கதையாசிரியர் தொகுப்பு: கோ.ஒளிவண்ணன்

11 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மூணு பவுன் சங்கிலி…

 

 அவ்வளவாக பரபரப்பில்லாத நண்பகல் நேரம். இராயப்பேட்டை காவல் நிலையத்திற்குள் ஆய்வாளர் எழிலரசன் நுழையும் போது அவர்களைக் கவனித்தார். அந்தப் பெண்மணி இரண்டு குழந்தைகள் மற்றும் கணவர் உதவி ஆய்வாளர் பாண்டியன் முன் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர் தன் இருக்கையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தார். நிமிர்ந்து அவர்கள் முகத்தைப் பார்க்காமல் பேசினார். பாவம் அந்தப் பெண் அவர் பார்வையால் நெளிந்து கொண்டிருந்தாள். வலதுபக்கம் பெஞ்சில் ஒரு ஆள் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறார். இவரைப் பார்த்தவுடன் எழுந்து நிற்கிறார். ஷர்ட் இன் பண்ணி


பிரெஞ்ச் கிஸ்…

 

 மாலை 3 மணி வாக்கில் பாரிஸ் சார்ல்ஸ் டி கால் விமான நிலையத்தில் எமிரேட்ஸ் இறங்கியது. ரம்யாவும் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் விமானத்திலிருந்து இறங்கி இமிகிரேஷன் கவுண்டரை நோக்கி நடந்தார்கள். நீண்ட பயணம். களைப்பு தெரிந்தது. நல்லவேளையாக, பெரிய அளவில் வரிசை இல்லை வேகமாகச் சென்று அதிகாரியின் முன்னால் நின்றார்கள். அவனிடம் அதிகமாகக் கேள்விகள் கேட்கவில்லை. ரம்யாவிடம் திருமண பத்திரத்தைக் கேட்டார். இதற்கிடையில் அவருடைய திரையில் பீப் என்று ஒலித்தது. அதைப் பார்த்தவுடன் அவர் முகம் மாறியது. அவனுடைய கடவுச்சீட்டு


துரத்தும் நினைவுகள்

 

 டெர்மினல் 5 சிகாகோ ஒஹேர்‌ விமான நிலையம். உயர் வகுப்பு பயணிகளுக்கான லவுன்ஜில் அமர்ந்து கையிலிருந்த கிண்டிலில் எந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கத் தொடங்குவது என்று விரல்களால் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தான் ராகுல். இன்னும் நான்கு மணி நேரத்தை ஓட்ட வேண்டும். நன்றாகக் கால்களை நீட்டிக்ஞஞ கொண்டு சாய்ந்து கொள்ள வசதியான இடம். அவ்வப்பொழுது கொறித்துக் கொள்ளத் தேவையான உணவு. அமைதியான சூழல். இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக வெவ்வேறு நிறத்தில் ஆட்கள். அவனுக்கு அருகில் நடுவயது வெள்ளைக்காரர் கைப்பையை இடுப்புக்குப் பக்கத்தில்


மீண்டு(ம்) வருவேன்…

 

 கீழ்த்தளத்தில் இரண்டு, முதல் தளத்தில் மூன்று படுக்கை அறைகள், இதுதவிர பல அறைகள் கொண்ட 7000 சதுர அடியில் விஸ்தாரமாக ராஜா அண்ணாமலைபுரத்தில் பங்களாவில் வாழ்ந்து வந்த எனக்கு 150 சதுர அடியிலிருந்த இந்த அறை தற்சமயம் மிகவும் பெரிதாக இருந்தது. நான் பிழைத்தெழுந்து மீண்டும் வாழப் போகிறேனா என்பதைத் தீர்மானிக்கப் போகின்ற இடம். இங்கு வந்து இன்றோடு நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டது. வேளாவேளைக்கு சுடுசோறும் குடிப்பதற்குப் பழச்சாறுகளும் கிடைக்கின்றன. மனித முகங்களைத் தொடர்ந்து நான்கு நாட்கள்


மனம் குளிருதடி

 

 யாழினியின் அலைபேசி பைக்குள் அதிர்ந்தது. அதிர்வலைகள் வெளியேறி மேசையையும் கொஞ்சம் அதிரச் செய்தது. கிளையன்ட் மீட்டிங்கில் இருந்தாள். எடுக்காமல் எதிரிலிருந்தவரிடம் பேசிக்கண்டிருந்தாள். மீண்டும் அதிர்ந்தது. அதில் கவனம் செலுத்தாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள் அது நிற்பதாகத் தெரியவில்லை. தொடர்ந்து அதிர்ந்து. எதிரில் இருந்த அவருக்குப் பதட்டம் கூடியது. ‘மிஸ். யாழினி முதல்ல அதை எடுங்க. தொடர்ந்து யாரோ கூப்பிடுறாங்கன்னா எமர்ஜன்ஸியா இருக்கும்’. எடுத்தாள். விடுதியிலிருந்து மீனா. குரலில் ஒரு அவசரம். பதட்டம். ‘நந்தினி சூசைட் அடெம்ப்ட்பா. விஜயா ஆஸ்பத்திரிக்கு


விக்ரம்…

 

 நிலா தன் கைபேசியை வெறித்துப் பார்த்தாள். அழுகை அழுகையாக வந்தது. மீண்டும் அதனை எடுத்தாள். கால் அழைப்புகளில் அவன் பெயரைப் பார்த்தாள். விக்ரம் என்கிற அவன் பெயருக்குப் பதிலாக பட்டுக் குட்டி என்று பதிவு செய்து இருந்தாள். காதலித்த காலத்தில் தொடங்கி மணவாழ்க்கை ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து இன்று வரை அவனைச் செல்லமாகப் பட்டுக் குட்டி என்றுதான் அழைப்பாள். கால் அழைப்பில் பார்த்தாள். அவர்கள் பேசியது வெறும் 10 நொடிகள். அழைப்பை முடிக்க எவ்வளவு அவசரம் காட்டினான். ஏன்


தழலினிலே…

 

 காலையிலிருந்தே களைக் கட்டியது மண்டபம். நழுவி விடுமோ என்ற அச்சத்தில் பட்டு வேட்டியை பிடித்து கொண்டு ஆண்களும், தழைய தழைய பதிய டிசைன் புடவைகளில் ஜோதிகாவாகவும் திரிட்ஷாவாக பெண்மணிகளும் பரபரப்புடன் இயங்கினர். இளம் பெண்கள் ஹன்சிகாவாகவும், சமந்தாவாகவும் வலம் வந்தனர். குழந்தைகள் அங்கும் இங்கும் ஓடி திரிந்தன. கொஞ்சம் வயதானவர்கள் ஆயாசமாக அமர்ந்து பழைய கதைகளை கதைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இளசுகள் குனிந்த தலை நிமிராது போனில் மூழ்கி அவ்வப்போது தலை தூக்கி ஓரக்கண்ணால் அழகா ஸ்மார்ட் ஆக


அபர்ணா…

 

 அதிகாலை நான்கு மணி. அழைப்பு மணி அலறியது. இரவில் தூங்குவதற்கு எவ்வளவு போராட்டங்கள் இருந்தாலும் சற்று ஆழ்ந்து தூங்கும் நேரம் இது. எரிச்சல் வந்தது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும்? ஒருவேளை பிரமையாகக் கூட இருக்கலாம். தொடர்ந்து தூங்கி விடலாமா என யோசிக்கும் போது மீண்டும் மணி அடித்தது. இம்முறை தொடர்ந்து இரண்டு மூன்று முறை அடித்து. அவசரம் என்று சொல்லியது. படுக்கையறையிலிருந்து வெளியேறி தாழ்வாரத்தில் நடந்து வரவேற்பறையைக் கடந்து வாசல் கதவை நோக்கிச் சென்றேன். அதிகாலையில்


தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால்…

 

 அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்ததிலிருந்து தாரிணிக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. நேற்று மாலை ஆறரை மணி வாக்கில் அம்மாவிடமிருந்து அலைபேசியில் அழைப்பு வந்தது. “அப்பா என்னமோ பண்ணுதுன்னு சொல்றாருமா. டாக்டர் விக்டர பாக்க போறோம்” ‘அய்யோ. என்னாச்சு?’ ‘ஒன்னுமில்லமா‌ மத்தியானத்திலிருந்து கை வலிக்குதுன்னாரு’. ‘அப்பவே போக வேண்டியது தானே டாக்டர் கிட்ட’. “அப்புறம் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு ஒன்னும் வலி இல்லைன்னாரு. அப்புறம் நல்லா தூங்கிட்டாரு. எழுந்த உடனே ஒரு மாதிரியா இருக்குன்னாரு. அதான் டாக்டர் கிட்ட கிளம்பி


அஞ்சலி அய் லவ் யூ…

 

 நான் ஏன் திருடக் கூடாது? வேறு வழி இல்லாமல் எனக்கு அந்த எண்ணம் தோணுச்சு. கேட்கறதுக்கு அதிர்ச்சியா இருக்கும். ஆனா உங்களுக்கும் என்ன மாதிரி அழகான காதலி இருந்தால் அதுதான் தோணும். இந்த உலகம் அநியாயங்க. ஒரு பக்கம் நினைச்சுப் பார்க்க முடியாத அளவிற்குத் துட்டு வச்சுருக்கானுங்க. இன்னொரு பக்கம் என்ன மாதிரி அன்னக் காவடிங்க. ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்க்கைய நடத்துவதற்குள்ள டங்குவார் அறுந்து போவுது. உண்மையிலே நம்மள ஒருத்தர் படைச்சிருந்தா ஏன் இவ்வளவு வித்தியாசம் வச்சிருக்கணும்?இப்படி