கதைத்தொகுப்பு: த்ரில்லர்

133 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

முரடன்

 

 ஒரே இருட்டு… ஒன்றுமே தெரியவில்லை….. மல்லாந்தவாரு கிடக்கிறேன்…. உடம்பு மேலே அப்படி ஒரு கனம்… மூச்சுவிடவே கடினமாக இருக்கிறது… கருத்த ஒரு முரடன் மேல இருப்பது போல தோன்றுகிறது… கருத்தவனா இல்லை இல்லை இருட்டில் அப்படி தெரிகிறது.. தாடி கழுத்தில் உரச உரச இவன் இயங்கி கொண்டிருக்கிறான்… தடுக்க, தள்ளிவிட எத்தனித்து களைத்துவிட்டேன்…. முடியவில்லை… பெரிய உருவம்… வலியும் தாங்க முடியவில்லை…. ஒரு சமயத்தில் என் இடுப்புக்கு கீழே மறத்து போயிற்று….. இவ்வளவு நேரம் இருந்த வலிகூட


என்னுள் நீ எப்படி……?

 

 இன்று. சி.எப்.எல் விளக்கு அணைக்கப்பட்டது. நைட் லாம்ப் மட்டும் மின்னி மின்னி எரிய அவள் தன்னவனை எண்ணிக் கொண்டிருக்க அவளை தானாக ஒரு கரம் பற்றியது. அவள் அதை எதிர்பார்த்தாள் போலும். அவள் தானாக சோபாவில் கிடத்தப்பட்டாள். அவளால் நகர முடியவில்லை. அவள் நடுங்கிகொண்டிருந்தாள். நெற்றியில் பூத்த வியர்வை துளி உதட்டை முத்தமிட்டு சென்றது. அவள் கையில் அழுத்தம் தெரிந்தது. ஆனால் யாரும் தீண்டவில்லை. தோலில் அழுத்தும் போது ஏற்படும் பள்ளம் விழுந்தது. ஆனால் அங்கே யார்


தஞ்சை ஓவியம்

 

 (தஞ்சாவூரில் நடந்த உண்மை காதல் கதையும் , கற்பனை கலந்த சில யுக்தியையும் , ஒருவர் பேசுவது போல கதை சித்தரிக்க பட்டுள்ளது , இரண்டாம் பாதியில் வரும் அனைத்தும் கற்பனையே ) , தஞ்சை – 2006 என் பேரு பிரசன்னா. என் அப்பா பேரு சுவாமிநாதன், அம்மா பேரு தெய்வானை. எனக்கு ஒரு அக்கா, கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்துட்டாங்க. நான் சென்னைல Visual Communication முடிச்சிட்டு தஞ்சாவூர் வந்துட்டேன் . நான் ஊருக்கு வந்த


உருவம்

 

 விடுதி நள்ளிரவுக்குப் பின்பும் விழித்திருந்தது. இன்று யார் பலியாகப்போகிறார்கள் என்ற பயம் திட்டுத்திட்டாய் எல்லார் முகத்திலும் படர்ந்திருந்தது. கடந்த ஒரு வாரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தங்களுக்கு நேர்ந்த கொடிய அனுபவத்தைப் புதிய முறையில் விளக்க முயன்றுகொண்டிருந்தனர். இரண்டு பேர் மட்டுமே படுக்கும் விடுதி அறைகள் இப்போது நான்கு பேருக்கு மேல் அடைகலம் கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தன. ஒட்டடை தனது பூஜையை முடித்துக்கொண்டு விபூதி வழங்கியதோடு அனைவரும் அறைக்குள் நுழையத் தொடங்கினர். சிலர் விபூதியைத் தின்றனர். அனைவரின் இறுதி


எலும்புக்கூடு சித்தாந்தம்

 

 மனிதர்களுக்கு செல்லப்பெயர் இருப்பதைப்போல் ஒருகாலத்தில் நாடுகளுக்கும் செல்லப் பெயர்கள் இருந்தன. சுறுசுறுப்பான மனிதர்களைக் கொண்ட ஜப்பானுக்கு ‘தேனீ; எல்லா மொழிகளையும் பேசும் இந்தியாவுக்கு வானவில்; மற்ற மனிதர்களைக் கண்டால் எப்போதும் புன்னகைக்கும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு புன்னகை; கடலையே கண் வாங்காது பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் மாலைதீவுக்கு நீல நயனம். இப்படியே இன்னுமொரு நாடு இருந்தது. அதன் செல்லப் பெயர் ‘வெள்ளிக்குற்றி’. இந்தப் பெயர் வந்த காரணம் என்னவென்றால் அந்நாட்டு மக்களின் கைகளில் எப்போதும் பத்து வெள்ளி நாணயக் குற்றிகள் இருக்கும்.


இனி

 

 நாம் சில சமயம் வெளியூர் பயணம் செல்லும் பொழுதோ, மலைவாச ஸ்தலங்களுக்கு விடுமுறையில் செல்லும் பொழுதோ அப்படியே அதன் அழகில், அமைதியில், குளிரிச்சியில் சொக்கிப் போய்விடுவோம். போகும் வழியெல்லாம் தோன்றும் வழிகளும், கிளைவழிகளும் நமக்கு ‘அது எங்கே போகும்..?, அதன் முடிவில் என்ன இருக்கும்..?’ என்ற ஆர்வம் நம்மிடையே எழுந்துகொண்டே இருக்கும். நகரங்களிலும் மரங்கள் அசைய காற்றும் (காற்று வர அசையும் மரம்?) மலைவாசத்தில் அடிக்கும் காற்றும் அடிப்படையில் ஒன்றாயினும், அங்கு இருகும்போது அதை ரசிக்கும் மனமும்


இரவில் வந்தவன்

 

 நள்ளிரவு மணி பன்னிரெண்டுக்கு மேல் இருக்கும், “சோ” வென மழை பெய்து கொண்டிருந்த்து,அவ்வப்பொழுது மின்னலும் சிமிட்டிவிட்டு சென்றது, அதன் பின் இடி இடித்தது, தெருவையே ஆண்டு கொண்டிருக்கும் தெரு நாய்கள் மழைக்கு பயந்து வாலைச்சுருட்டிக்கொண்டு அங்கங்கு மூலையில் படுத்துக்கிடந்தன. ஸ்ரக்..சரக் என காலணி சத்தம் ஒலிக்க ஒரு உருவம் அந்த சாலையில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது, அது எந்த மழையையும்,இடியையும் பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. இரு புறங்களில் உள்ள கட்டிடங்களை மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டே வந்தது, அதனுடைய செயல் ஏதோ


கருப்பசாமியின் தீர்ப்பு

 

 ஆனானப்பட்ட முனிவர்களேத் தடுமாறியிருக்கும் போது மருளாடியின் யோக்யதை என்ன? முத்தாச்சியின் இளமை முத்துக்கருப்பனைப் பித்தாக்கி வைத்திருந்தது. தனக்கு வயது அறுபதை நெருங்குகிறது என்பதோ முத்தாச்சி வெறும் இருவது வயதுப் பெண் என்பதோ மறந்து போகும் அளவுக்குப் பித்து. முத்தாச்சிக்கு இந்த விஷயம் தெரியும். அவளுக்கு ஆண்களை மிக நன்றாகவே தெரியும். ஊர்க்கோவிலுக்குப் பூக்கட்டிவிடப்பட்ட பொன்னம்மாளின் மகளாச்சே! இது கூட தெரியவில்லை என்றால் அப்புறம் என்ன? தன் வீட்டு வாசலில் பார்த்த செருப்புகள் பகலில் ஊருக்குள்ளே பெரிய மனுஷர்கள்


வருடம் 23

 

 1986 -ஆம் ஆண்டு கோடையில் பியா என்ற பதினோரு வயது சிறுமி கோதுமை வயல்வெளியில் வைத்து, ரோஷன் என்பவனால் கற்பழித்து கொல்லப்படுகிறாள். அவனது சிவப்புநிற காரில், அவனது நண்பனும், கணிதம் படிக்கும் மாணவனுமான அனீஷ் உடனிருக்கிறான். பியாவின் மிதிவண்டியை கோதுமை வயல்வெளியில் எறிந்துவிட்டு, அவளது உடலை ஏரி ஒன்றில் எறிந்துவிடுகிறான் ரோஷன்.. சரியாக 23 வருடங்கள் கழித்து, பியா கொல்லப்பட்ட அதேநாளில் சினிக்கா என்ற 13 வயது சிறுமி காணாமல் போகிறாள். அவளது மிதிவண்டி பியாவின் மிதிவண்டி


இரவு சூரியன்

 

 நேரம்…மாலை 6.30 அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்… மாலை மயக்கம்…. தயக்கம் உதறிய….. இரவை, இன்னும் சற்று நேரத்தில் பரவச் செய்யும் மாயங்களை ஆங்காங்கே விதைத்துக் கொண்டிருந்தது… காற்றில்லா வெளி எங்கும்… தீர்க்கமற்ற உருவங்களை சுமந்த சப்தம்…. அவர்களின் பெரு மூச்சாகவும்..எதிர் வரும் டென்னிஸ் பந்தை ஓங்கி ஓங்கி அடிக்கையில் எழுப்பும்…. நுரையீரல், காற்றைத் தள்ளும் வார்த்தைகளற்ற மொழி கொண்ட சத்தமாய் மாறி கொண்டே இருக்க….. வித்ரனும்… மாயனும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்… வேகம் கூடியது.. இருவருமே சளைத்தவர்கள் இல்லை..