கதைத்தொகுப்பு: விகடன்

321 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

காபி கோப்பைக்குள் நிறையும் கடல்

 

 செருப்பைக் கழற்றிப் போட்டு விட்டு வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே டிகாக்ஷன் இறங்கும் சத்தம் துல்லியமாகக் கேட்டது. வருமா… வராதா எனப் போக்குக் காட்டும் மழையின் முதல் துளிபோல் ஒரு சத்தம். மழை கிளர்த்தும் மண்வாசனையைப்போல ஃபில்டர் காபிக்கும் ஒரு வாசம் உண்டு. வீடு முழுவதும் நிறையும். அதுவும் அத்தையின் காபி, தெரு முழுவதும் வாசம் நிறைக்கும். இவ்வளவு சீக்கிரமாகவா அத்தையும் மாமாவும் வந்து விட்டார்கள்? கைக் கடிகாரத் தைப் பார்த்தேன். இல்லை, நான் தான் தாமதமாக வந்திருக்கிறேன். எனக்குத்தான்


பச்சை விளக்கு!!

 

 மழை தூறல் ஆரம்பித்திருந்தது. நல்லவேளை… வலுப்பதற்கு முன் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பியாயிற்று. அவசரமாக ஜெயதேவா பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு ஓடினேன். சாலையோர கடைகளில் உண்டான மசாலா வாசனை பசியை கிள்ளியது. ராகவன் சார் சூடாக மசால் வடை வங்கிக் கொண்டு வந்திருப்பார் என்று நினைத்தபோதே உதட்டில் சிரிப்பு பிறந்தது. ஜெயதேவாவிலிருந்து சில்க் போர்டு செல்ல வேண்டும். சில்க் போர்டிலிருந்து மற்றொரு பேருந்தை பிடிக்க வேண்டும். சில்க் போர்டு வந்தடைவது பெரும் கண்டத்திலிருந்து தப்பித்து வருவது போன்று. அதிலும் ட்ராஃபிக் பெங்களூரின்


கரடி

 

 ”கரடி எங்கய்யா?” என அவன் மூன்றாவது முறையாகக் கத்திய சத்தம், அண்ணாமலையின் காதுகளில் சரியாகக் குவியவில்லை. ‘என்ன?’ என்பது மாதிரி தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்ததோடு சரி. தன்னை ஒரு கரடியாகப் பாவனைசெய்து, ”எங்கே?” என அதிரும் அந்தப் பெருமேள சத்தத்தினூடே கேட்டபோதுதான், ‘அங்க பார்’ என்பதுபோல நகராட்சி நிழற்குடைப் பக்கம் கை காட்டினார் அண்ணாமலை. அவனோடு சேர்ந்து நான்கைந்து பேர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். ஒரு கரடியும் புலியும் இரண்டு இரண்டு கால்களில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். கேமராக்களும்


ஆயிரங்கண் போதாது வண்ணக்கிளியே…

 

 செம்பட்டை முடியுடன் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தவர், இரண்டு கைகளால் நாகஸ்வரத்தை ஏந்தி, தனது வெற்றிலைக் கறை படிந்த உதடுகளில் சீவாளியை வைத்து வாசிக்கத் தொடங்கினார். இவர்களையே ஆர்வமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராவின் உடல், மின்சாரம் பாய்ந்ததுபோல ஒரு கணம் குலுக்கிப்போட்டது. கண்களை மூடினார். எட்டு வயதில் அப்பாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு பெரிய கோயிலில் இருந்து திரும்பி வரும்போது, மேடையில் ஒருவர் நாகஸ்வரம் வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் வாழ்க்கையில் கேட்ட முதல் பாடல் அது. தனது அறுபது வயதில் எத்தனை முறை இந்தப்


நறுமணம்

 

 கைக்கடிக்காரத்தைப் பார்த்தான் கதிரேசன். மணி மாலை 5:10. 20 அடி தூரத்தில், முக்கோணத் தாங்கியில் பொருத்தப்பட்ட தியோட லைட்டின் வழியே, விருத்தாசலத்தைச் சுற்றிச்செல்லும் புறவழிச்சாலைக்கான வரைபடத்தையும், அதற்கான நிலத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆனந்தனைப் பார்த்தான். பிறகு, நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டு மேற்கில் பார்த்தான். சூரியன் நல்ல வெளிச்சத்தோடு இருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த நெல் வயலைப் பார்த்தான். புழுக்களைக் கொத்தித் தின்றுகொண்டிருந்தன கொக்குகள். ‘இந்த பாயின்ட்டோடு நிறுத்திடலாமா சார்?’ எனக் கேட்டான். ஆனந்தனிடம் இருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை.


ஆவாரம் பூ

 

 இலையுதிர்காலம் தொடங்கிவிட்டதன் அடையாளமாக மலையில் இருக்கும் மரங்கள் அத்தனையும், கோடையை மறந்து பூக்கத் தொடங்கியிருந்தன. ‘பொழுசாயம் ஆட்ட வெரசா ஓட்டிக் கொண்டாந்திருடா. நாளைக்குக் கொஞ்சத்தை திண்டுக்கல் சந்தையில போயி வித்துட்டு வரணும்…’ – காலையில் கிடையில் இருந்து ஆடுகளைப் பத்தும்போது ராசகிட்ணக் கீதாரி சொன்னதை மனதில் வைத்துத்தான், பிற்பகலுக்குப் பின்பாக ஆடுகளை வேகமாகக் கிடையை நோக்கித் திருப்பினான் அப்பு. அடிவயிற்றில் இருந்து கிளம்பிய பசிக்கு, அவன் கை தானாக ட்ரவுசர் பையில் சேமித்து வைத்திருந்த ஆவாரம் பூக்களைத்


கிருபாகரனின் டைரி

 

 இன்று ஓர் ஆச்சர்யம் நடந்தது. ஆபீஸில் இருந்து திரும்பி வரும்போது, பார்க் ஸ்டேஷனை ரயில் நெருங்குவதை உணர்ந்து எழுந்தபோதுதான் கவனித்தேன். எனது ஸீட்டில் அந்த டைரி கிடந்தது. சுற்றும்முற்றும் பார்த்ததில் கம்பார்ட்மென்ட்டில் என்னைத் தவிர யாரும் இல்லை. முதலில் அது ஏதோ ஒரு புத்தகம் என்றுதான் நினைத்தேன். புத்தகத்தின் உள்ளே அடையாளத்துக்காக வைக்கப்படும் சிவப்பு நிற நாடா வெளியே நீண்டிருந்தது. நீல நிற அட்டை, பைபிளோ எனச் சந்தேகிக்கச் சொன்னது. கையில் எடுத்துப் பிரிக்க… டைரி. யார்


குரு மாமா

 

 கான்ஃபரன்ஸ் அறையில் இருந்து என் மேஜைக்குத் திரும்பி சார்ஜில் போட்டிருந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தபோது, ‘தவறிய அழைப்புகள் மூன்று’ என அறிவிப்பு இருந்தது. மூன்றுமே குரு மாமாதான்… இரண்டு நிமிட இடைவெளிகளில். காத்திருக்காமல் உடனே உடனே அழைக்கிறார் என்றால், அத்தைக்கு வேறு போன வருடம் இதய ஆபரேஷன் நடந்ததே… நான் பதைபதைப்புடன் அழைத்தேன். ”மாமா… சுதாகர்… என்ன மாமா?” ”ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை வர்றேன். ஒருத்தரைப் பார்க்கணும். நீ ஊர்ல இருக்கேதானே…” ”இருக்கேன் மாமா. எதுல வர்றீங்க?” ”ராக்ஃபோர்ட்ல


பெரியம்மை வாகனம்

 

 நான் இன்று ஒரு கழுதையைப் பார்த்தேன். ‘அடச்சீ… கழுதை! இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா?’ என உங்களுக்குத் தோன்றலாம். ஏதோ ஒரு கிராமத்தில், அன்றாடம் கழுதை அல்லது கழுதைகளைப் பார்ப்பவராகக்கூட நீங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் சென்னையில், ஒரு மாலை வேளையில், பரபரப்பான போக்குவரத்துக்கு இடையில் ஒரு கழுதையை எதிர்கொண்டால், உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும்? அந்த லேசான துணுக்குறச்செய்யும் உணர்வுதான் எனக்கு ஏற்பட்டது. ‘அட… கழுதை!’ எனப் புறந்தள்ளிவிட்டு, உங்களைப்போல என் ஓட்டை மொபெட்டை, அதைத் தாண்டி


புலி சகோதரர்கள்

 

 மச்சப்புலி, மோட்டார்பைக்கை ஸ்டுடியோவின் வாசலில் நிறுத்திவிட்டு, எதிரே இருந்த டாஸ்மாக் கடையைப் பார்த்தார். கடைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த கூரை வேயப்பட்ட கட்டடத்தினுள் கூட்டமாக இருந்தது. மெர்க்குரியின் வெளிச்சம் அவரது கண்களைக் கூசவைத்தது. சிகரெட் புகைப்படலம் வெளிச்சத்தின் ஊடே அலைஅலையாக நகர்ந்தபடி இருந்தது. கட்டடத்தின் இருளுக்குள் மஞ்சள் நிறம் திட்டுத்திட்டாகப் படிந்திருப்பதுபோல தெரிந்தது. கும்பலாக ஆட்கள் வெளியேறுவதும், புதிதாக ஆட்கள் கடைக்குள் நுழைவதுமாக இருந்தனர். இரண்டு பேர் பாட்டிலை வாங்கி, தங்களது இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு சென்றனர். மச்சப்புலி பிளாட்பாரத்தில்