கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஆர்.பரிமளா ராஜேந்திரன்

29 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

எண்ணங்கள் மாறலாம்!

 

  மகனும், மருமகளும் ஆளுக்கொரு காரில் வேலைக்கு புறப்பட்டுச் செல்ல, கதவை தாழிட்டு உள்ளே வந்தாள் சுந்தரி. “”என்ன சுந்தரி, இரண்டு பேரும் கிளம்பியாச்சா?” “”ஆமாம்…” அலுப்புடன் சொன்னபடி, கணவரின் அருகில் உட்கார்ந்தாள். “”சரி, நாமும் ஏதாவது சாப்பிட்டு… வாக்கிங் போய்ட்டு வரலாமா?” “”என்ன பெரிசா சாப்பாடு… ஓட்ஸ், சீரியல், மப்பின், பிரெட் வகைகளை தான் வரிசையா வாங்கி, ப்ரிட்ஜில் உங்க மருமகள் வச்சிருக்காளே… அதை எடுத்து சாப்பிட வேண்டியதுதான்.” “”எதுக்கு இப்படி அலுத்துக்கறே. பிரிட்ஜில் தோசை


பிரிவும் பரிவும்!

 

  கதவை திறந்தவள், வாசலில் நிற்கும் அக்காவை பார்த்து மலர்ந்தாள். “”வா அக்கா… வர்றேன்னு போன் கூட பண்ணலை… திடீர்ன்னு வந்து நிக்கறே!” “”குலதெய்வம் கோவிலுக்கு போகணும்ன்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன். அதான், உன்னை பார்த்துட்டு, இரண்டு நாள் உன்னோடு இருந்துட்டு, அப்படியே கிராமத்துக்கு போகலாம்ன்னு புறப்பட்டு வந்தேன்.” கல்லூரிக்கு கிளம்பி கொண்டிருந்த, லட்சுமியின் மகள்கள் இருவரும், பெரியம்மாவுடன், சிறிது நேரம் பேசி விட்டு கிளம்பினர். காபியுடன் வந்த லட்சுமி, அக்காவின் அருகில் உட்கார்ந்தாள். “”என்ன லட்சுமி எப்படியிருக்கே… குடும்பம்


காலியான கூடு!

 

  வாசலில், பால்காரனின் சைக்கிள் மணி சப்தம் கேட்க, “விடிந்து விட்டதா?’ என்று, அருகில் இருந்த கடிகாரத்தை பார்க்க, அது ஐந்து என காட்டியது. அருகில், ரேணுவின் படுக்கை காலியாக இருந்தது. “எழுந்து விட்டாள் போலிருக்கிறது. பாவம் ராத்திரியெல்லாம் தூங்காமல், மனவேதனையுடன் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்…’ சமையல் அறையிலிருந்து வரும் காபி பொடியின் நறுமணம், பில்டரில் டிகாஷன் போடுகிறாள் என்பதைச் சொல்லியது. அவரிடமிருந்து பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது. நாட்கள் எவ்வளவு வேகமாக, இறக்கை கட்டி பறக்கின்றன. இதோ, அவரின் வயது,


நிராசை!

 

  கிராமத்திற்குச் செல்லும் பேருந்து என்பதால் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. கூட்டத்தில் ஏறி, ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டான் செந்தில். அவனருகில் பூக்கூடை, பழக்கூடைகளுடன் ஏறிய பெரியவர்கள் இருவர், தங்கள் காலடியில் அதை பத்திரப்படுத்தி அமர்ந்து கொண்டனர். பஸ் கிளம்பியது கூட தெரியாமல் கண்களை மூடினான். மனதில் அப்பா, அம்மாவை பார்க்கப் போகிறோம் என்ற நினைவு குறுகுறுப்புடன் ஓடியது. பதினைந்து வருட இடைவெளியில், தன்னை அவர்களால் அடையாளம் காண முடியுமா? “அப்பா… எங்கேப்பா போற… நானும்


உறவும் பகையும்!

 

  “”சித்தப்பா…” வாசலில் உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தவர், குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தார். விக்ரமைப் பார்த்ததும் கண்களில் கோபம் தெரிந்தது. “”இங்கே எதுக்கு வந்தே. உங்களோடுதான் ஒட்டு உறவு இல்லைன்னு, எல்லாத்தையும் அறுத்து விட்டாச்சே… அப்புறம் என்ன உறவு முறை சொல்லிக் கிட்டு வந்து நிக்கற…” “”எதுக்கு இப்படி கோபப்படறீங்க? எனக்கு எந்த விஷயமும் தெரியாது சித்தப்பா. ஹாஸ்டலில் இருந்து படிப்பை முடிச்சு, நேத்து தான் வந்தேன். வந்தபிறகு தான் உங்களுக் கும், அப்பாவுக்கும், சின்ன சித்தப்பாவுக்கும்