கதையாசிரியர் தொகுப்பு: காரை ஆடலரசன்

8 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நியாயவிலைக்கடை

 

  நான் நண்பர் வீட்டில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் அவர் பையன் பெரிய துணிப்பையில் எதையோ வாங்கி வந்தான். “என்னப்பா அது ?” கேட்டேன். “கோதுமை சார்.” “எங்கே வாங்கி வர்றே ?” ‘நியாயவிலைக் கடையில சார்.” சொல்லிச் சென்றான். அடுத்த விநாடி எனக்குள்ளும் வாங்க வேண்டுமென்கிற உந்துதல், கட்டாயம். ‘ராத்திரி வேலையில யாரும் சோறு சாப்பிடுறதில்லே. கோதுமை ரேசன் கடையில இல்லேன்னா மளிகைக் கடையிலேயாவது வாங்கி வாங்க.’ — என் மனைவி பத்து நாட்களாக பாடம் படிக்கிறாள்.


அப்ப்பா…ஆ !!

 

  ‘பதினெட்டு வயசுப் பையனைப் பையனாய் நெனைக்காம பாலகனாய் நெனைக்கிறீயேய்யா பாவி.! புள்ளையைச் செல்லமா வளர்க்க வேண்டியதுதான் அதுக்காக இப்படியா ?!’ – இடியாய் எனக்குள் இப்படி ஏகப்பட்ட கடுப்பு, கொதிப்பு. ஆனாலும் என்ன செய்ய ? வகையாய் வந்து மாட்டிக்கொண்டேன். எல்லாம் காலத்தின் கொடுமை. என்மகன் நண்பன் அப்பாவின் தொல்லை. வந்து சேர்ந்ததிலிருந்து இம்சை. விசயத்திற்கு வருகிறேன். பையனின் பொறியியல் படிப்பிற்கு உள்ளூர் கல்லூரிகளில் கலந்தாய்வில் இடம் கிடைக்கவில்லை. யையன் எடுத்து கிழித்த மதிப்பெண்களுக்கு ஏனாம்


நடிகையின் மரணம்…..!

 

  ‘கொலையா தற்கொலையா ? ‘ தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டார் – இன்ஸ்பெக்டர்  சந்திரசேகரன். பத்தடுக்கு மாளிகை. கீழே பூமி அதலபாதாளம். சொத்தென்று விழுந்திருக்கிறாள். விழுந்தவள் ராஜஸ்ரீ. பெரிய நடிகை. சமீபத்தில் தேசிய விருது வாங்கியவள். நம்பர் ஒன் நடிகை. பத்து வருடங்களாக இவள் இடத்தை எவராலும் எட்டிப் பிடிக்க முடியாத உயரம். கோலவுட், பாலிவுட் என்று இந்தியாவில் எங்கும் கொடி. ஹாலிவுட்டிலும் இவள் கால் பதிப்பு. இரண்டு படங்கள் முடித்து மூன்றாவதைத்  தொடுகிறாள்.  இன்னும் கொஞ்சம்


தவறுதலான தவறுகள்…!

 

  உங்களுக்குப் பேரளத்தாரைத் தெரியாது. அவர் எங்கள் கிராமத்து ஆசாரி. அவர் பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் பேரளம். எப்படியோ எங்கள் புளியங்குடி கிராமத்தில் சுமார் ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன் குடியேறி….வாழ்ந்து வருவதால் அந்தப் பெயர். அவர் சொந்தப் பெயர் கிராமத்தில் சத்தியமாக யாருக்கும் தெரியாது. அறுபத்தைந்தைத் தாண்டிய ஆள். ஒட்டிய வயிறு. வத்தல் உடல். குள்ள உருவம். கோம்பை முகம். ஒடுக்கு விழுந்த கன்னம். நரைத்த திருவள்ளுவர் தாடி மீசை. அட்டைக்கரி நிறம். காய்ப்பேறிப்போன கைகள். இரண்டு கால்களிலும் ஆணி


மூத்தவள்

 

  எதிர் வீட்டில் வழக்கம் போல் இன்றும் சண்டை. எப்போதும் போல் பெண்ணின் குரலே ஓங்கி ஒலித்தது. கேசவன் நூத்துக்குப் பத்து வார்த்தைகள் ஆரம்பத்தில் பேசினான். இப்போது ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. குரல் கேட்கவில்லை. “நீங்க ரோசபாசமில்லாதது போல இப்படி மௌனமா இருந்தே என் கழுத்தை அறுக்குறீங்க. மொதப் பொண்டாட்டி செத்ததும் என்னைக் கலியாணம் பண்ணியிருக்க வேணாம். பேசாம…பெத்த பொண்ணு, புள்ளைங்களோட ஆக்கித் தின்னிருக்கனும். இல்லே…. அதுங்களை எங்காவது சொந்தபந்தம், அனாதை ஆசிரமத்துல சேர்த்துட்டு நீங்க சாமியாராவோ