Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: நகைச்சுவை

454 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

எழுபத்து நான்காம் எழுட்சிமான் எலிமாறன்

 

 “இதனால் மேல்கலிங்கத்து சோழிங்க மக்களுக்குத் தெரிவிப்பது என்னவென்றால், நமது மாமன்னர், பாரெல்லாம் பெருவெற்றி கண்ட பேரரசர், உலகை உலுக்கிய உத்தமர், மக்கள் போற்றும் மகேசன், எதிரிகள் அஞ்சும் எழுபத்து நான்காம் எழுட்சிமான் எலிமாறன் அவர்களுக்கு நாள்பட தொல்லை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் தீராத வயிற்றுவலியை எவர் தீர்த்துவைக்கிறாரோ அவருக்கு தக்க சன்மானம் வழங்கப்படும்.” – அரண்மனை மதில் மேல் நின்று முரசு அடித்து பறைசாற்றினர். அந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு மக்கள் நகைத்துக்கொண்டே கலைந்தனர். மேல்கலிங்கத்து சோழிங்கம், தென்னிந்தியாவின் ஒரு


நடுவுல கொஞ்சம் செமஸ்டர காணோம்…

 

 “என்னாச்சு?” தரணியும் மஞ்சுவும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துகொண்டனர். இந்த கேள்வியை ஷர்மி கேட்பது இது எட்டாவது முறை. இன்று பைனல் ரிவிவ். இன்ஜினியரிங் எட்டாவது செமஸ்டரில் இருந்த ஒரே பேப்பர், ப்ராஜக்ட் வொர்க் மட்டும் தான். கம்பியூட்டரில் படம் பார்ப்பது, பாட்டு கேட்பது, கூகிளை திறந்து ஈமெயில் செக் செய்வது, indiaglitz.comல் கிசு கிசு படிப்பது தவிர வேறு ஒன்றும் மஞ்சுவிற்கோ தரணிக்கோ தெரியாது. அதனால் தான் ஜாவா புலியான ஷர்மியை கூட்டு சேர்த்துகொண்டு ப்ராஜெக்ட்


ஏட்டுச் சுரைக்காய்!

 

 அறைக் கதவைத் தட்டும் ஒலி கேட்டது. ’ஞாயித்துக் கிழமை கூட நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டாங்க, சே!’ என்று அலுத்துக்கொண்டேன். “யாரு?” பதிலாக மீண்டும் கதவைத் தட்டும் ஒலிதான் கேட்டது. திறந்து பார்த்தால் வாசலில் தாணாக்காரர் ஒருவர். “நீங்கதானே எழுத்தாளர் ஏகலைவன்?” “ஆமாம், ஏன்?” “இன்ஸ்பெக்டர் ஐயா உங்களைக் கையோட கூட்டியாரச் சொன்னார்.” “என்ன விஷயம்?” “தெரியாது.” “ஏங்க, ஞாயிற்றுக் கிழமை காலைல பதினொரு மணிக்கு வந்து உடனே வான்னா எப்படி வரமுடியும்? இப்பதான் எழுந்து பல்விளக்கினேன். இன்னும்


சைக்கிளுக்கு ஒரு ரூபாய் வாடகை

 

 ஆண்டு-1960. படிப்பறிவு இல்லாத கிராமம். பண்ணையார் முதல்கொண்டு தலையாரி வரை பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழுகின்ற ஊர். அந்த ஊரில் எல்லோரும் அறிவாளிகள். ராத்திரி ஊருசனமெல்லாம் தூங்கிட்டாங்க. எல்லாம் அடங்கி இருட்டாய் இருந்தது அந்த ஊர். நடுசாமத்து வாக்குல மூணு மாசமா இழுத்துக்கிட்ட கிடந்த செல்லம்மா பாட்டி செத்துப்போச்சு. முடியாம கிடந்தப்ப மகன், மகள், பேரக்குழந்தைகள் என எல்லாரும் செல்லம்மா பாட்டிக்கு பாலு ஊத்துனாங்க. ஆனா பாட்டி உசிரு ரொம்ப கெட்டி போல. சாவே நெருங்கல. கடைசியா அந்த


நடுவுல ஒரு பீரோவைக் காணோம்!

 

 அந்த அலுவலகத்தின் ரிக்கார்டு பிரிவில், உளுத்து, பழுப்பேறிய கோப்புகள் வைக்கப்பட்ட மர ஷெல்ஃபு வரிசையை ஒட்டி நின்றிருந்த ஐந்து இரும்பு பீரோக்களில், நடுவில் இருந்த ஒரு பீரோ மட்டும் வல்லிசாய் காணாமல் போயிருந்தது… ஒரு மாத லீவு முடிந்து ஹெட்கிளார்க் அன்று காலை பணிக்குத் திரும்பியிருந்தார். இடைவேளை உணவுக்குப் பிறகு வழக்கம் போல் ரிக்கார்டு அறையில் மறைவாக ஒரு குட்டித் தூக்கம் போடப் போனபோது, அங்கு ஏதோ ஒன்று குறைவது புலப்பட்டாலும் என்னவென்று அவருக்கு அப்போது தெரியவில்லை.


வெங்காயத் தொக்கு

 

 ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் என் மனைவி “ஏங்க வெங்காயத் தொக்கு செய்யலாம்னு இருக்கேன்” என்று சொன்னாள். என்ன பீடிகை பலமாக இருக்கேன்னு நினைத்துக் கொண்டே, நல்லது தான், வீட்டில முறுக்கு, தட்டை எல்லாம் இருக்கு, மாங்காய் தொக்குக்கு ஜோடியா வெங்காயத் தொக்கு இருந்தால் எனக்கு நல்லது தான் என்றேன். வாயளவில் ஆமோதித்தாலும், ஞாயிற்றுக்கிழமை பேப்பர், டீவி, சோம்பேறித் தூக்கம் இப்படி எதற்காவது வேட்டு வைத்து விடுவாளோ என்கிற பயம் போகவில்லை. நான் பயந்தது போல நடந்து விட்டது.


சிங்கப்பூருக்கு சில கழுதைகள்

 

 பகீரென்றது. சென்னை ஹெட் ஆபீசிலிருந்து ஜெனரல் மேனேஜரே திடுதிப்பென்று என் மொபைலுக்கு ஃபோன் செய்வார் என்று கனவிலும் நினைத்ததில்லை. “நான் ஜி.எம். பேசறேன் மிஸ்டர் பல்ராம்! எப்படி இருக்கீங்க?” என்று அவர் கேட்டபோது, படபடப்பு. குப்பென்று வியர்த்தது. .. “மிஸ்டர் பல்ராம், எனக்குக் கொஞ்சம் கழுதைகள் தேவைப்படறது. வாங்கி அனுப்ப முடியுமா?…” தூக்கிவாரிப் போட்டது எனக்கு. “கழுதைகளா..? என்ன ஸார் சொல்றீங்க?” “ஆமாம் மிஸ்டர் பல்ராம்! உங்க வேலூர்ப் பக்கமா கார்ல நான் திருவண்ணாமலை போறப்பல்லாம் தெருக்கள்ல


ராஜா ராமனும் ப்ளே பாய் சித்தப்பாவும்…

 

 அவ்வளவு வேகமாக ஒருத்தன் கடலைப் பார்த்து ஓடுகிறான் என்றால் அவன் தற்கொலைக்குத் துணிந்து விட்டான் என்றுதான் அர்த்தம் என்று ராஜாராமனுக்கு உறதியாய்த் தெரிந்து போனது..தன் சுய எடையைப் பற்றி சற்றும் கவலைப்படாமல் ஒரு பந்தயக் குதிரைமாதிரி ஓடி இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு ஐந்தே அடி இடைவெளி இருந்தபோது கடலில் விழ இருந்தவனை காப்பாற்றியே தீருவது என்று ராஜாராமன் ‘ரிஸ்க்’ எடுத்து ஒரு பெரிய’ ஜிமனாஸ்டிக் வீரன் மாதிரி ஜம்ப்ப் ‘ செய்த போது அது நடந்தது.. கடலில்


ராஜாராமனும் பதிமூனு நெய் தோசையும்…

 

 ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட கரப்பான்பூச்சி மாதிரி பரகாலன் எட்டிப்பார்க்க அத்தை முணுமுணுத்தாள். “வந்தாச்சிம்மா கலகம்…வாடா பந்தம் தாங்கி….. வந்து ஏதாவது கொளுத்திப்போடு…வாடாப்பா வா…உன்னைத்தான் காணமேன்னு கேட்டா..வந்துட்டே..” ‘என்னத்தே…முன்னாடி வேற என்னமோ பேசினமாதிரி தெரிஞ்சதே..அக்கா.. அமர்களமா……. ப்ரகாசமா இருக்கேக்கா……என்னாச்சு உனக்கு….முகம் ஜொலிக்கறதே.ஹை…அட..புதுத்தோடா…சூப்பரா இருக்குக்கா…அக்கா… மாமா வந்தாச்சா…சூப்பர்க்கா…என்று பக்கத்தில் வந்து காதைத்தொட்டுப்பார்த்தான் பரகாலன்’…வைரமாக்கா….ஆஹா…லட்ச ரூபா இருக்குமா..’ ‘கொரங்கே…வெல தெரிஞ்சு என்னடா செய்யப்போற..உன் கண்ணிலே கொள்ளிவைக்க ஜாக்கிறதம்மா ..ராத்ததிரிவந்து காத அறுத்துட்டுப்போயிடுவான்…’ என்றாள் அத்தை.. ‘சும்மாயிருங்கத்தே..ஆசைக்குத்தானே பேசறான்…இது அத்தைக்கு வாங்கினதுடா.. அழகா இருந்ததா


அலமேலு கோலம் போடுகிறாள்

 

 காட்சி: 1 (பாத்திரங்கள்: கோபாலன், அவர் மனைவி அலமேலு . நேரம்: சனிக்கிழமை காலை) அலமேலு (கையில் ஒரு பத்திரிகையைப் பிரித்தபடி):- ஏங்கறேன்! இங்க சித்த வாங்கன்றேன். கோபாலன் (தலையில் எண்ணை வைத்துத் தேய்த்தபடி):- ஏண்டி, இன்னிக்குக் காலங்கார்த்த்லே, பேப்பர்காரன் அந்தண்டை போறத்துக்குள்ளாற, தெருவிலேர்ந்து ஏங்க ஆரம்பிச்சுட்டே? அலமேலு:- நான் ஒண்ணும் ஏங்கலை. உங்களைத்தான் கூப்பிட்டேன். இங்க பாரத்தீங்களா? இந்த பத்திரிகையிலே ஒரு கோலப் போட்டி போட்டிருக்கு. நீங்க சட்டு புட்டுன்னு ஸ்நானத்தைப் பண்ணிட்டு, கடைக்குப் போய்