கதையாசிரியர் தொகுப்பு: அயென் வில்சன்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கறுப்புத்தங்கம்

 

  “சந்திரா, என் க்ரெடிட் லிமிட் முடிஞ்சது. தொ¢யாத்தனமா வீட்டை அடகுவெச்சிட்டேன். இன்னும் ஒன்றை லட்சந்தான் பாக்கி. ஆனா பேங்க்ல என்னென்னவோ பேசி பயமுறுத்துறாங்க. வெளியில தொ¢ஞ்சா அசிங்கன்ற நிலமைல இருக்கேன். கடைசியா கேக்குறேன். இந்த வீடு போச்சுன்னா சொந்தக்காரங்ககிட்டதான் போயி நிக்கனும். நாலு வளையலாவது குடேன். தவனையக் கட்டீடறேன்.” என்று கிணற்றடியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த மனைவியிடம் கெஞ்சினார் ரத்னம். கொஞ்சமும் மசியவில்லை அம்மையார். “இதுவரைக்கும் அடகு வெச்ச நகை எதையாவது மீட்டிருக்கீங்களா? கிணத்துல போட்டாலும் ‾ங்களுக்கு


உயரதிகாரி

 

  “.. அறிவில்ல உன்க்கு? ஏதாவது மோசமா திட்டீருவேன். ஒன்னத்துக்கும் லாயக்கு இல்ல. வேற பேப்பர்ல திருப்பி எழுது. உன்னையெல்லாம் எவன் செலக்ட் பண்ணானோ! பாக்காத! சொல்றத கவனிச்சு ஒழுங்கா எழுது.” என்று கடுகு தாளிப்பதுபோல் தான் சொல்வதை எழுதுகையில் ஒரு சிறு பிழை செய்த அலுவலர் முரளியைத் திட்டினார் அந்த உயரதிகாரி. வருத்தத்துடன் மீண்டும் எழுதினார் முரளி. சொன்னபடி எல்லாவற்றையும் எழுதிக்கொடுத்துவிட்டு விடுதலை கிடைத்ததும் எழுந்து நின்று உயரதிகாரி கவனிக்காவிட்டாலும், சின்னதாக ஒரு சல்யூட் அடித்துவிட்டு


மனம்திறந்து

 

  “அப்பா அப்பா ப்லீஸ்பா..” கெஞ்சினான் எழிலன். சிறுவயதில், பெசன்ட் நகா¢ல் இருக்கும் அவனது சித்தப்பா வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அவனை எலியாட்ஸ் கடற்கரைக்கு அழைத்துச் செல்வர் அவன் பெற்றோர். “என்ன எழிலா! சின்னக் குழந்தை மாதி¡¢. பிளஸ்-டூ படிக்கிற பையன் பீச்ல போயி என்ன விளையாடப்போற?” என்று இடைமறித்து வினவினார் அன்னை. “நான் ஹாஸ்டல்லேருந்து வரும்போதெல்லாம் நீங்க இங்க வர்றது கிடையாது. வந்து ஆறுவருஷம் ஆச்சுமா. சும்மா போயி காத்து வாங்கீட்டு கால் நனைச்சிட்டு வரலாம். நான்


மோட்டார் குதிரை

 

  “ஞாயிற்றுக்கிழமை வாங்கித்தர்றேன்டா கண்ணா. எனக்கு லீவ் இல்ல.” என்று தன் மகன்கண்ணனை சமாதானப்படுத்தினார் ரவி. கண்ணன் தன் நண்பன் பாரதியின் வீட்டில் இருப்பதுபோல ஒரு மரக்குதிரை வேண்டுமென்று மூன்று நாட்களாக அடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். தினமும் அலுவலகம் முடிந்து வீடு வந்து சேரவே ஏழெட்டு மணி ஆனதால் அதன்பிறகு வெளியில் சென்று வாங்கித்தரமுடியாமல் ஞாயிற்றுக்கிழமை வாங்கித்தருவதாகக் கூறிவந்தார் ரவி. இதற்கிடையில் சிறுவன், தந்தையின் பைக்கை குதிரையாக்கியிருந்தான். பக்கத்துவீட்டு வேலன் முன்சக்கரத்தின் மண்-தடுப்பானின் மீதமர்ந்து விளையாடும்போதெல்லாம் அது சீசாவாகவும் மாறியது.


முகத்திரை

 

  அது ஒரு அமைதியான கார்ப்பரேட் அலுவலகம். அங்கே பணிபு¡¢வதே பெருமை என்று எண்ணும் அளவுக்கு பாதுகாப்பு. காலை வழக்கம்போல் தன் இருக்கையில் வந்தமர்ந்தாள் சித்ரா. கணினியைத் திறந்ததும், “குட் மார்னிங் மிஸ் சித்ரா!” என்ற டீம் லீடர் சுதாகா¢ன் பாப் அப் மெசேஜ் (popup message) அவளை மிகவும் ‾ற்சாகப்படுத்தியது. பதிலுக்கு, “குட் மார்னிங்,” என்று அனுப்பிவிட்டு, நான்காவது வா¢சையிலிருந்த அவனைப் பார்த்து கையசைத்துப் புன்னகைத்தாள். அவனும் அதற்கே காத்துக்கொண்டிருந்தவன்போல ஒரு காதல் பார்வையால் தாக்கி