கதைத்தொகுப்பு: விகடன்

297 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

செவத்தகன்னி

 

 காற்றில் சாசுவதமாக கைகளை அசைத்தபடி நடக்கத் தொடங்கினாள் செவத்தகன்னி. பொழுது மெல்ல ஏறிக்கொண்டிருந்தது. பொழுதுக்கும் அனலாய் கொட்டித் தீர்த்த வெயில் குறைந்து போய், தெற்கேயிருந்து மெல்லிய காற்று வேப்பம்பூக்களின் வாசனையோடு வீசியது. சைக்கிள் பஞ்சர் ஆகிவிட்டிருந்தது. அதனை எடுத்துக்கொண்டும், ‘முக்கூட்டில்’ இருக்கும் கடைத்தெருவில் சலீம்பாய் கடையில் மளிகை சாமான்கள் வாங்கிக்கொண்டும் வரவேண்டும் என கிளம்பியிருந்தாள். பக்கத்து தெருவிலிருக்கும் கடையில் ஒன்னுக்கு ரெண்டு கொடுத்து வாங்க வேண்டும். முக்கூட்டுக்கும், ஓர்ச்சேரிக்கும் மூன்று மைல் தூரம் இதனை கடந்து தான்


நெஞ்சில் ஒரு முள்

 

 “நீட்டு கையை!” பாலா பயந்தபடி கையை நீட்ட, படீரென்று பிரம்பால் ஒரு அடி. இடது கையை நீட்டச் சொல்லி இன்னொரு அடி. பாலாவின் கண்களில் மளுக்கென்று நீர் கோர்த்துக் கொள்ள, தான் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறோம் என்று தன் மீதே ஆத்திரம் எழுந்தது பத்மாவதிக்கு. நூற்றுக்கு ஐம்பது மதிப்பெண்ணுக்குக் கீழ் வாங்குகிற மாணவிகளைக் கண்டிப்பதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் தொண்ணூறு மதிப்பெண் பெற்ற சிறுமி பாலாவைத் தண்டிப்பது என்ன விதத்தில் சரி? “தொண்ணூறு மார்க் போதுமா?


ஒருநாள்… மறுநாள்…

 

 என் வீடு உள்ள தெருவுக்கு அடுத்த தெருவில், சாலை ஓரமாக இருந்தது அந்த வேப்ப மரம். என் அலுவலக நண்பர் விக்ரம் காரில் அந்த வழியாக வருவார். ஓசி லிஃப்ட் தருவார். அவருக்காக மர நிழலில் காத்திருந்தபோது, செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளி சாலையின் எதிர்ப்புற டீக்கடையிலிருந்து கையில் ஒரு டீ கிளாஸுடன் சாலையைக் கடந்து வந்து கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்தேன்.. மரத்தடியில் சுருண்டு படுத்திருந்த அவர் மனைவிக்கு உடல்நலம் சரியில்லை போலும்… திடீரென்று டயர் தேயும் சத்தம்.


பழையன கழிதலும்…

 

 வீரணம்பாளையம் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் அன்று அமர்க்களப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. புது மெடிகல் ஆபீசர் வந்து டியூட்டியில் சேரப் போகிறார். தாராபுரம், திருப்பூர், காங்கேயம் – மூன்று ஊர்களுக்கு நடுவில் சுமார் 15 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் அந்தக் கிராமம் அமைந்திருந்தது. சுற்று வட்டாரக் கிராமங்களுக்கு அந்தக் குட்டி ஆஸ்பத்திரியை விட்டால் வேறு நாதி கிடையாது. இருந்தும், பஸ் போக்குவரத்து வசதி ரொம்பக் கம்மி. மேட்டூரிலிருந்து கிளம்பி, ஈரோடு, சென்னிமலை காங்கயம் நகர்களைத் தாண்டி பழநிக்கு வீரணம்பாளையம் வழியே


ரஸகுல்லா + நெய் ரோஸ்ட் = கோவிந்து!

 

 கான்ஃபரன்ஸ் ஹால் களை கட்டியிருந்தது. அட்டெண்டர் முருகன் ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னதாகவே இரண்டு ஏ.சி.க்களையும் ஆன் செய்து, ரூம் ஸ்ப்ரே பீய்ச்சி, ஹாலை மல்லிகையாய் மணக்கச் செய்திருந்தார். மேனேஜர் அஷ்டாவதானம், வந்ததும் வராததுமாக “மினிட்ஸ் கிளார்க் எங்கேப்பா?” என்று பரபரப்புடன் கேட்டார். “அடியேன் இங்கே இருக்கேன்! ” பவ்யமாக எழுந்து, உடலை வளைத்துப் பணிவுடன் பதிலளித்தான் கங்காதரன். கூட்டத்தில் பேசப்படும் விஷயங்களைக் குறிப்பு எடுப்பதுடன், கூட்ட அறிவிப்பு, கூட்டத்துக்கு வருபவர்களுக்கு ஸ்நாக்ஸ், காபி ஏற்பாடு எல்லாம்


ஒரு பிஸ்டல் தூசு துடைக்கப்படுகிறது!

 

 ‘மதிப்பிற்குரிய அணு ஆராய்ச்சிநிலைய சேர்மன் அவர்களுக்கு… உங்களுக்காக ஒரு சைலன்ஸர் பிஸ்டல் தூசு துடைக்கப்பட்டுக் கொண்டுடிருக்கிறது.காரணம் உங்களுக்கே தெரியும்! ஆகையால் – அடுத்த நிமிஷத்திலுருந்தே இறப்பதற்குத் தயாராகவும். இப்படிக்கு, ‘ரேடியேஷன்’ எதிர்ப்பு குழு. சேர்மன் ராகவராவ் முகத்துக்கு, வியர்வை முத்து, முத்தாக மேக்கப் போட்டு விட்டிருந்தது. முற்றிலும் வழுக்கைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருந்த தலையில் அங்கங்கே பய நரம்புகள் துடுத்துக் கொண்டிருந்தன. இருதயச் சுவர்களில் வால்கிளாக்கை மாட்டிய மாதிரி டிக்.. டிக்… டிக்…டிக்… கடித்ததைக் கண்களால் விழுங்கிய அந்தத் துடிப்பான


தீர்ப்பு

 

 ரவுண்டானா தாண்டியிருந்த ஒரு கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி மையத்துக்கு முன்னால் அந்த விபத்து நடந்தது. இரண்டு மோட்டார் சைக்கிள்கள். முன்னால் போனதைப் பின்னால் சென்றது மோதியதில், முன்னது மூன்று குட்டிக்கரணம் போட்டது. பம்பர் வளைந்து ஹெட்லைட் உடைந்து சிதறியது. பின்னாலிருந்த டேஞ்சர் லைட்டும் உடைந்து போயிற்று. மோதிய வாகனத்துக்கும் அதை ஓட்டிய சங்கரனுக்கும் ஏதும் சேதமில்லை. குட்டிக்கரணம் போட்ட வாகனத்துக்குச் சொந்தக்காரன் சதீஷ், மோதியபோதே தூக்கி எறியப்பட்டதால் அடி எதுவும் பலமாகப் படாமல் பிழைத்து விட்டான். ஆனால், விழுந்த


இனிமேதான் காதலிக்கணும்!

 

 ‘ரீல் ஜோடி’ சரவணன் – மீனாட்சி, இப்போது ‘ரியல் ஜோடி’ ‘செந்தில் – ஸ்ரீஜா’! திருப்பதியில் திருமணம், சென்னையில் மறுவீடு… என இருந்த கலகல பரவச ஜோடியைச் சந்தித்தேன். ”இது ரகசிய கல்யாணம் இல்லை பாஸ். குடும்பத்தாரால் நிச்சயிக்கப்பட்டு, அவங்க ஆசீர்வாதத்தோட நடந்த கல்யாணம். அப்புறம் இது காதல் கல்யாணமும் இல்லை!” என்று செந்தில் இன்ட்ரோ கொடுக்க, ‘ப்ச்’ என அவரை இடிக்கிறார் ஸ்ரீஜா. ‘காதலிக்கலை… காதலிக்கலை…’னு சொல்லியே காதல் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்களே?” – இது சரவணனுக்கான


கிழவி

 

 காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே வயிற்றைச் சுருட்டிப் பிடித்து இழுத்தது, அன்னம்மாக் கிழவிக்கு. குடிசையின் மூலையில் இருந்த அடுக்குப் பானைகளில் கைவிட்டுத் துழாவினாள். கஞ்சி காய்ச்சலாம் என்றால் ஒரு பொட்டுத் தானியம் கூடச் சிக்கவில்லை. முந்தின நாள் இரவு, பச்சைத் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுப் படுத்தது ஞாபகம் வந்தது. மீண்டும் அப்படியே மதியம் வரை படுத்துக் கிடந்தாள். “ஊரான் வூட்டுச் சொத்துன்னாப் பேயாப் பறக்குறாளுவ… ஒழைச்சுச் சம்பாதிக்கிறதே ஒட்டலியாங்காட்டியும்.. இதுதானா ஒட்டப் போவுது, நாயிங்க!” புலம்பியபடியே அறைந்து அறைந்து சாணத்தை இரு


ஆட்டுப்பால் புட்டு

 

 இது எல்லாம் நடந்தது சிலோனில்தான். ‘ஸ்ரீலங்கா’ எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யும் முன்னர். அப்போது எல்லாம் ‘தபால் தந்தி சேவை’ என்றுதான் சொல்வார்கள்; அலுவலகம், அஞ்சல் துறை, திணைக்களம் போன்ற பெரிய வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. தினம் ‘யாழ்தேவி’, கொழும்பில் இருந்து சரியாக காலை 5:45 மணிக்குப் புறப்பட்டு, காங்கேசன்துறைக்கு ஓடியது; பின்னர் அதே நாள் திரும்பியது. தபால், தந்தி சேவையில் அதிகாரியாக வேலைசெய்த சிவப்பிரகாசம், இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை யாழ்தேவியைப் பிடித்துப் புறப்பட்டு, மதிய