கதையாசிரியர் தொகுப்பு: எம்.பாலமுரளி

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தொட்டு தொடரும் பட்டு பாரம்பரியம்

 

 கடிகாரம் காலை 11 மணி என்று ஞாபகபடுத்தியது. ஷோபாவில் அமர்ந்து டிவி பார்த்து கொண்டிருந்த மரகதத்துக்கு சுய நினவு திரும்பியது போல, உடம்பு ஒரு ஆட்டம் ஆடியது. “அய்யோ, மதிய சாப்பாட்டுக்கு ஒரு வேலையும் செய்யவில்லை. என்ன இப்படி மெய் மறந்து டிவி பார்த்துட்டேன்” என்று தன்னை தானே நொந்து கொண்டு டிவியை ஆப் பண்ண டிவி ரிமோட்டை தேடினாள். டிஸ்கவரி சேனலில், சர்க்கஸ் பற்றி டாக்குமெண்டரி காண்பித்து கொண்டிருந்தார்கள். சர்க்கஸ் பார்க்க யாருக்குதான் பிடிக்காது. பார்த்ததில்


ஜெனரெஷன் ‘Y’

 

 உடம்பு தூக்கி வாரி போட்டது. படக்கென எழுந்து உட்கார்ந்தாள் உமா. எதிர்புறம் கடிகாரம் காலை 3 மணி என காட்டியது. “சே இந்த பழக்கம் எப்பதான் எனக்கு சரியாகுமோ?” என அலுத்து கொண்டே, பக்கத்தில் படுத்திருந்த குழந்தைகளை பார்த்தாள். இரண்டும் பெண் பிள்ளைகள் அழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தன. அவள் வீட்டுக்காரர் வெளியூரில் வேலை பார்த்து கொண்டு இருந்தார். கல்யாணம் ஆனதில் இருந்து, அவரோடு சேர்ந்து இருந்த காலம் குறைவுதான். அவர் ஒரு பக்கம், இவள் ஒரு பக்கம்.


கிராக்கி

 

 “நீங்கள் அத்தனை பேரும் உத்தமர்தானா? சொல்லுங்கள் உங்கள் ஆசை நெஞ்சை தொட்டு பார்த்து சொல்லுங்கள்” என்று டி.எம்.எஸ் பாடல் ஆட்டோவினுள் ஒலித்து கொண்டிருந்தது. வெளியே நின்று பாஸ்கரன் வைகை ஆற்றை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான். மதுரைக்காரனுக்கு வைகையை பார்ப்பது சந்தோஷமான விஷயம். ஊரை இரண்டாக பிரித்து நடுவே இருக்கும் வைகை வறண்டு இருந்தாலும் சரி, தண்ணீரோடு இருந்தாலும் சரி, அதை பார்ப்பது மனதுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயம். வறண்ட வைகை, மதுரைகாரனுக்கு குறுக்கு வழியை தரும். ஆத்துக்கு


கிராக்கி

 

 “நீங்கள் அத்தனை பேரும் உத்தமர்தானா? சொல்லுங்கள் உங்கள் ஆசை நெஞ்சை தொட்டு பார்த்து சொல்லுங்கள்” என்று டி.எம்.எஸ் பாடல் ஆட்டோவினுள் ஒலித்து கொண்டிருந்தது. வெளியே நின்று பாஸ்கரன் வைகை ஆற்றை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான். மதுரைக்காரனுக்கு வைகையை பார்ப்பது சந்தோஷமான விஷயம். ஊரை இரண்டாக பிரித்து நடுவே இருக்கும் வைகை வறண்டு இருந்தாலும் சரி, தண்ணீரோடு இருந்தாலும் சரி, அதை பார்ப்பது மனதுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயம். வறண்ட வைகை, மதுரைகாரனுக்கு குறுக்கு வழியை தரும். ஆத்துக்கு


வடாம் மாமி

 

 என் பெயர் ராகவன். நான் மதுரை விமான நிலையம் வந்து இறங்கிய போது மாலை 5 மணி. இந்தியாவின் முன்னேற்றம் விமான நிலையம், ரயில்வே ஸ்டேஷன் போன்றவற்றில் நன்றாக தெரிகின்றது. 60 சதவிகித மக்களின் வருமானத்திலும், வாழ்க்கை முறையிலும் பெரிய அளவு மாற்றங்கள் இல்லாவிட்டாலும், வெறும் 2 சதவிகித பேர் உபயோகபடுத்த கூடிய விமான நிலையங்கள் சர்வதேச தரத்திற்க்கு முன்னேற்றபட்டுள்ளன. நான் படிக்கும் போது பார்த்த விமான நிலையத்திற்க்கும், இப்பொழுதுள்ள விமான நிலையத்திற்க்கும் உள்ள வித்தியாசம் பார்த்து


பெண்மையின் வலி

 

 “உங்களுக்கென்ன,ஆம்பிளைங்க ஜாலியா இருப்பீங்க. பொம்பளைங்க நாங்கதான் கஷ்டபடுறோம். சிரிக்காதீங்க, வர்ற ஆத்திரத்தில ஓங்கி அடிச்சிட போறேன்” என்று வெறுப்பை உமிழ்ந்தாலும், சிரிப்புடன் உட்கார்ந்திருந்த என் கணவர், “ஏண்டி, ஊர் உலகத்துல இருக்கிற எல்லா பொம்பளைகளுக்கும் வர்ற சிரமம்தானே. நீ ஏன் இப்படி கத்துற. என்ன செய்யுறது, திருப்பி டாக்டர்கிட்டதான் போகனும். கிளம்பு போகலாம்”. “போய் என்ன பண்ணுறது. திரும்ப திரும்ப ஓரே மாத்திரைதான். போன தடவை ஸ்கேன் பண்றப்ப சொல்லிட்டாங்க, கர்ப்பபை எடுக்குறதுதான் ஒரே வழின்னு. நமக்குதான்


இன வேர்

 

 அலுவலக ஜீப்பில் அந்த வீட்டின் முன் நின்று இறங்கிய போது, என் மனம் பரபரவென இருந்தது. எத்தனையோ தடவை அந்த வீட்டினுள் சென்றிருக்கின்றேன். ஆனால் இந்த தடவை நுழைவதற்கும், இதற்கு முன்பு நுழைந்ததற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருப்பதால் என் மனதில் அந்த பரபரப்பு. பெரிய மதில் சுவர். நடுவில் அந்த சுவருக்கு கொஞ்சம் கூட பொருந்தாத மரசட்டத்தில் தகரம் அடித்த சாதாரண கதவு. ஒரு பக்கம் எப்பொழுதும் மூடி இருக்கும். இன்னொரு கதவு சாத்தினமாதிரி இருக்கும். யார்


புருஷ லட்சணம்

 

 வீடெங்கும் ஊதுபத்தி வாசனை. நடுவீட்டில் என்னை நாற்காலியில் அமர வைத்திருக்கிறார்கள். கண் மூடி தாகட்டையை தலையோடு சேர்த்து கட்டி, கீழே விழாமல் இருக்க நாற்காலியோடு சேர்த்து கட்டி வைத்திருக்கிற கோலத்தை பார்க்கும் போது எனக்கு சிரிப்புதான் வந்த்து. நான் இறந்து ஒரு நாள் ஆகி விட்டது. என் கண் முக்கியமான ஆளை தேடியது. என் மனைவி. வறண்ட தலையோடு கண்ல தண்ணி வழிய உட்கார்ந்திருக்கிற நிலையை பார்த்தா, பாவி இப்படி மோசம் பண்ணிட்டியடான்னு என்னை நானே திட்டிக்கனும்


சொந்தம்

 

 “ஏம்பா, ஊர்ல இருந்து வந்து ரெண்டு நாளாச்சே, பெரியப்பா, சித்தப்பா, மாமா வீட்டுக்கு எல்லாம் போகலையா?” “போவோம்மா, என்ன அவசரம்?, முதல்ல பிரண்ட்ஸ் வீட்டுக்குகெல்லாம் போய்ட்டு வந்துர்றேன். சொந்தகாரங்க வீட்டுக்கு போனா பிரச்சனைதான். அட்வைஸ் மழை. இங்க இருந்தப்ப, யாரு வந்து பார்த்தா? இப்ப வெளி நாட்டிலிருந்து வந்ததால, ஏதாவது நான் கொண்டு வந்திருப்பேன்னு அவங்க என்னை எதிர் பார்க்கிறாங்க. இல்லாட்டி என்னை பத்தி என்ன கவலை. “தப்பு தப்பா பேசாதடா. யாருக்குடா வேணும் உன் காசு.


துவேஷம்

 

 “எக்காரணத்தை கொண்டும் துரியோதன்னுக்கு நான் கொடுத்த வாக்குறுதியை மீற மாட்டேன். போரில் அர்ச்சுன்னனை கொல்ல வேண்டும் என்பது என் சபதம். அவன் எனது சகோதரன் என்று அறிந்தாலும் அவனை கொல்லும் எண்ணத்தில் இருந்து பின் வாங்க போவதில்லை. ஆனால் தாயே. உனக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியின்படி உனக்கு ஐந்து மகன்கள் இருப்பார்கள். அர்ச்சுனன் அல்லது நான்” என்று கர்ணன் குந்தியிடம் சொல்லும் வசனத்தை படித்தவுடன், புத்தகத்தை மூடி கண்ணாடியை கழற்றி மேசையில் வைத்தார் குமரப்பன். அவருக்கு மனதில் மிக