கதையாசிரியர் தொகுப்பு: காரை ஆடலரசன்

331 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாறிய மனசுகள்

 

 “அப்பா..! அப்பா ! இங்க வாங்களேன்..” காலை நேரம் . ஜன்னலிலிருந்து சரஸ்வதி கிசுகிசுப்பாய்க் கூப்பிட்டாள். இரவு ஊரிலிருந்து வந்த அலுப்பு. ஆனாலும் மகள் அழைக்கிறாள். தட்ட முடியாமல் அருகில் சென்றேன். “அங்கே பாருங்க…”கண்களால் வெளியே ஜாடை காட்டினாள். எதிர் வீட்டு வாசலில் கணவன் மனைவி இருவரும் ஸ்கூட்டரில் ஏறி தாயாராய் இருந்தார்கள். வாசல் குறட்டில் ஒரு வயதானவரின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு இரண்டு குழந்தைகள் அவர்களுக்கு கையசைத்தார்கள். அவர்களை அடையாளம் தெரிய எனக்குள் பயங்கர இடி.,


கடன் பிள்ளை

 

 என் மனைவி பிரசவித்து மயக்கத்தில் கண் மூடி படுத்திருந்தாள். சொல்லி வைத்தது மாதிரி பெண் குழந்தை. மகிழ்ச்சி. ஆனால் துக்கத்துடன் வார்டை விட்டு வெளியே வந்தேன். காரணம்… ‘இது கடன் தீர்க்க வேண்டிய குழந்தை!’ – மனதில் கனம் ஏறியது. எங்களுக்கு இரண்டும் ஆண் குழந்தைகள். நானும், என் மனைவியும் இரண்டாவது பெண் பிறக்குமென்று எதிர்பார்த்தோம். ஆணொன்று, பெண்ணொன்று என்கிற கணக்கில்லை. எங்களுக்குப் பெண் பிள்ளை மீது பிரியம். அது செக்கப் செவேலென்று சின்ன இதழுடன் ரோஜாவாக


நாவப்பழம்..! நாவப்பழம்…!

 

 “நாவப்பழம்…! நாவப்பழம்…!” குரல் கேட்டு திரும்பினேன். தலையில் மூங்கில் கூடை சுமை. வயிறு வேறு பெரிசாய் எட்டு மாதம். வியர்வை ஒழுகும் முகம். அவள் அசைந்து அசைந்து வருவதைப் பார்க்கவேப் பாவமாக இருந்தது. கூடவே எட்டு வயது சிறுவன் வேறு. மேல் சட்டை போடாமல் அரைக்கால் டிரவுசரோடு அவன் தலையிலும் ஒரு சின்ன கூடை. அவளை ஒட்டி வந்தான். வறுமை எவ்வளவு கொடுமை..?? !! வயிற்றில் சுமையோடு தலையில் பாரம் சுமந்து பாவம் இவள் பிழைப்பு. படிக்கும்


தலைச்சுமை

 

 காலை 7.00 மணி வெய்யிலே சுள்ளென்று அடித்தது. கோடை சூரியன் உக்கிரமாக பிரகாசித்தது. “வெள்ளரிப் பழம் ! வெள்ளரிப் பழம்…!” பின்னால் ஓங்கி குரல் கேட்டது. கோடைக்கு வெள்ளரிப் பிஞ்சு தாகத்தைத் தணிக்கும். உடல் சூட்டைக் குறைக்கும். அதன் பழமோ… தோல் நீக்கி, சர்க்கரையும், ஏலக்காயும் தட்டிப் போட்டு கலந்து சாப்பிட்டால் அதன் ருசியே தனி. சின்னத் துண்டுகளாக்கி குளிர்பதனப்பெட்டியில் வைத்து கொஞ்சம் குளிரூட்டி சர்க்கரையைத் தொட்டுக்கொண்டு தின்றால்.. ஆகா…அமிர்தம். ! எதுவுமே வேண்டாம். வெறுமனே வெள்ளரிப்பழத்தை


காத்திருத்தல்

 

 நான்…நிற்கவும் முடியாமல், நெளியவும் முடியாமல், இருக்கப் பிடிக்காமல், உட்காரவும் முடியாமல் ஒரு அவஸ்தையான ஆத்திர இம்சையில் அந்தக் கிளினிக்குள் உள்ளுக்கும் புறத்துக்குமாக நடந்தேன். மருத்துவரைப் பார்க்கும் அவசியத்தில் என் அம்மா என் முகத்தைப் பார்க்கவேப் பயந்துகொண்டு தலையை வேறு புறம் திருப்பி கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் அமர்ந்திருந்தாள். அம்மா என்னை இங்கு அழைத்ததும் எனக்குள் ஆத்திரம் பற்றியது. சீக்கு, சீக்கு! 60 வயது அம்மாவிற்காக மாதத்தில் இரண்டு மூன்று முறையாவது. நான் அவளின் ஒவ்வொரு நோய்க்கும் ஒவ்வொரு மருத்துவரிடமாகக்


அசோகன்(ர்)!

 

 ஒருஆய்வு அதிகாரியாய் அந்த பள்ளி வளாகத்தில் நுழைந்து அலசி ஆராய்ந்து வந்து தலைமை ஆசிரியை முன் அமர்ந்திருந்த சந்திரசேகரனுக்குள் ஏகப்பட்ட வியப்பு, திகைப்புகள் !! காரணம்…? எங்கும் சுத்தம், சுகாதாரம், மரம், செடிகொடிகள் வளர்ப்பு! சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கப்பட்ட பள்ளி. இந்த இடம் வெட்ட வெளிச்சம் வெற்றிடமாய் உள்ள அரசு புறம்போக்கு 50 ஏக்கர் நிலம். இதை அப்படியே வளைத்து சுற்றுச்சுவர் எழுப்பி அரசு தொடக்கப்பள்ளி, நடுநிலைப்பள்ளி, அடுத்து உயர் நிலைப்பள்ளி என்று பகுதி,


குறை நிறை வாழ்க்கை..! – ஒரு பக்க கதை

 

 வெளியே சென்று விட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்து அமர்ந்திருந்த கணவனைப் பார்த்த வைதேகிக்கு அதிர்ச்சி.! எந்த நேரம் வெளியே சென்று திரும்பி வந்தாலும் முகம் மலர்ச்சியாக இருக்கும். இன்று எங்கு, என்ன நடந்தது…? – உள்ளுக்குள் கேள்வி எழ… “சந்துரு…”மெல்ல அழைத்து அருகில் அமர்ந்தாள். பேசவில்லை. மெளனமாக இருந்தார். “ஏன் ஒரு உம்முன்னு இருக்கீங்க..? “வாஞ்சையாகக் கேட்டு முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள். “ஒ…. ஒன்னுமில்லே…”சந்துரு மெல்ல சொன்னார். குரலில் சுரத்தி இல்லை. “விசயத்தைச் சொல்லுங்க….?” “ரகுராமன் வீட்டுக்குப் போனேன்.”


தாய்…? மகள்..!

 

 ‘இரண்டு முறை கைபேசியில் அழைத்தும் எடுக்கவில்லை! மூன்றாம் முறை முயற்சி செய்யலாமா…? இல்லை…கைபேசியில் அழைப்பைப் பார்த்து தொடர்பு கொள்வாளா…? தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்றால் மூன்றாம் முறையும் முயற்சிப்போம். எடுக்கவில்லை என்றால் நேரடியாகப் போய் முடிவு கேட்டுவிட்டு வரவேண்டியதுதான். வேறு வழி இல்லை.!’ என்று நினைத்து…கை பேசியை அருகில் வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்தேன். என்னோடு படித்து அமெரிக்காவில் போய் குடியுரிமை பெற்று வாழும் பால்ய காலத்து நண்பன் பக்கத்து ஊர் பச்சைமுத்து சொந்த ஊருக்கு ஒரு வாரத்திற்குள் என்


பாரதி வாசம்..!

 

 பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் சொந்த ஊரை விட்டு சென்ற குடும்பம், பால்ய கால நண்பன் ரகுராமனை ஆடுதுறை கடைத்தெருவில் இவ்வளவு நெருக்கத்தில் பார்ப்போமென்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை கார்த்திகேயன். வயது 30. கொஞ்சமாய் அதிர்ந்து அதிகமாய் ஆச்சரியப்பட்டான். ஆனாலும் அவன் இவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் செல்வது கண்டு துணுக்குற்றான். காரணம் கால இடைவெளி , இல்லை…. ஏதோ சிந்தனை, பார்க்காதது, கவனிக்காதது என்பது இவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. தன் அருகில் நடந்து கடந்து செல்பவனை… “ரகு ! “அழைத்தான். அவன்


மரபணு மாற்றங்கள்

 

 காலைமணி. 10. 30. இதமான குளிரில் ஊட்டி தொட்டபெட்டா அருகில் உள்ள காமராசர் முதியோர் காப்பகம் எவ்வித கூச்சல் குழப்பமின்றி வெகு அமைதியாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. எல்லா ஆண், பெண், முதியவர்களும் தங்கள், தங்கள் இடம், இருக்கை, படுக்கைகளிலிருந்து பிரிந்தும் பிரியாமலும் தங்கள் விருப்பத்திற்கு மற்றவர்களோடு பேசி, பழகி, யோகா, மூச்சுப் பயிற்சி போன்ற காரியங்களில் ஈடுபட்டு காப்பக வளாகம் முழுதும் பரவி இருந்தார்கள். இவர்கள் எல்லோரையும் விட்டுப் பிரிந்து….. வயது 65. தொந்தி, தொப்பை இல்லாத