கதையாசிரியர் தொகுப்பு: காரை ஆடலரசன்

309 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சிக்கனம் – ஒரு பக்க கதை

 

 ரம்யாவிற்கு எரிச்சல்!! கணவன், மனைவி சம்பாதிக்கிறோம். இரண்டு பிள்ளைகள் வைத்திருக்கிறோம். பிள்ளைகள் எதிர்காலத்திற்காக இப்போதே வாயைக் கட்டி வயிற்றைக் கட்டிச் சேர்க்கலாம் என்றால் மாமனார் விடுவதில்லை. “இதென்ன.. கூட்டு, பொரியல் இல்லாமல் சாம்பார் ரசம்,.? “குதிப்பார். அவருக்கு வாரம் இரண்டு நாட்களாவது கறி, மீன், தினமும் முட்டை வேண்டும். இதில் கொஞ்சம் குறைந்தாலும்…. “வயசானக் காலத்துல என் பொண்டாட்டியும் நானும் வயிறார சாப்பிட்டு நிம்மதியாய்ப் போய்ச் சேரணுமில்லே..? என்று இந்த வாய் ருசிக்கு வக்காலத்துப் பேச்சு. கோணல்


குழந்தை.. – ஒரு பக்க கதை

 

 “ஒன்னு போதும்ன்னு முடிவெடுத்து பெத்து வளர்த்தது, மூணு வருஷம் வளர்ந்து, விபத்துல போய் பத்து மாசம் ஆச்சு. உனக்கு… அடுத்து அறுவை சிகிச்சை செய்து குழந்தைப் பெத்துக்கிறதிலே விருப்பமில்லை. எனக்கும் அப்படி. நாம கடைசிவரை இப்படியே இருக்கனுமா..? – கேட்டு தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தான் ஆனந்த். “உங்க விருப்பம் என்ன..” நந்தினி அவனைத் திருப்பிக் கேட்டாள். “கைநிறைய சம்பாதிக்கிற நாம ஏன் வெறுமனே வாழ்ந்து மடியனும்..? ஏதாவது ஒரு அனாதை குழந்தையைத் தத்தெடுத்து வளர்க்கலாமே…? அதுக்கும்


பொய் – ஒரு பக்க கதை

 

 பக்கத்துக்கு வீட்டு குடிசைக்குள் நுழைந்த என் மனைவி மரகதம் கையில் மூடிய கிண்ணத்துடன் திரும்பி வந்தாள். வழியில் அமர்ந்திருந்த எனக்கு…. கருவாட்டுக் குழம்பு வாசனை கம கமவென்று என் மூக்கில் ஏறியது. புரிந்து விட்டது! அந்த வீட்டிலிருந்து இதை வாங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அவர்கள் பிழைப்புக்காக வெளியூரிலிருந்து வந்தவர்கள். கணவர் வாய் பேச முடியாத மனிதர் கூலித் தொழிலாளி. மனைவி, இரண்டு பிள்ளைகளோடு பிழைப்புத் தேடி வந்தவர்களுக்கு ஊர் பெரிய மனிதர் என்கிற முறையில் என்


யோக்கியன் – ஒரு பக்க கதை

 

 அதிகாலை நடைப்பயிற்சி. நடு சாலையில் கிடந்தது ஒரு இளநீர். தூரத்துப் பேருந்து நிலையத்தின் அருகில் தினம் ஒரு இளநீர் வண்டி உண்டு. அதில் வாங்கிச் சென்ற எவரோ ஒருவர்தான் வழியில் தவற விட்டிருக்கிறார்கள்! – தெளிவாகத் தெரிந்தது. இது போக்குவரத்திற்கு இடைஞ்சல். மேலும் சைக்கிளில் பள்ளிப் பிள்ளைகள் டியூசன் சென்று வருகிற வேளை. தடுக்கி விழா வாய்ப்பு உண்டு. எடுத்தேன். இரு நிமிட நடையில் அந்த இளநீர் வண்டியை அடைந்தேன். “என்ன சார்..?” வியாபாரி கேட்டான். “உன்கிட்ட


சாபம்..!

 

 நான் நண்பர் வீட்டில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் அவர் பையன் பெரிய துணிப்பையில் எதையோ வாங்கி வந்தான். “என்னப்பா அது…?” என்றேன். “கோதுமை சார் .”என்றான். “எங்கே இருந்து வாங்கி வர்றே..? ” “நியாய விலைக் கடையில சார்” சொல்லிச் சென்றான். அடுத்த வினாடி எனக்குள்ளும் வாங்க வேண்டும் என்கிற உந்துதல் ஏற்பட்டது. கட்டாயம் வாங்கியே ஆகவேண்டும் ! வீட்டில்…. நான், மனைவி, இரண்டு மகன்கள். ராத்திரி வேளையில் யாரும் சோறு சாப்பிடுவதில்லை. “கோதுமை நியாய விலைக் கடையில்


அவர்கள்

 

 அறைக்குள் வந்து தன் எதிரில் சுவாதீனமாக அமர்ந்த அந்த இரு சுடிதார் அழகு இளைஞிகளைப் பார்த்ததும் சந்திரன் முகத்தில் மலர்ச்சி. “சந்திரன் ! நாங்க ரெண்டு பேரும் அதுக்காக வரலை. ஆண் விபச்சாரம் பத்தி புள்ளி விபரம் எடுக்க வந்த பத்திரிகையாளர்கள். !” என்றாள் ஒருத்தி! பயப்படாதீர்கள்! இதையே உயிர் மெய் எழுத்துக்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து ஓரெழுத்தாக இல்லாமல் பிரித்து எழுதி இருக்கிறேன். அவ்அர்க்அள் அற்ஐக்க்உள் வ்அந்த்உ த்அன் எத்இர்இல் ச்உவ்ஆத்ஈன்அம்ஆக்அ அம்அர்ந்த்அ அந்த்அ இர்உ ச்உட்இத்ஆர்


காதல்..காதல்…காதல்..!

 

 புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு மாடி பால்கனிக்கு வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து நான் படிக்க அமர்ந்தபோதுதான் எதிர் வீட்டு பவானி அவள் வீட்டு பால்கனியில் பளீரென்று தோன்றினாள். இடையில் சாலை. போக்குவரத்து. !! ‘சே…! படித்தாற்போலத்தான் ! ‘மனம் சளித்தாலும் பார்வை அவளை அப்பியது. நல்ல களையான உருண்டை முகம். செக்கச் செவேர் தர்பூசணிப் பழத்தைப் போல் எப்போதும் ஈரப்பூச்சுள்ள கடித்துத் தின்னச் சொல்லும் உதடுகள். அங்கே இங்கே நில்லாது குறுகுறுத்து அலைபாயும் மறைந்த ஸ்ரீவித்யா நடிகை கண்கள். மொழு


நித்தியாவுக்குக் கோபம்..!

 

 அலுவலகம் விட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் நித்தியாவைப் பார்த்து…. “ஹாய்….!!….” உற்சாகமாய்க் கை ஆட்டினான் சேகர். அவள் உர்ரென்று முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வெடுக்கென்று திரும்பிக்கொண்டாள். சட்டையைக் கழற்றக்கூடத் தோன்றாமல்… மனம் ‘பக் ‘கென்றது இவனுக்கு. வினாடி நேரம் செய்வதறியாது திகைத்தவன் அவள் அருகில் வந்து…. “கோபமா…?” முகத்தைப் பார்த்து கொஞ்சலாய்க் கேட்டான். அவள் பேசவில்லை. மாறாகத் திருப்பிக்கொண்டாள். காலையில் அலுவலகம் கிளம்பும் பரபரப்பில் இவள் ஏதோ தொணதொணக்க.. கடுப்பாகிப் போய் ஒரு தட்டு தட்டியத்திற்கு இன்னும் இவ்வளவு கோபம்


இவளும் பெண்…!

 

 மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டு கட்டிலில் சலனமின்றிப் படுத்திருக்கும் மகன் கணேசுக்கு அருகில் இடிந்து சிலையாக அமர்ந்திருந்தார் தணிகாசலம். இப்போதுதான்… இவரோடு சம்பந்தம் செய்து கொள்ளப் போகிற சாந்தமூர்த்தி அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார். கவலையுடன் மகனைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த தணிகாசலம் அவர் வந்ததைக் கவனிக்கவில்லை. ஊரான் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளை தானாக வளரும் என்பது தவறு. எவரோ நன்றாக இருக்க, அந்தக் குடும்பம் சந்தோசமாக இருக்க தன் கிட்டினியைத் தானம் செய்தது தவறு. இப்போது தன் பிள்ளைக்கு


என்று விடியும்…?

 

 அலுவலகம் விட்டு வீட்டிற்குள் நுழையும்போதே என் மனைவி அருணா உர்ரென்றிருந்தாள். ‘இன்றைக்கு நாம் ஒரு தவறும் செய்யவில்லையே!’ – திக்கென்றது. “என்ன விசயம்..?” கேட்டேன். மௌனம்!! இந்த மௌனம் அரைமணிநேரம் கழித்து காபி கொடுக்கும்போதும் இருந்தது! அப்புறம் அதையும் தாண்டி நீடித்து இரவு ஒன்பது மணிக்கு சாப்பாடு போடும் போதும் இருந்தது!! ‘ஏன் இப்படி நீண்ட மௌனம்..? அந்த அளவிற்கு இங்கே என்ன தவறு நடந்தது?’ – நான் புரியாமல் குழம்பினேன். என் அதிக நேர அவஸ்தைகளுக்கு