Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: விகடன்

331 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வீரன் மகள்

 

 பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வேலை முழ்்து திரும்பிய நளினா காபி கூடச் சாப்பிடாமல் தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சாய்ந்ததில் தாய் பங்கஜத்துக்கு மனம் தாளவில்லை; பதைத்துப் போனாள். “என்னம்மா நளினா, தலை வலிக்குதா? தைலம் வேணாத் தடவி விடட்டுமா?” என்று அருகில் சென்றாள். நளினாவின் நெற்றியில் கனிவுடன் கை வைத்துப் பார்த்தாள். “வலியெல்லாம் இல்லம்மா… கொஞ்சம் மனசு சரியில்லை அதான்!” “படுத்திட்டிரு. இதோ வரேன்!” என்று திரும்பி அடுக்களைக்குப் போன நளினாவின் தாய். சூடாகக் காபி போட்டு எடுத்து


காதலெனப்படுவது யாதெனின்…

 

 ஜானகியைப் பார்ப்பேனென்று நான் நினைக்கவேயில்லை. அலங்கரிக்கப்பட்ட யானை,கோவில் மரத்திலிருந்து பிடுங்கிய தென்னை மட்டையின் கீற்றுக்களை துதிக்கையால் வளைத்து இழுத்து உடைத்து உண்பதை அவள் காலருகில் இருந்த குழந்தை மிரட்சியுடனும் ஆர்வத்துடனும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளை அழைப்புக்கான கார்,ஜெனரேட்டர் பொருத்தப்பட காத்திருந்தது.பட்டுப் புடவைகளில்,மின்னும் நகைகளில், தூக்கலான மேக் அப்களில் நிறைய பெண்கள். அரட்டையடித்தபடி,சிகரெட் பிடித்தபடி ஆண்கள்,வழி கேட்கிற வண்டிகளின் ஹார்ன் சப்தங்கள், அத்தனை பரபரபப்பில்,ஜானகி,ஜானகி ராகவன், நான் பார்ப்பதை அறியாமல்,அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் ஏதோ சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.கொண்டிருந்தாள் என்று


இலையுதிர் காலம்

 

 இலையுதிர்காலம் ஆரம்பமாயிருந்தது, சாலையெங்கும் சருகுகள் உதிர்ந்திருந்தன. அந்த மளிகைக் கடைவாசல் முழுவதும் பாதாம் இலைகள் உதிர்ந்திருந்தன. மளிகைக் கடையின் ஷட்டரைத் திறந்துகொண்டு வெளிவந்தான் கதிர். குளிர் பட்டவுடன் மயிர்க்கால்கள் சிலிர்த்தன. கைகளைக் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டான். என்றைக்காவது லோடு வரும் நாள்கள் இப்படிக் கடையிலேயே தங்குவதுண்டு. வாசல் முன் விரவியிருந்த சருகுகளைப் பெருக்க முனைந்தான். இரவின் பனியினால் சருகுகள் நமத்துப்போயிருந்தன. இதுவே மாலையாக இருந்தால் பகல் வெயிலால் காய்ந்த சருகுகள் மொறுமொறுவென இருக்கும். அதன் மீது அங்குமிங்கும் சரக்


ஆபீசர் வீட்டு அம்மா

 

 “ஆபீசர் வீட்டு அம்மா உங்களைக் கையோடு அழைச்சுகிட்டு வரச் சொன்னாங்க!” பியூன் சின்னமணி வந்து சொன்னதும் பங்களாவை ஒட்டிய அவுட் ஹவுஸில் ஒரு ஃபைலைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த காம்ப் கிளார்க் வைத்திக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது போலிருந்தது. பரபரப்புடன் எழுந்தான். பவ்யமாக பங்களாவுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தவன் வரவேற்பறையில் தனக்காகக் காத்திருந்த ஆபீசர் வீட்டு அம்மாவைப் பார்த்ததும் கை கூப்பினான். “மேடம், கூப்பிட்டீங்களாமே..?” என்றான். கூந்தலை விரித்துப் போட்டு, பிரஷ்ஷால் வருடி நின்ற மானேஜரின் மனைவி ரம்பா, வைத்தியைப்


நியாயம்

 

 அந்தி மயங்கும் நேரம். சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தான் வாசு. ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் ஐம்பது பேர், அவன் வீட்டு வாசலில். சில பெண்கள் புர்கா அணிந்திருந்தார்கள். குல்லாவும் தாடியுமாக வயது முதிர்ந்த முஸ்லீம் பெரியவர்கள் கூட்டத்தின் பின்னால் நிற்க, முன்னால் நின்ற இளைஞர்கள் கையில் கத்தையாக பிட் நோட்டீஸ்கள்… “இது நம்ம பீவி. பேரு தில்ஷாத். எட்டாவது வார்டு கவுன்சிலர் எலக்ஷனுக்கு நிக்குது. ஏணிச் சின்னம். மறந்துடாம வோட்டுப் போடுங்கோ!” என்று கும்பிட்டுச் சொன்னார் சம்சுதீன்


நெருப்பு

 

 தகவல் கேட்டு சந்திரன் உடம்பு வெடவெடத்தது. உண்மையா? உண்மையா? மனதில் கேள்வி பரபரத்தது. காட்பாடி கவிஞர் குருமணிக்குப் போன் செய்தான். அவர் உறுதிப் படுத்தினார். “ஆமாம் சந்திரன், பெயிண்ட் கடை ராகவ் பாகாயத்துலேர்ந்து மோட்டார் சைக்கிள்ல நேத்து சாயந்திரம் கௌம்பினப்பவே, வழக்கம்போல சரக்கை உள்ளே தள்ளிகிட்டுத்தான் கௌம்பியிருக்கான். காட்பாடி வர்றதுக்குள்ள நடுவுல ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் சிக்னல்கிட்டே இருக்குற ஒயின் ஷாப்புல புகுந்து மறுபடியும் கொஞ்சம் ஏத்திகிட்டு வந்திருக்கான். வேலப்பாடி டர்னிங்குல பயங்கர ஸ்பீடுல டூ வீலரைத் திருப்பியிருக்கான்.


பகை

 

 மயானம் ஸ்தம்பித்தது. எல்லோருடைய பார்வையும் செல்வத்தின் மீது குவிந்திருந்தது. குமாரசாமி அய்யா, செல்வத்தைப் பார்த்துக் கத்தியதால்தான் இந்த அமைதி. மயானத்தில் ஒரு நொடி மயான அமைதி. `எங்கே… செல்வம் பதிலுக்கு ஏதாவது சொல்லி, மீண்டும் பெரிய சண்டை மூண்டுவிடப்போகிறதோ’ என்ற அச்ச முடிச்சு, ஒவ்வொருவரின் பார்வையிலும் விழுந்திருந்தது. மீண்டும் கத்தினார் குமாரசாமி. “ஏன்டா, இங்கன என்ன கொமரியா கொள்ளையில போயிட்டா? `போறேன் போறேன்’னு இழுத்துக்கிட்டுக்கெடந்த கெழவி, கல்யாணச்சாவாப் போயிருக்கா. ஒம் பொண்டாட்டி நெற மாசமா இருக்காளாம்ல… அப்ப


நாவல் மரம்

 

 `அவளை இன்று பார்க்க வேண்டும்’ என நினைத்தபடியேதான் நித்திரையில் இருந்தே கண்விழித்தேன். பிரிவுக் காலங்களின் பொழுதுகள் எல்லாம் எனக்குள் குடிகொண்டுவிட்டதைப் போன்று சலனமுற்றுக்கொண்டே இருக்கிறேன். இரவும் பகலும் தணல் என எரிந்தன. நானும் என் சிந்தையும் சாம்பலாகியும், அவளின் கண்களும், மூக்கின் மச்சமும், பூவரசம் இலையின் நரம்புச் சிரிப்பும், எரியாத விருட்சத்தின் வேராக இன்னும் இன்னும் எனக்குள் இறங்கி வளர்கின்றன. அவளின் நினைவுகள், வளரும் நிலம் என மாறிய என் பொழுதுகளில் யுத்தம் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. எறிகணைகள்


இனிமேல் என்பது இதில் இருந்து…

 

 மழை விட்டுவிட்டதா என்று ஆவு கையை நீட்டிப் பார்த்தபடியே தெருவாசல் நடைப்பக்கம் கழற்றிப்போட்டிருந்த செருப்புகளுக்குள் காலை நுழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். வெளிச்சம் இல்லை. கரன்ட் போயிருந்தது. நனைந்த செருப்பில் இருந்து தோல் வாடை அடிப்பதாக, எப்போதோ நுகர்ந்த வாசனை அவள் முகத்துக்குள் வந்தது. புளியங்கொட்டை அளவுகூட இராது… ஒன்றை அடுத்து இன்னொன்றாக குட்டிக்குட்டித் தவளைகள் தெருவில் இருந்து வாசல் பக்கம் குதித்து நகர்ந்து வந்தன. கோமு இதுவரை அசையாமல், தந்தி போஸ்ட் பக்கம் கெட்டுக்கிடையாகத் தேங்கியிருக்கும் தண்ணீரில் மழைப்புள்ளி விழுவதையே


மன்னிப்பு

 

 பள்ளிக்கூடத்தில் சில வேலைகளைக் கவனித்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பியிருந்தார் அந்தத் தலைமையாசிரியர். ஆஜானுபாகுவான உயரம், முன் வழுக்கை, பின்னால் முடிக்கற்றை பாகவதர் போலப் படர்ந்து தோளைத் தொட்டு இறங்கியிருந்தது. நெற்றியில் சந்தனக் கீற்று, புருவ மத்தியில் பெரிய குங்கும வட்டம், முழுக்கை வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வெளேர் வேட்டி. எதிரில் நிற்பவர்களுக்கு அவருடைய தோற்றமே பயபக்தியை ஏற்படுத்திவிடும். டவுன்பஸ் பிடித்து கஞ்சித் தொட்டி முனை நிறுத்தத்தில் இறங்கினார். சற்றுத் தூரத்தில் விளங்கியம்மன் கோயில் தெருவில்தான் வீடு. ஆனால், பஸ்சிலிருந்து