Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: மொழிபெயர்ப்பு

129 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாஷ்கா

 

 ஒரு கோடைகாலத்தின் இரவு நேரத்தில், நகரத்தின் எல்லையில் தனியாக இருந்த ஒரு தெருவில் நான் ஒரு அசாதாரணமான காட்சியைக் கண்டேன். ஒரு பெரிய சேற்றுக் குவியலுக்கு நடுவில் ஒரு பெண் நின்று கொண் டிருந்தாள். சிறு குழந்தை களைப்போல அவள் தன்னு டைய கால்களால் சேற்றை யும் நீரையும் மிதித்துத் தெறிக்கச் செய்து கொண்டி ருந்தாள். சேற்று நீரைத் தெறிக்கச் செய்ததுடன், மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு பேசுவதைப் போன்ற குரலில் ஏதோ ஒரு மோசமான பாடலை அவள் பாடிக்


ஒன்பது, எட்டு, எட்டு…

 

 சற்றே அசைத்தாலும் கீழே விழுந்துவிடும் போல் இருந்தது படலை. அதனைச் சரிபடுத்திய தேவி சாலைக்கு வந்த போது எண்ணெய் தீர்ந்துப் போன தீபம் போல அந்தப் பகல் பொழுது மேகங்கள் சூழ்ந்ததால் இருண்டிருந்தது. அவள் வீட்டு வேலைக்காக இந்த ஊருக்கு வந்து ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. “”நான் வந்து இருபது நாளாச்சு.. ஒரு மாசமாயிடுச்சு.. ஊரு பண்டிகைக்கு மூணு மாசமிருக்கு..”- வந்த புதிதில் தேவி இப்படிக் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். இப்போது அப்படி நினைப்பதை நிறுத்திவிட்டாள்.


வாளியில் பயணம் செய்கிறவன்

 

 நிலக்கரி மொத்தமும் தீர்ந்துவிட்டது; வாளி காலியாக இருக்கிறது; மண்வாரிக்கு வேலை இல்லை; அடுப்பு, குளிரை வெளிமூச்சாக விடுகிறது; அறை உறைந்துகொண்டிருக்கிறது; ஜன்னலுக்கு வெளியே இருக்கும் இலைகள் விறைத்துப்போய் உறைபனியால் போர்த்தப்பட்டுள்ளன; தன்னிடம் உதவியைத் தேடும் எவருக்கும் எதிராக ஒரு வெள்ளி அரணைப்போல வானம். எனக்கு நிலக்கரி அவசியம் வேண்டும்; விறைத்துப்போய் இறப்பதற்கு என்னால் முடியாது; எனக்குப் பின்னால் இரக்கமற்ற அடுப்பு, முன்னால் இரக்கமற்ற வானம்; எனவே, இரண்டுக்கும் இடையே ஒரு பயணத்தை நான் மேற்கொள்ள வேண்டும்; பயணத்தின்


‘ஒட்டி’ உறவாடி

 

 ஜெர்மி இன்னும் நம்பமுடியாமல் தனக்கு எதிரே டேபிளில் அமர்ந்திருந்த -அவனுடைய மனைவியாக ஒத்துக் கொண்டுவிட்ட-அரபெல்லாவைப் பார்த்தான். வெய்ட்டர் பக்கத்தில் வர ‘எனக்கு ஒரு எஸ்பிரஸ்ஸோ அப்புறம் என்னோட வருங்கால மனைவிக்கு-அவனுக்கே அப்படிச் சொன்னது ஆச்சர்யமாக இருந்தது-ஒரு மின்ட் டீ’ என்றான். ‘வெரி குட் ஸார்!’ – வெய்ட்டர் அந்த ஹோட்டலுக்குள் அமர்ந்திருந்த கூட்டத்தை தலையை திருப்பி திருப்பி பார்த்தான் ஜெர்மி. அரபெல்லாவுக்கு வந்த கையசைப்பும் பறக்கும் முத்தங்களையும் பார்த்தால் அவளுக்கு அங்கே ரெகுலராக வருகிற எல்லாரையும் தெரியும்


அன்னய்யாவின் மானுடவியல் ஞானம்

 

 மானுட இயல் பற்றிய அமெரிக்கரின் ஞானம் பற்றி அன்னய்யாவினால் ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. இந்த ·பெர்கூஸனைப் பாருங்கள். இவர் ஆதியில் நமக்கு சட்டங்கள் வகுத்தளித்த மனுவை கற்றதுமல்லாமல் நமது சடங்குகள், ஆபாசங்கள் பற்றியும் அவர் அறிந்திருக்கிறார். இங்கே வந்திருக்கிற நானே ஒரு பிராமணன்தான். ஆயினும் இந்த விஷயங்கள் பற்றி எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது” என்று எண்ணினான். நீங்கள் சுயமாக அறிவு பெற விரும்புகிறீர்களா? அதற்கு நீங்கள் அமெரிக்காவிற்கு வரவேண்டும். தன் சுய வரலாறை வரைய காந்திஜி சிறைச்


ஒப்புதல் வாக்குமூலம

 

 ஆமாம், நான்தான் இதை செய்தேன். ராம்பூர் போயலியாவில் வசிப்பவனும் கோபேஷ் ரஞ்சன் பக்க்ஷியின் மகனுமான சாட்சாத் பாபேஷ் ரஞ்சன் பக்க்ஷி என்றழைக்கப்படும் நான்தான் இதைச் செய்தேன். அதுவும் மிகவும் தெளிவான மனநிலையில் செய்தேன். நான் எனது குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்கிறேன். இந்த மாபாதகத்தை செய்ததிற்கு தண்டனை என்ன என்பதுவும் எனக்குத் தெரியும். யாருடைய வற்புறுத்தலோ. தூண்டுதலோ இல்லாமல், நானாகவே முன்வந்துதான் இந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை தருகிறேன். நான் பாவம் செய்துட்டேன். இன்ஸ்பெக்டர்!! சரி, இப்போ நீங்களே சொல்லுங்கோ.


நடக்க முடியாத நிஜம்

 

 புதன்கிழமை ராத்திரி பத்துமணிக்கு நான் ரேபானைப் பட்டணத்துக்கு என் எப்-250 வண்டியில் கூட்டிப்போனேன். அவனது விநோத அனுபவத்தை அதற்கு முன்னமே அங்கே சிலர் கேள்விப்பட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் ஊர்ப்போய்ச் சேருமுன்னிருந்தே அவர்கள் அதைப்பற்றி வார்த்தையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், நடந்தது அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்கவில்லை. எனக்கே கதையில் பாதிதான் தெரியும். அவனைக் கண்டுபிடித்தது நான்தான். இப்ப மட்டுமல்ல எப்பவுமே அவன் நல்ல நண்பனாக யாருக்குமே இருந்ததில்லை. நிதானமா இருந்தான்னா எரிச்சலூட்டுவான். குடிபோதையிலோ எதுக்கும் லாயக்கில்லாதவனாய் ஆகிப் போனான். சிரமதசையில்தான் வாழ்ந்தான் என்று தோணுகிறது.


ஒன்று இரண்டு நான்கு

 

 தளர்ந்த முகத்தை உயர்த்தித் தூரம் வரை பார்த்தாள். கும்பலாய்க் கூரைகள். ஓலையிட்டவை, தகரம், சில ஓடு போட்டிருந்தன. பனைமரத்தின் விரிந்த தோகைகள் சிறு காற்றுக்கு ஆடுகின்றன. அந்த சலசலப்பை மனதில் உணர்ந்தாள். நெளம்பி தனக்குச் சொந்தமான அந்த மூணு நாளை எண்ணிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கேயான அந்த மூணு நாளில், கணவர் முஸ்தபா அவள் கூடவே இருப்பார். மனம் படபடத்தது. எத்தனை காலமாயிற்று! மனசுக்கு இதமான நினைவுகள். நெஞ்சுவலிக்காரி. இப்பக்கூட வலி இருக்கிறது. ரெண்டு நாளாய் கூடுதல்


பல்லி ஜென்மம்

 

 அந்த நகரத்தின் புகழ்பெற்ற ஒரு ஆஸ்பத்திரியில் ஒரண்டு பல்லிகள் வசித்துவந்தன. ஓர் ஆண்பல்லி, ஒரு பெண் பல்லி. கொடுந்துயரமான ஆஸ்பத்திரி வாழ்க்கையை ஒரு தொடர்நாடகம் போல் பார்த்து அலுத்துப் போன அவை, உடல் நலத்துக்கு தீங்கானது என்ற முன்னறிவிப்பை கிழித்தெறிந்து தாம்பத்யம் அனுபவிக்க ஆரம்பித்து கொஞ்சநாட்கள்தான் ஆகியிருந்தது. அந்தக் கவர்ச்சி முழுதும் தீர்ந்துவிட்டபிறகு தெளிந்த பார்வையுடன் அவை அறை முழுதையும் நோட்டமிட்டன. சோர்ந்து போய்க் கிடக்கிற இளைஞனும் அவனுடைய காலடியில் அமர்ந்திருக்கும் இளம் பெண்ணும் அப்போது நிச்சலனக்


மரியா

 

 மரித்தோர் பணி மையத்தின் ஆள் மிகச் சரியாகக் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு வந்துவிட்டான்-மரியா இன்னமும் குளியல் உடையிலிருந்து மாறாமல், தலையில் சுருள் முடி ஒப்பனைச் சீப்புகளுடன் நின்றிருந்தாள். ரொம்பவும் கவர்ச்சியற்றுத் தெரியாமல் இருக்க வேண்டாமே என்று ஒரு ரோஜாப்பூவை முடியில் செருகிக் கொண்டு வெளிப்பட்டாள். அவனைப் பார்த்தபின்போ தன் தோற்றம் பற்றி இன்னமும் அவள் வருந்த நேர்ந்தது. மரித்தோர் பணி மையத்தின் ஆட்கள் சோகம் ததும்ப இருப்பார்கள் என்று எதிர் பார்த்ததிற்கு மாறாக அவன் இளைஞனாய் கட்டம் போட்ட