கதையாசிரியர் தொகுப்பு: இரா.சடகோபன்

59 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஊறுகாய் ஜாடி

 

 அந்த கண்ணாடி ஊறுகாய் ஜாடியை என் வாழ்நாளில் ஒரு போதும் மறக்க முடியாது. அந்த பெரிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய அழஆகிய ஜாடி எப்போதும் எங்கள் வீட்டு என் அப்பாவின் படுக்கையறையைஆயொட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த ராக்கைஆயில் மூன்றாம் தட்டில் ரேடியோ பெட்ஆடிக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. ஊறுஆகாய் ஜாடிக்கும் இவனது வாழ்க்ஆகைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று நீங்ஆகள் கேட்கலாம். இல்லாமல் இத்ஆதஆகைய பீடிகை ஒன்றினை போட்டிஆருக்கமாட்டேன். என் தந்தை ஒவ்வொரு நாளும் படுக்கைக்குப் போகுமுன் தன் சட்டைப்பை, களிசட்டைப்பை என்பஆஆவற்ஆறைத்துஆலாவி அவற்றில்


அந்த கணங்கள்

 

 திருமணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகின்றனவா, இல்லை திருமணங்கள் திருமணங்களில் நிச்சயிக்கப்படுகின்றனவா என்ற விவாதங்கள் சிலகாலம் எழுந்து இப்போது ஓய்ந்து போய்விட்டன. என்னைக் கேட்டால் எங்கெல்லாம் காதல் உள்ளங்கொண்ட இரு ஆண்– பெண் சந்தித்துக் கொள்கின்றனரோ அங்கெல்லாம் திருமணங்கள் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன என்பேன். ஆம், அஜந்தனும் அனுபமாவும் தற்செயலாகத்தான் சந்தித்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் இருவருமே ஒரு பத்திரிகை காரியாலயத்தில் பத்திரிகையாளருக்கான வேலை ஒன்றுக்கு விண்ணப்பித்து விட்டு நேர்முகத் தேர்வுக்காக வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் அருகருகே அமர வேண்டிய ஒரு சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருந்தது.


துன்பங்கள் நம்மை புடம் போடுகின்றன

 

 விமலாவுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. தலையை பிய்ச்சுக்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. அவளுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். ஒன்றுக்கு ஐந்து வயது. மற்றதுக்கு மூன்று வயது. எதற்கெடுத்தாலும் கணவன் மனைவிக்கிடையில் சண்டை சச்சரவு. வீட்டைக் கொண்டு நடத்தும் அளவுக்கு கணவனின் வருமானம் போதவில்லை. அவளும் ஏதாவது வேலைக்குப் போகலாம் என்று பார்த்தால் இரண்டு பிள்ளைகளை வைத்துக்கொண்டு எப்படி வேலைக்குப் போவது என்ற கேள்வி பெரிதாக எழுந்தது. எல்லாவற்றையும் யோசித்துப்பார்க்கும் போது மனது மேலும் குழம்பிப்போக இரண்டு நாள் நிம்மதியாக


பாட்டி கொடுத்த பரிசு

 

 ஊருக்குப் போவதென்றால் அதனை வட மகிழ்ச்சியான ஒரு சம்பவம் வாழ்வில் இருக்க முடியாது. அங்கே தான் எனது தாத்தா, பாட்டி, பெரியம்மா, பெரியப்பா, மாமா, அந்தை, மாமாவின் பிள்ளைகள், அருண், தேவி, தாருண்யா எல்லாம் இருக்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் மலை, அருவி, ஆறு, குருவிகள், மைனாக்கள் இப்படி எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும். எனக்கு மட்டுமல்ல அங்கே யார் வந்தாலும் திரும்பிப்போக விரும்பமாட்டாங்க. ஆத்துக்குப் போனால் மீன்பிடிக்கலாம் தெப்பம் விடலாம், நீச்சல் அடிக்கலாம் நாள் முழுதும் விளையாடலாம். ஆனால் இவற்றையெல்லாம்


ஒவ்வொரு கணத்திலும் வாழ்வது

 

 இந்த உலகில் எதுவுமே நிரந்தரமானதல்ல. பிறக்கும் மனிதர்கள் எல்லோரும் இறந்துதான் ஆக வேண்டும். மரணங்கள் இயல்பாகவும் ஏற்படலாம். யாரும் எதிர்பாராத நேரத்தில் சடுதியாகவும் ஏற்படலாம். இதில் மிகப்பெரிய துன்பம் என்னவென்றால் நாம் மனதில் ஆழமாக அன்பு செலுத்துபவர்களை மரணம் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் கணப்பொழுதில் பறித்துக் கொள்வதுதான். அப்படி ஒரு சம்பவம்தான் திவ்யாவின் அண்ணன் ஜீவாவின் அன்பு மனைவி ஆனந்திக்கு நடந்தது. ஒரு பாவமும் அறியாத அவளை பாதையோரம் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த போது வேகமாக வந்த கார்


தாத்தாவின் உபாயம்

 

 காஞ்சனாவுக்கு அவளது அப்பா எப்படி இருப்பார் என்று தெரியாது . அவளுக்கு மூன்று வயதாக இருக்கும் போதே அவளது அப்பா அம்மாவை விட்டுப் பிரிந்து போய்விட்டார் என்று மட்டுமே தெரியும் . அவர் ஏன் பிரிந்து சென்றார், அதன்பின் அவருக்கு என்னவாயிற்று என்ற விபரத்தை எல்லாம் அவளுக்கு யாரும் சொல்லியதில்லை . அவளுக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்து அவள் அம்மாவுடனும் தாத்தாவுடனும் மட்டுமே வாழ்ந்து வந்திருக்கிறாள். இப்போது அவள் இருபத்துமூன்று வயதை அடைந்துவிட்ட பருவ மங்கை .


நட்புக்கு இலக்கணம் வகுத்த நாய்

 

 அது ஒரு இனிமையான மாலைப்பொழுது. எனினும் யோகாவுக்கு அது எந்த இனிமையையும் கொண்டு வரவில்லை. யோகா மிகக்கடுமையாக யோசித்தவாறு ஜன்னலுக்கு வெளியே நிண்டிருந்த வீட்டுத்தோட்டத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அப்போதிருந்த பிரச்சினையெல்லாம் அவளது அப்பாவை எவ்வாறு சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்வதென்பதுதான். அம்மா இறந்த பின் அப்பாவை எவ்வாறு தனிமையில் விடுவது என்று யோசித்த யோகா தன் கணவனது அனுமதியுடன் தம் வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்து விட்டாள்.. ஆனால் இப்போது யோசிக்கும் போது அவரைக் கூட்டி வந்தது தப்பான


மஞ்சள் குளித்த மாலைப்பொழுதில்

 

 மஞ்சள் குளித்து சிவந்த வானமானது சூரியன் கடலை நோக்கி மெல்ல இறங்க இறங்க மேலும் சிவந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வானம் சிவந்து கொண்டிருப்பதைப் போலவே நிரோஷனின் மனதும் சிவந்து கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் அந்த கடற்கரைக்கு வந்து பத்து நிமிடங்கள் ஆகின்றன. சரியாக ஐந்தரை மணிக்கு வந்துவிடுவேன் என்று கூறிய வசந்தாவை இன்னும் காணவில்லை. இந்தப் பத்து நிமிடங்களாக அவன் மனம் “தவியோ தவி” என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தது . அவள் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் அவன்


ஒரு அபலையின் மனப்போராட்டம்

 

 ரஜினியின் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாகி விடும்போல் தலைவலி அவள் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது அவள் இந்த மூன்று வார காலமாக வெளியில் சொல்ல முடியாத இந்த கடும் துன்பத்தை தன் மனதிற்குள் போட்டு தவியாய் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவோ ஆறுதல் படுத்தியும் அவள் மனது அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அவளும் அவள் கணவன் அருள்நேசனும் காதலித்தே திருமணம் செய்து கொண்டனர் . அவர்களது காதல் ஒரு வருடம் இரண்டு வருடம் அல்ல ஏழு வருட காலம் நீடித்தது


காதலுக்கு நிபந்தனை

 

 எங்கள் நண்பர் கூட்டத்தில் மிகவும் அப்பாவித்தனமானவன் என்று நாங்கள் கருதியது விசுவைத் தான் . ஆனால் அவன் இப்படி ஒரு காரியத்தை செய்திருப்பான் என்று நாங்கள் கனவிலும் கருதவில்லை . நாங்கள் கல்விப் பொதுத்தராதர உயர்தரப் பாடப் பரீட்சை எழுதிவிட்டு பெறுபேறுகளுக்காக காத்திருந்தோம் . எங்கள் எல்லோர் மத்தியிலும் பல்கலைக்கழகம் சென்று ஒரு பட்டதாரியாக வந்துவிடவேண்டும் என்ற கனவு சிறு காலத்திலிருந்தே எங்கள் தாய் தந்தையரால் ஊட்டப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டிருந்தது . நாங்கள் அவ்வப்போது அது தொடர்பில் பேசி