கதைத்தொகுப்பு: த்ரில்லர்

128 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இனி

 

 நாம் சில சமயம் வெளியூர் பயணம் செல்லும் பொழுதோ, மலைவாச ஸ்தலங்களுக்கு விடுமுறையில் செல்லும் பொழுதோ அப்படியே அதன் அழகில், அமைதியில், குளிரிச்சியில் சொக்கிப் போய்விடுவோம். போகும் வழியெல்லாம் தோன்றும் வழிகளும், கிளைவழிகளும் நமக்கு ‘அது எங்கே போகும்..?, அதன் முடிவில் என்ன இருக்கும்..?’ என்ற ஆர்வம் நம்மிடையே எழுந்துகொண்டே இருக்கும். நகரங்களிலும் மரங்கள் அசைய காற்றும் (காற்று வர அசையும் மரம்?) மலைவாசத்தில் அடிக்கும் காற்றும் அடிப்படையில் ஒன்றாயினும், அங்கு இருகும்போது அதை ரசிக்கும் மனமும்


இரவில் வந்தவன்

 

 நள்ளிரவு மணி பன்னிரெண்டுக்கு மேல் இருக்கும், “சோ” வென மழை பெய்து கொண்டிருந்த்து,அவ்வப்பொழுது மின்னலும் சிமிட்டிவிட்டு சென்றது, அதன் பின் இடி இடித்தது, தெருவையே ஆண்டு கொண்டிருக்கும் தெரு நாய்கள் மழைக்கு பயந்து வாலைச்சுருட்டிக்கொண்டு அங்கங்கு மூலையில் படுத்துக்கிடந்தன. ஸ்ரக்..சரக் என காலணி சத்தம் ஒலிக்க ஒரு உருவம் அந்த சாலையில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது, அது எந்த மழையையும்,இடியையும் பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. இரு புறங்களில் உள்ள கட்டிடங்களை மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டே வந்தது, அதனுடைய செயல் ஏதோ


கருப்பசாமியின் தீர்ப்பு

 

 ஆனானப்பட்ட முனிவர்களேத் தடுமாறியிருக்கும் போது மருளாடியின் யோக்யதை என்ன? முத்தாச்சியின் இளமை முத்துக்கருப்பனைப் பித்தாக்கி வைத்திருந்தது. தனக்கு வயது அறுபதை நெருங்குகிறது என்பதோ முத்தாச்சி வெறும் இருவது வயதுப் பெண் என்பதோ மறந்து போகும் அளவுக்குப் பித்து. முத்தாச்சிக்கு இந்த விஷயம் தெரியும். அவளுக்கு ஆண்களை மிக நன்றாகவே தெரியும். ஊர்க்கோவிலுக்குப் பூக்கட்டிவிடப்பட்ட பொன்னம்மாளின் மகளாச்சே! இது கூட தெரியவில்லை என்றால் அப்புறம் என்ன? தன் வீட்டு வாசலில் பார்த்த செருப்புகள் பகலில் ஊருக்குள்ளே பெரிய மனுஷர்கள்


வருடம் 23

 

 1986 -ஆம் ஆண்டு கோடையில் பியா என்ற பதினோரு வயது சிறுமி கோதுமை வயல்வெளியில் வைத்து, ரோஷன் என்பவனால் கற்பழித்து கொல்லப்படுகிறாள். அவனது சிவப்புநிற காரில், அவனது நண்பனும், கணிதம் படிக்கும் மாணவனுமான அனீஷ் உடனிருக்கிறான். பியாவின் மிதிவண்டியை கோதுமை வயல்வெளியில் எறிந்துவிட்டு, அவளது உடலை ஏரி ஒன்றில் எறிந்துவிடுகிறான் ரோஷன்.. சரியாக 23 வருடங்கள் கழித்து, பியா கொல்லப்பட்ட அதேநாளில் சினிக்கா என்ற 13 வயது சிறுமி காணாமல் போகிறாள். அவளது மிதிவண்டி பியாவின் மிதிவண்டி


இரவு சூரியன்

 

 நேரம்…மாலை 6.30 அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்… மாலை மயக்கம்…. தயக்கம் உதறிய….. இரவை, இன்னும் சற்று நேரத்தில் பரவச் செய்யும் மாயங்களை ஆங்காங்கே விதைத்துக் கொண்டிருந்தது… காற்றில்லா வெளி எங்கும்… தீர்க்கமற்ற உருவங்களை சுமந்த சப்தம்…. அவர்களின் பெரு மூச்சாகவும்..எதிர் வரும் டென்னிஸ் பந்தை ஓங்கி ஓங்கி அடிக்கையில் எழுப்பும்…. நுரையீரல், காற்றைத் தள்ளும் வார்த்தைகளற்ற மொழி கொண்ட சத்தமாய் மாறி கொண்டே இருக்க….. வித்ரனும்… மாயனும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்… வேகம் கூடியது.. இருவருமே சளைத்தவர்கள் இல்லை..


நாகமணி

 

 “என் பேரு மஞ்சுஷா”’ என்றாள். பெயர்தான் சற்று விசித்திரமாக இருந்ததே தவிர ஆள் சித்திரம். அழகான 3d ஓவியம். எல்லாமே அளவாக அழகாக. கடவுள் நிச்சயம் இவளைப் படைப்பதற்கு முன் ஒரு மாதிரிச்சித்திரம் வரைந்து வைத்துக்கொண்டு தான் பின்னர் படைத்திருக்க வேண்டும். உந்திச் சுழியின் முளைத்து எழுந்த உரோமப் பசுந்தாள் ஒன்றில் இரண்டு அந்திக் கமலம் கொண்ட அவளைப் பார்த்ததும் நான் காதலில் விழுந்துவிட்டேன் என்பது தான் உண்மை. அவ புராணம் இருக்கட்டும்.. நீ யாருன்னு சொல்லு


விடிஞ்சா கல்யாணம்

 

 ஊரே புது வருசத்தை எதிர் நோக்கி என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தது, எப்போதும் போல…. ஆனால்… மனமெங்கும் அந்த திகிலின் தவிப்புகளோடு…. இளசுகள் கோவில் திடலில் அரட்டை அடித்துக் கொண்டும்.. திகில் விஷயத்தைப் பற்றி விவாதிக் கொண்டும் இருக்க.. பெருசுகள்.. மிரண்டு போய் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்…கிட்டத்தட்ட ஊரின் மத்தியில் பெரிய வீதியில், மக்கள் கூட்டம் காலியாகவே இருக்க… சந்திரன் பெரிய வீதியின் நடுவிலிருக்கும் போர் பைப்பில் தண்ணீர் எடுக்க குடத்தை எடுத்துக்


என் அருமை சந்திரிக்கா

 

 கதவுகளை திறந்து கொண்டு படியேறி யாரோ ஓடி வருவது போல ஒரு சத்தம். இரவு 1 மணி படுக்கை அறையில் இருந்து எழுந்து முன்னறை விளக்கை ஏற்றாமலேயே யன்னலில் பார்த்தேன்…. ஒன்றும் தெரியவில்லை… மின்விளக்கை ஏற்றிவிட்டு பார்தேன்… அப்போதும் தெரியவில்லை கதவினைத் திறந்து வெளியில் சென்று பார்த்தேன்… கீழ் வாயிற்கதவு திறக்கப்பட்டிருந்தது.. அதை பூட்டிவிட்டு படியேறும் போது காற்றின் வேகம் கதிகலங்க வைத்தது… எல்லா கதவுகளையும் இறுக்கி மூடி என் படுக்கை அறைக்கு வந்து படுத்துவிட்டேன்…. மீண்டும்


9 வது கொண்டை ஊசி வளைவு

 

 யாரோ ஒருவரின் முகத்தைப் பார்ப்பது போல இருந்தது…. இருந்தாலும்.. பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான் முகில் … தெளிவாக இருந்த முகத்தில்… நிஜம் அணிந்து கொண்ட முகமூடியை ரசிப்பது போல இருந்த மனநிலையை சற்று தள்ளி நிற்க சொல்வது போல ஒரு பாவனையை வலிய வர வைத்துக் கொண்டு தலையை சீவினான்… “எதுவும் நடக்கப் போவதில்லை… எல்லாம் சரியாவே நடக்கப்போகிறது… இனி ஒரு வழி செய்வோம்… என்பதை நிரூபிக்கும் நாள் இது… இது எனக்கான நாள்…. இங்கு நானே கடவுள்….


எலிசபத்…

 

 என் வீட்டு யன்னலுக்கும், எதிர்வீட்டு யன்னலுக்கும் இடையில் நேரே 25 அடி துரம் இருக்கும்… எங்கள் வீடுகள் அடுத்தடுத்துள்ள அடுக்குமாடிகளில்…. ஏழாவது மாடியில்…. கட்டிலில் இருந்து மேலே தலையை தூக்கினால் என் யன்னல் வழியாக, எதிர்வீட்டு யன்னல் வரையில் என் கண்கள் செல்லும்… இது கண்டிப்பாக இரவு வேளை இல்லை… சூரியன் மறைகிறதா, உதிக்கிறதா? என்பதும் தெரியவில்லை. அடிவானில் இருப்பது சூரியனா? என்றும் புரியவில்லை…. புரிந்து கொள்ளும் நோக்கில் சற்றே யன்னலை எட்டிப் பார்க்கிறேன்… இரு வீட்டு

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: