கதைத்தொகுப்பு: தினமணி

585 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தாத்தா

 

 இரவானால் போதும் “அப்பா! அப்பா!’ என என்னை ஏலம்போட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள் எனது மகளும், மகனும். இரவு உணவுக்குப் பிறகு வழக்கமாக இந்த ஏலம் தொடங்கிவிடும். வேறெதற்கு, எல்லாம் கதைகேட்கத்தான். படித்தது, கேட்டது, பார்த்தது என எல்லாம் சொல்லியாகிவிட்டது. கஜானா காலியென்றாலும் இலவசத் திட்டங்களை அமல்படுத்தியாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள மாநில அரசுகளின் நிலையில்தான் நானுமிருந்தேன். “”அப்பா, சீக்கிரமா வர்றீங்களா இல்லியா?” எனக் கூப்பாடு போட்ட கையோடு,””இந்த அப்பா ரொம்ப மோசம். வர, வர ரொம்பத்தான் பிகு பண்றாரு”


மரணம் எனும் ஜனனம்

 

 நீர்க்குமிழியின் வட்டத்துள் தான் ஈன்ற ஆசாபாசங்கள் வந்து எட்டிப் பார்ப்பதை தன்னால் உணர முடிகிறது. பேச நா எழவில்லை. முதல் தொப்புள் கொடி அறுத்த மூத்த மகன் நெஞ்சு வலியோடு வந்து நின்னு கண்ணீர் வராது வற்றிப் போய் தன்னைப் பார்ப்பது ரொம்பவும் அவஸ்தையாயிருக்கிறது. “கவலைப்படாதே… நீ காலத்தோடு முந்தி நிற்பாய்’ என்று கைகளால் ஆதரவுடன் தொட்டுப் பேச மனசு துடிக்கிறது. காலக் கொடுமை என் மூக்கில் மூன்று நான்கு பெரிதும் சிறிதுமான குழாய்கள். வாய் வழியே


அண்டங்காக்கை

 

 என் தந்தை அண்டங்காக்கையைப் போலிருந்தார். நான் சிறுவனாக இருந்தபோது இப்படி எனக்குத் தோன்றியது. பானை வயிறு, தோலாடைகள், குட்டையான கறுப்பு நிற பாத அணிகளோடு ஒரு பாறையின் மீது நெப்போலியன் நின்று கொண்டிருக்கும் படம் ஒன்றை நெவாவில் கண்டேன். அதைப் பார்த்ததுமே பொக்தனோவின் துருவப் பயணத்தில் வரும் ஒரு படம் என் நினைவுக்கு வந்ததால், நான் குபீரென்று மகிழ்ச்சியோடு சிரித்துக் கொண்டேன்; ஏனெனில் நெப்போலியனின் தோற்றம் பெங்குவின் பறவையைப் போலிருந்தது. அதே சமயம், “”என்னுடைய அப்பா அண்டங்காக்கையைப்


குங்குமச் சிமிழ்

 

 தனிச்சுற்றுக்கு மட்டுமாய் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு சிறுபத்திரிக்கையில் ரஞ்சனியின் நீண்ட கவிதை ஒன்று வந்திருந்தது. இதழ் அலுவலகத்திற்கு வந்த நாளில் அவளுடன் சக்திகணபதி என்றொருவர் தொலைபேசியில் பேசினார். அவளின் கவிதை பற்றி அவளுடன் விவாதிக்க விரும்புவதாகவும் முகவரி கொடுத்தால் வீட்டிற்கே நேரில் வருவதாகவும் சொன்னார். இவளுக்கு சந்தோஷமாகவும் பெருமையாகவும் இருந்தது. இதுவரைக்கும் இவளின் கவிதை பற்றி கடிதமோ ஒரு பாராட்டோ வந்ததில்லை. இந்த தமிழ்ச் சமூகம் கவிதை பற்றிய புரிதல் எதுவுமில்லாமல் வறட்சியாக இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வாள்.


கண்ணாமூச்சிப் பிரார்த்தனை

 

 காலையில் எழுந்ததும் கோயிலுக்குச் சென்று செüடேஸ்வரர் முன்னின்று பிரார்த்தனைச் செய்ய வேண்டுமென சரண் முடிவெடுத்திருந்தான். மனசு சஞ்சலமாய் இருக்கையில் கடவுள்தானே வழி காட்டணும்? கோயிலுக்குள் நுழையும்போது, கருவறை வரைக்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பூஜை துவங்கியது. ஒருவர் சங்கு ஊத, சிலர் கோயில் மணிகளைக் கணீரென ஒலித்தனர். தீபம் காட்டும் போது பரவசம் உச்சக்கட்டம் அடைந்திருந்தது. கடவுளிடம் விண்ணப்பிக்க இதுதான் சரியான தருணம். “செüடேஸ்வரா! நான் வேண்டுவது மட்டும் சித்தி பெற்றால், பத்து செவ்வாய் விடாது வந்து உன்னைத் தொழுது,


போன்சாய் மனங்கள்

 

 அதுவரை ஜன்னலில் காத்துக் கொண்டிருந்த ஞாயிறு காலை வெளிச்சம், திரைச்சீலை இழுக்கப்பட்டவுடன் சட்டென ஹாலில் விழுந்து ஒளியும் நிழலுமாக அப்பிக்கொண்டது. மோகனுக்குக் கண் கூசியது. திரும்பி பாத்ரூமுக்குப் போகும்போது ஹாலின் இடப்புற ஓரமாக தூக்கத்தின் சுதந்திரத்தில் படுத்திருந்த வேலைக்காரியின் மேல் தேங்கிய பார்வையை மீட்டு ஃபேனை நிறுத்திவிட்டு முகம் அலம்பப் போனான். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளுக்கேயுரிய உப்பிய கண்கள். திரும்பி வந்து செய்தித்தாளைப் புரட்டியபோது வந்து காபி தந்துவிட்டுப் போனாள். செல்போன் ஒலியற்று “ட்ர்ர்… ட்ர்ர்…’ என்று அதிர்ந்தது. அசுவாரசியமாக


அழையா அழைப்புகள்

 

 யார் அந்த குமார்? எனக்குத் தெரியாது. இந்தப் பெயரைத் தவிர அவரைப் பற்றிய எந்தத் தகவலும் எனக்குத் தெரியாது. தெரிந்துகொள்வதிலும் விருப்பமில்லை. எவனோ ஒருவன் பற்றி நான் ஏன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.? எனக்குத் தேவையும் இல்லை. ஆனாலும் அந்த குமார் என் வாழ்க்கையில் தேவையற்ற குறுக்கீடாக மாறியதற்காக என் அலுவலகத்தைத்தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். இடம்மாற்றம் பெற்று பணியில் சேர்ந்ததும் எனக்கு ஒரு செல்போன் கொடுத்தார்கள். அடுத்த நாளே, அதை வாங்கிக் கொண்டு வேறு எண் கொண்ட


கீதாச்செடி

 

 அந்த வீட்டினுள் நுழையும்போதே அருவருப்பாக இருந்தது. குப்பென்று அடிக்கும் துர்நாற்றம் குமட்டலெடுக்கிறது.. மூக்கைப் பொத்திக் கொள்ள வைக்கிறது.. என்னதான் தினசரி ஐந்தாறு தடவைகள் டெட்டால் போட்டு கழுவினாலும் மூத்திர நாற்றம் போவதில்லை. அடைஅடையாய் ஈக்கள் கூட்டம். தரையில்,சுவற்றில்,அங்கே கொடியில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் துணிகளில் எங்கும் நீக்கமற அழுக்குகள்….அழுக்குகள். “கீதாக்குட்டி!..ஆ காட்டு!..ஆ காட்றா.ஆ…ஆஆ…….!”——பெரியவர் ஒருத்தர் சோறு ஊட்ட, பெண் ஒருத்தி எவ்வித பாவங்களின்றி வாயை அகலத் திறந்து சோற்றை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.. ஒரு பார்வையிலேயே தெரிகிறது சித்தசுவாதீனமில்லாத பெண்


லட்சுமணக்கோடு

 

 தங்கத்துக்கு விடியற்காலையிலேயே விழிப்பு தட்டி விட்டது. எழுந்து உட்கார்ந்தாள். சற்று முன் கண்ட கெட்டக் கனவு……?, வேர்த்துக் கொட்டுகிறது. தன் குடும்பத்தில் நடக்கப் போகும் ஏதோ ஒரு கெட்ட சம்பவத்திற்கான சமிக்ஞையாகவே அவளுக்குப் பட்டது. பக்கத்தில் தத்தம் கனவுகளுடன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மகள்களைப் பார்த்தாள். பெரியவள் சாந்திக்கு போன சித்திரையோடு முப்பது முடிந்துவிட்டது. சின்னவளுக்கு பதினொன்று. “பிள்ளையாரப்பா! மடியில நெருப்ப கட்டி வெச்சிங்கீறனே, ஆறேழு வருசமா தேடி அலையறனே. எங்கொழந்தைக்கு ஒருநல்ல எடத்த காட்டக் கூடாதா?. அவ


மொய்

 

 இன்று என்னுடைய அண்ணன் மகனுடைய திருமணம். அண்ணன் என்றால் ஒரு கால் விட்ட தூரத்து பங்காளி, .அதாவது என் தாத்தாவும், அவர் தாத்தாவும் அண்ணன் தம்பிகள். அவர் இங்கே நுங்கம்பாக்கத்தில் அறநிலையத்துறையில் பெரிய அதிகாரியாக வேலை செய்கிறார்.. அவருடைய ஒரேபிள்ளை அரவிந்த், சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியர். அவனுக்குத்தான் இப்போது திருமணம். சாஃப்ட் வேர் ஆட்களுக்கே உரித்தான அம்சம் போல சிலமாதங்களுக்கு முன்பு வரை அவனுடைய இருப்பிடம் பெங்களூர், இன்றைக்கு அமெரிக்கா, நாளைக்கு எந்த ஊரோ?, அல்லது எந்த நாடோ?.சம்பளம்—உள்