கதையாசிரியர் தொகுப்பு: எம்.எம்.நெளஷாத்

4 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பூச்செண்டு போல ஒரு மனிதன்

 

 ஆறு வருடங்களுக்கு முன் நிகழ்ந்த ஒரு கொலையை விவரிக்கப் போவதாகச் சொன்ன யேயோ இந்தக் கேள்வியோடு ஆரம்பித்தான். ‘ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் இறந்துபோன ஷிமி கிலாடன் என்பவள் உங்கள் மேலாளர் டெர்ரி கில்போர்ட் என்பவரின் மனைவியா?’ ‘ஏன், எதற்காகக் கேட்கிறீர்கள்?’ ‘உங்களுக்கு சங்கதி தெரியாதா? ஷிமி கிலாடன் சாதாரணமாக இறக்கவில்லை. செதுக்கிய நல்ல மனிதர் என்று நீங்கள் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் உங்கள் மேலாளர், தன்னுடைய மனைவியைக் கொன்றுவிட்டு இப்போது அப்பாவி போன்று நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்’ என்றான் யேயோ.


அதிதுடிஇமை குணாம்சம்

 

 டாக்டரின் பெயர் யுக்ஸியி. அந்தப் பெயர் யாருக்கும் தெரியாது. எல்லோரும் அவரை தங்கப் புத்தகம் என்று செல்லமாக அழைத்தார்கள். தங்கத்திற்கு நிகரான நற்குணங்களை அவர் கொண்டிருந்தார் என்பதற்காகத் தான் அவருக்கு அந்தப் பெயரைச் சூடியிருந்தார்கள் என்றால் அது தவறு. யுக்ஸியின் மேசையிலே தங்க நிறத்தில் பைண்டு செய்யப்பட்ட ஒரு புத்தகம் இருந்தது. பார்ப்போரின் கண்ணைக் கவரும் விதத்தில் அசல் தங்கப்பாளம் போல் நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தது அந்தப் புத்தகம். அந்தப் புத்தகத்தை அழகிய கண்ணாடிப் பேழையிலே பத்திரப்படுத்தி


நாகபாம்பு மனைவி

 

 மனித நடமாட்டமில்லாத ஒற்றையடிப் பாதையில் நான் தனியாக நடந்து போனேன். நிறைய பிசாசுப் பூக்கள் இருந்தன. பிசாசுப்பூக்கள் காற்றில் சலசலத்ததும்ää பூமணம் நாசியைத் துளைத்ததும் நான் ஆடிப்போனேன். சிறுவயதில் பிசாசுக்குப் பயந்து ஓடியதைப்போல் வேகமாக நடந்தேன். முடியவில்லை; தள்ளாடினேன். நூறுக்கு மேல் துடிப்பு ஏறியிருக்கும்; இதயமடித்திடும் ஒலி கேட்டது. இருமருங்கிலும் அடர்ந்த காட்டுமரங்கள். காற்றோடு பேசுவதும், பாம்புகள் கிசுகிசுப்பதும், படர்ந்தகொடிகள் நளினத்துடன் ஆடுவதும், ஐயகோ! கதை கேட்பவளே, ஒளியிலும் கடிதாக என்விழிகளுக்கு தென்படு! நான் அச்சத்தால் விதிர்விதிர்த்துப்


எலும்புக்கூடு சித்தாந்தம்

 

 மனிதர்களுக்கு செல்லப்பெயர் இருப்பதைப்போல் ஒருகாலத்தில் நாடுகளுக்கும் செல்லப் பெயர்கள் இருந்தன. சுறுசுறுப்பான மனிதர்களைக் கொண்ட ஜப்பானுக்கு ‘தேனீ; எல்லா மொழிகளையும் பேசும் இந்தியாவுக்கு வானவில்; மற்ற மனிதர்களைக் கண்டால் எப்போதும் புன்னகைக்கும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு புன்னகை; கடலையே கண் வாங்காது பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் மாலைதீவுக்கு நீல நயனம். இப்படியே இன்னுமொரு நாடு இருந்தது. அதன் செல்லப் பெயர் ‘வெள்ளிக்குற்றி’. இந்தப் பெயர் வந்த காரணம் என்னவென்றால் அந்நாட்டு மக்களின் கைகளில் எப்போதும் பத்து வெள்ளி நாணயக் குற்றிகள் இருக்கும்.