கதைத்தொகுப்பு: நகைச்சுவை

471 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சைக்கிளுக்கு ஒரு ரூபாய் வாடகை

 

 ஆண்டு-1960. படிப்பறிவு இல்லாத கிராமம். பண்ணையார் முதல்கொண்டு தலையாரி வரை பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழுகின்ற ஊர். அந்த ஊரில் எல்லோரும் அறிவாளிகள். ராத்திரி ஊருசனமெல்லாம் தூங்கிட்டாங்க. எல்லாம் அடங்கி இருட்டாய் இருந்தது அந்த ஊர். நடுசாமத்து வாக்குல மூணு மாசமா இழுத்துக்கிட்ட கிடந்த செல்லம்மா பாட்டி செத்துப்போச்சு. முடியாம கிடந்தப்ப மகன், மகள், பேரக்குழந்தைகள் என எல்லாரும் செல்லம்மா பாட்டிக்கு பாலு ஊத்துனாங்க. ஆனா பாட்டி உசிரு ரொம்ப கெட்டி போல. சாவே நெருங்கல. கடைசியா அந்த


நடுவுல ஒரு பீரோவைக் காணோம்!

 

 அந்த அலுவலகத்தின் ரிக்கார்டு பிரிவில், உளுத்து, பழுப்பேறிய கோப்புகள் வைக்கப்பட்ட மர ஷெல்ஃபு வரிசையை ஒட்டி நின்றிருந்த ஐந்து இரும்பு பீரோக்களில், நடுவில் இருந்த ஒரு பீரோ மட்டும் வல்லிசாய் காணாமல் போயிருந்தது… ஒரு மாத லீவு முடிந்து ஹெட்கிளார்க் அன்று காலை பணிக்குத் திரும்பியிருந்தார். இடைவேளை உணவுக்குப் பிறகு வழக்கம் போல் ரிக்கார்டு அறையில் மறைவாக ஒரு குட்டித் தூக்கம் போடப் போனபோது, அங்கு ஏதோ ஒன்று குறைவது புலப்பட்டாலும் என்னவென்று அவருக்கு அப்போது தெரியவில்லை.


வெங்காயத் தொக்கு

 

 ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் என் மனைவி “ஏங்க வெங்காயத் தொக்கு செய்யலாம்னு இருக்கேன்” என்று சொன்னாள். என்ன பீடிகை பலமாக இருக்கேன்னு நினைத்துக் கொண்டே, நல்லது தான், வீட்டில முறுக்கு, தட்டை எல்லாம் இருக்கு, மாங்காய் தொக்குக்கு ஜோடியா வெங்காயத் தொக்கு இருந்தால் எனக்கு நல்லது தான் என்றேன். வாயளவில் ஆமோதித்தாலும், ஞாயிற்றுக்கிழமை பேப்பர், டீவி, சோம்பேறித் தூக்கம் இப்படி எதற்காவது வேட்டு வைத்து விடுவாளோ என்கிற பயம் போகவில்லை. நான் பயந்தது போல நடந்து விட்டது.


சிங்கப்பூருக்கு சில கழுதைகள்

 

 பகீரென்றது. சென்னை ஹெட் ஆபீசிலிருந்து ஜெனரல் மேனேஜரே திடுதிப்பென்று என் மொபைலுக்கு ஃபோன் செய்வார் என்று கனவிலும் நினைத்ததில்லை. “நான் ஜி.எம். பேசறேன் மிஸ்டர் பல்ராம்! எப்படி இருக்கீங்க?” என்று அவர் கேட்டபோது, படபடப்பு. குப்பென்று வியர்த்தது. .. “மிஸ்டர் பல்ராம், எனக்குக் கொஞ்சம் கழுதைகள் தேவைப்படறது. வாங்கி அனுப்ப முடியுமா?…” தூக்கிவாரிப் போட்டது எனக்கு. “கழுதைகளா..? என்ன ஸார் சொல்றீங்க?” “ஆமாம் மிஸ்டர் பல்ராம்! உங்க வேலூர்ப் பக்கமா கார்ல நான் திருவண்ணாமலை போறப்பல்லாம் தெருக்கள்ல


ராஜா ராமனும் ப்ளே பாய் சித்தப்பாவும்…

 

 அவ்வளவு வேகமாக ஒருத்தன் கடலைப் பார்த்து ஓடுகிறான் என்றால் அவன் தற்கொலைக்குத் துணிந்து விட்டான் என்றுதான் அர்த்தம் என்று ராஜாராமனுக்கு உறதியாய்த் தெரிந்து போனது..தன் சுய எடையைப் பற்றி சற்றும் கவலைப்படாமல் ஒரு பந்தயக் குதிரைமாதிரி ஓடி இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு ஐந்தே அடி இடைவெளி இருந்தபோது கடலில் விழ இருந்தவனை காப்பாற்றியே தீருவது என்று ராஜாராமன் ‘ரிஸ்க்’ எடுத்து ஒரு பெரிய’ ஜிமனாஸ்டிக் வீரன் மாதிரி ஜம்ப்ப் ‘ செய்த போது அது நடந்தது.. கடலில்


ராஜாராமனும் பதிமூனு நெய் தோசையும்…

 

 ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட கரப்பான்பூச்சி மாதிரி பரகாலன் எட்டிப்பார்க்க அத்தை முணுமுணுத்தாள். “வந்தாச்சிம்மா கலகம்…வாடா பந்தம் தாங்கி….. வந்து ஏதாவது கொளுத்திப்போடு…வாடாப்பா வா…உன்னைத்தான் காணமேன்னு கேட்டா..வந்துட்டே..” ‘என்னத்தே…முன்னாடி வேற என்னமோ பேசினமாதிரி தெரிஞ்சதே..அக்கா.. அமர்களமா……. ப்ரகாசமா இருக்கேக்கா……என்னாச்சு உனக்கு….முகம் ஜொலிக்கறதே.ஹை…அட..புதுத்தோடா…சூப்பரா இருக்குக்கா…அக்கா… மாமா வந்தாச்சா…சூப்பர்க்கா…என்று பக்கத்தில் வந்து காதைத்தொட்டுப்பார்த்தான் பரகாலன்’…வைரமாக்கா….ஆஹா…லட்ச ரூபா இருக்குமா..’ ‘கொரங்கே…வெல தெரிஞ்சு என்னடா செய்யப்போற..உன் கண்ணிலே கொள்ளிவைக்க ஜாக்கிறதம்மா ..ராத்ததிரிவந்து காத அறுத்துட்டுப்போயிடுவான்…’ என்றாள் அத்தை.. ‘சும்மாயிருங்கத்தே..ஆசைக்குத்தானே பேசறான்…இது அத்தைக்கு வாங்கினதுடா.. அழகா இருந்ததா


அலமேலு கோலம் போடுகிறாள்

 

 காட்சி: 1 (பாத்திரங்கள்: கோபாலன், அவர் மனைவி அலமேலு . நேரம்: சனிக்கிழமை காலை) அலமேலு (கையில் ஒரு பத்திரிகையைப் பிரித்தபடி):- ஏங்கறேன்! இங்க சித்த வாங்கன்றேன். கோபாலன் (தலையில் எண்ணை வைத்துத் தேய்த்தபடி):- ஏண்டி, இன்னிக்குக் காலங்கார்த்த்லே, பேப்பர்காரன் அந்தண்டை போறத்துக்குள்ளாற, தெருவிலேர்ந்து ஏங்க ஆரம்பிச்சுட்டே? அலமேலு:- நான் ஒண்ணும் ஏங்கலை. உங்களைத்தான் கூப்பிட்டேன். இங்க பாரத்தீங்களா? இந்த பத்திரிகையிலே ஒரு கோலப் போட்டி போட்டிருக்கு. நீங்க சட்டு புட்டுன்னு ஸ்நானத்தைப் பண்ணிட்டு, கடைக்குப் போய்


ஒரு செல்லகதை

 

 செல்லதுரை மிகவும் தெளிவாக எந்தவித பதற்றமும் இல்லாமல், சந்தோஷமாக முகமலர்ச்சியுடன் இருப்பதைப் பார்த்தால் அவனுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை எனத் தெரிந்துவிட்டது. இருப்பினும் அதை உறுதி செய்துகொள்ளலாம் என, ”உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிருச்சா?’ எனக் கேட்டேன். ”இன்னும் இல்லங்க…” என வருத்தமாகச் சொன்ன செல்லதுரையை நாங்கள் பொறாமையுடன் பார்த்ததில் இருந்தே எங்களுக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம். ‘நாங்கள்’ என்றால் மனோஜ் ஆகிய நான் மற்றும் திலீப். நானும் திலீப்பும் சென்னையில் சாஃப்ட்வேர் கம்பெனி ஒன்றில் டீம்


ஆரம்பம் எனும் ஓர் அனுபவம்

 

 நான் ஏன் ஆரம்பித்தேன்? டில்லி செல்லும் டிரெயினில் ஏறி உட்கார்ந்து திருநெல்வேலி போகும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது என்பது என் பாடங்களுள் ஒன்று. இங்கு நடந்த தமிழ்ப் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்ற போது அங்கு இருந்த சிலர், தாங்கள் நடத்தும் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு என்னையும் எனக்குத் தெரிந்த தமிழர்களை அழைத்துக் கொண்டு வரச் சொன்னார்கள். மகிழ்ச்சியோடு ஒப்புக் கொண்டேன். தாங்கள் நடத்தும் சிறு பத்திரிகை ஒன்றைக் கொடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். சில கதைகளும், பல கவிதைகளும் இருந்தன. “மூன்று


அடடா மாமரத்துகதையே…..உன்னை இன்னும் நான் மறக்கலியே…

 

 அது அந்த வீட்டின் பிரதான நபர். யார் யாரைப்பற்றி பேசப்பட்டாலும் விடிந்ததும் ஒரு முறை , பின் தூங்கப்போகும் முன் ஒரு முறை கட்டாயம் பேசப்பட்டுவிடும். அந்த வீட்டின் நாயகன் – மாமரம். இல்லை, நாயகன் என்பது பிழையோ..பூத்துக்குலுங்கும் அந்த சில மாதங்களில் புதிதாக தாவணி போட்ட பெண் போல இலைகளை சிலிர் சிலிர்த்து பூக்களாக சிரிக்கும். மாமரம் நாயகியோ? எதுவோ, பார்ப்பதற்க்கு கம்பீரமாக ஒரு மதர்ப்போடுதான் அந்த மரம் நிற்கும். சரி, கதைக்கு வருவோம். இதை