Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: என்.சொக்கன்

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

A, B, C அல்லது D

 

  சற்றே அகலமான ரிப்பனைப்போல் நீண்டிருந்த அந்தக் காகிதத்தில், மொத்தம் இருநூறு சிறு வட்டங்கள் இருந்தன. இடது ஓரத்தில், ஒன்றில் தொடங்கி ஐம்பதுவரை வரிசையாக எண்கள் அடுக்கியிருக்க, ஒவ்வொரு எண்ணுக்கும் எதிரே, நான்கு வட்டங்கள். அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, பேனாவால் முழுமையாகத் தீற்றி நிரப்பவேண்டும் என்று புரொ·பஸர் தெளிவாக அறிவித்திருந்தார், ‘சும்மா வெறுமனே டிக் செஞ்சாலோ, பெருக்கல் குறி போட்டாலோ மார்க் கிடையாது, எந்த ஆன்ஸர் சரின்னு நினைக்கறீங்களோ, அந்த வட்டத்தை க்ளியரா ஷேட் செய்யணும்.


விற்பனை

 

  பன்னிரண்டு மணி வெய்யில் வானத்தின் உச்சியில் ஏறி உட்கார்ந்திருந்தது. உடம்பு முழுக்க பொத்துக்கொண்டு ரத்தமெல்லாம் உப்பு நீராய் வெளிப்பட்டு வழிவதுபோல தோல் பரப்பெங்கும் வியர்வை எரிச்சலுண்டாக்கியது. நெடுஞ்சாலையில் இரண்டு மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்கள் மின்னல் வேகத்தில் விரைந்து கொண்டிருந்தன. பேன்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தில் ஒற்றிக்கொண்டான் சரவணன். அந்தச் சிறிய கர்சீப் நன்றாக நனைந்து கசங்கிச் சுருண்டிருந்தது. அதை மீண்டும் பாக்கெட்டினுள் திணித்தபடி, சற்றே பின்நகர்ந்து நிழலில் நின்றுகொண்டான். அவன் கையில், ‘எரிபொருள்


சிண்ட்ரெல்லா!

 

  மகள் பரிதாபமாக வந்து சொல்ல, மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்த நான் ஏதோ ஞாபகத்தில் தலையாட்டினேன். “வெரி குட் கண்ணு.’ அவள் குழப்பத்துடன் விழித்தாள். “அம்மா திட்டுவாங்களே!’ அப்போதான் எனக்கு லேசாகச் சுரீரென்றது. “ஏன் கண்ணு? என்னாச்சு? அம்மா யாரைத் திட்டுவாங்க? உன்னையா? என்னையா?’ என்றேன். “செருப்பைக் காணோமே’ என்றார் அவள் மறுபடி. கண்களில் உடனடி அழுகையில் ஆரம்பம் தெரிந்தது, “இங்கேதான்ப்பா விட்டேன்.’ விஷயத்தின் தீவிரம் உணர்ந்து, காதில் மாட்டியிருந்த சினிமாப்பாட்டை அவிழ்த்துப் பாக்கெட்டில் போட்டேன். “செருப்பைக்


முந்திரி

 

  வணக்கம் நேயர்களே, இது உங்கள் அபிமான, ‘விபரீத விஐபி-க்கள்’ நிகழ்ச்சி. ஒவ்வொரு வாரமும், வெவ்வேற துறையைச் சேர்ந்த எக்குத்தப்பான ஆசாமிகளைச் சந்திச்சு உரையாடிகிட்டிருக்கோம், அவங்களோட அனுபவங்கள் எல்லாமே, சூடாவும் சுவையாவும் இருக்குன்னு நீங்க லெட்டர் மேல லெட்டர் எழுதிப் பாராட்டறீங்க. எல்லோருக்கும் எங்களோட நன்றி! என்ன யோசிக்கறீங்க? இந்த வாரம் நாம சந்திக்கப்போற ‘விபரீத விஐபி’ யார்ன்னுதானே? சொல்றோம் பொறுங்க, அதுக்குமுன்னாடி ஒரு சின்ன விளம்பர ப்ரேக். டொட்டடொய்ங் பத்துப் பதினஞ்சு வருஷங்களுக்குமுன்னாடி, எல்லாத் தமிழ்ப்


பொதி

 

  எங்கும் பச்சைப்பசேலென்றிருக்கிற ஒரு புல்வெளியில் அந்த தேவதையின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தபடி ப்ரியா ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தாள். ஊஞ்சலுக்கான கயிறு வானத்தில் எங்கிருந்தோ திடீரென்று துவங்கியிருந்தது, இதமான சிலுசிலு தென்றல் அதைத்தொட்டு இயக்கிக்கொண்டிருக்க, பல வண்ணங்களில் உடையணிந்த அழகிய தேவதை அவளை மெல்ல அணைத்தபடி இருந்தது. வேகமில்லாத வேகத்தில் முன்னும்பின்னும் அசைந்தாடிய ஊஞ்சலின் தாலாட்டில் கண்மயங்கி, தேவதையின் தோளில் சாய்ந்தபடி அவள் தூங்க முயன்றுகொண்டிருந்தபோது, தேவதை அவளை உலுக்கி எழுப்பி, ‘ஸ்கூலுக்கு லேட்டாயிடுச்சு’ என்றது. சட்டென்று ஊஞ்சலின் இயக்கம்