கதைத்தொகுப்பு: தினமணி

585 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மௌன மொழி

 

 ஓரு அரசனின் அவையில், அறிவுக் கூர்மையும் சாதுர்யமும் மிகுந்த அமைச்சர் ஒருவர் இருந்தார். அவரை எல்லோரும் புகழ்வது கண்டு, மன்னன் எரிச்சலடைந்தான். அவரை எப்படியாவது மட்டம் தட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். ஒருநாள் அவையில், மன்னன் புத்திசாலியான அந்த அமைச்சரைப் பார்த்து, “முட்டாள்களிடம் பழக வேண்டுமென்றால் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டான். அதற்கு அந்த அமைச்சர் எவ்வித பதிலும் கூறாமல் அமைதியாக இருந்தார். அவர் பதில் தெரியாமல் இருக்கிறார் போலும் என்று நினைத்த மன்னன்,


கனவே கலையாதே…

 

 சிறந்த நிர்வாகத்தில் இயங்கும் ஒரு தனியார் பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கும் இளங்கோ ஓர் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அப்பாவும் அம்மாவும் விவசாயக் கூலி வேலை பார்த்து வந்தார்கள். கல்யாணத்துக்குத் தயாராக ஒரு அக்காவும் இருந்தார். வாடகை வீட்டில் வசித்து வந்த அவர்களால் வயதுவந்த பெண்ணின் கல்யாணத்துக்காக பணம் சேமிக்க முடியாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டார்கள். இளங்கோவைப் படிக்க வைப்பதற்கே பெருமளவு செலவாகிப் போய்விடும். எப்படியோ கடன்பட்டு, கல்வி உதவித் தொகை வாங்கியும் பிறரிடம் கையேந்தியும்தான் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


கனவு

 

 எங்கள் குடும்பம் மிகவும் அமைதியான குடும்பம். என் அப்பா, அம்மா, அண்ணன் என அன்பான குடும்பம். என் சிறுவயதில் நான் கஷ்டப்பட்டே என் பாடங்களை நினைவில் வைக்க வேண்டியிருந்தது. நான் எனது கனவு ஒன்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். எனது கனவு – வானில் சைக்கிளில் பறக்க வேண்டும் என்பதுதான். என்னுடைய பறக்கும் சைக்கிள் மாதிரியை தினமும் கற்பனை செய்வேன். வானில் பறவைகள் பறக்கும்போது, நானும் அவற்றின் நடுவே எனது பறக்கும் சைக்கிளில் பறந்து பயணம்


நல்லதென்றால் வைத்துக்கொள்…

 

 ஒரு சமயம் புத்தர் தனது சீடர்களுடன் பயணம் சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருடைய சீடர்களில் ஒருவருக்கு ஒரு கேள்வி தோன்றியது. புத்தரைப் பார்த்து, “பெருமானே, அடியேன் தாங்கள் சொல்லியபடி பிச்சையெடுக்கும்போது சிலர் என்னைப் பார்த்து ஏசுகிறார்கள். தகாத வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார்கள்… இதற்கு என்ன செய்வது?’ என்று கேட்டார். புத்தர் பெருமான் சிரித்துக் கொண்டே, ‘நல்லதென்றால் வைத்துக் கொள்… இல்லையென்றால் அதை உடனே மறந்துவிடு’ என்றார். சீடரோ, “எனக்குப் புரியவில்லையே…’ என்று இழுத்தார். புத்தர் இதை விளக்குவதற்கு ஒரு


புதையல் யாருக்கு?

 

 முன்னொரு காலத்தில் சீன தேசத்தில் சங் என்று ஒரு விவசாயி இருந்தான். ஒருநாள் இரவில் கனவு ஒன்று கண்டான். காலையில் தனது நிலத்தில் வேலை செய்வதற்காகப் போகும்போது இரவில் வந்த கனவைப் பற்றி யோசித்தவாறே சென்று கொண்டிருந்தான். “என்ன விந்தையான கனவு..!’ தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான். அப்போது வழியில் அவனது நண்பன் பாவ் வருவதைக் கண்டான் சங். “பாவ், நல்லவேளை நீ வந்துட்டே! உன்னைப் பார்த்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். இரவு ஒரு கனவு கண்டேன்… அதைப்


போக்கிரி

 

 ஒரு மகானிடம் போக்கிரி ஒருவன் சீடனாக இருந்தான். அவனுக்கு அவனுடைய நாக்குதான் எதிரி. எல்லோரையும் எப்போதும் அவன் கேலி செய்து கொண்டும் திட்டிக் கொண்டும் இருப்பான். அந்த மகானுக்கு அந்தப் போக்கிரியின் உயிரைக் கொண்டு போவதற்கு எமன் வரப்போகிறான் என்பது முன்னதாகத் தெரிந்தது. அதை அவர், அந்தச் சீடனிடம் கூறி எச்சரிக்கையாக இருக்கும்படி பணித்தார். மற்ற சீடர்களுக்கும் அந்தப் போக்கிரி மாதிரியே உடை அணிவித்து அவர்களுடன் அவனையும் படுத்துறங்கும்படி ஏற்பாடு செய்திருந்தார். உயிர் எடுக்கப்பட வேண்டிய நாளும்


யானைக்குத் தண்டனை!

 

 பொதுக்கூட்டம் போட்ட எறும்புகள் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றின. யானைக்குக் கட்டாயம் தண்டனை வாங்கித் தந்தே ஆகவேண்டும் என்பதுதான் அந்தத் தீர்மானம். தெருவில் நேற்று நடந்த விபத்துதான் இதற்குக் காரணம். தெருவில் நடந்துபோய்க் கொண்டிருந்த எறும்பு ஒன்றின் மீது கால் வைத்துக் கொன்றுவிட்டது யானை! சிங்கத்திடம் புகார் கொடுக்கப்பட்டது. சிங்கமும் சரியான தீர்ப்பைத் தருவதாகச் சொல்லி, மறுநாள் அனைவரும் ஆலமரத்தினடியில் கூட வேண்டும் என்று தண்டோரா போடச் சொன்னது. மறுநாள்… ஆலமரத்தடியில் ஒரே கூட்டம்! எறும்புகள் ஒருபக்கமாக நின்றன.


மந்திரக்குச்சியின் மகிமை!

 

 ஒரு நாள் வியாபாரி ஒருவர் வினோதமான வழக்குடன் அரசவைக்கு வந்தார். “அரசே, ஒரு தோல் பையில் தங்க நாணயங்களை வைத்து, அதனைப் பத்திரமாக அலமாரியில் பூட்டி வைத்திருந்தேன். ஆனால் மறுநாள், அலமாரியைத் திறந்து பார்க்கையில் அந்தத் தோல் பையைக் காணவில்லை. என்னிடம் நான்கு வேலைக்காரர்கள் உள்ளனர். அவர்களுள் ஒருவன்தான் இத் திருட்டைச் செய்திருக்க முடியும்!’ என்றார். “ஆனால், அவர்கள் நால்வரும் தாங்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று கூறுகின்றார்கள். அவர்களுள் ஒருவனை நான் அடித்தாலும் மற்ற மூவரும் வேலையை விட்டுப்


உழைப்பில் வாழ்…

 

 ஒரு மனிதன் காட்டு வழியே நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். அவன் உழைத்துச் சாப்பிடும் எண்ணமில்லாத சோம்பேறி. வயிறு பசித்தாலும் யாராவது கொடுத்தால் சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம் எனும் முயற்சியில்லாத சிந்தனையைக் கொண்டவன். அவன் பெரியவனாகும் வரை அவனது பெற்றோர், அவனது பழக்கத்தினை மாற்ற முடியாதவர்களாக இருந்தனர். பெற்ற கடமைக்காக அவனுக்கு உணவும் உடையும் கொடுத்து வளர்த்து வந்தார்கள். அவர்களுக்கும் வயதாகி, நோயாளிகளாக மாறி ஒரு கட்டத்தில் இறந்தும் போனார்கள். பெற்றோருக்குப் பின், பெற்றோரின் சேமிப்பு, உறவினர் சிலரின் உதவிகளால்


ஏழையின் சிரிப்பில்…

 

 ஒரு பக்தனின் கனவில் இறைவன் காட்சியளித்தார். அவரிடம் அவன், “கனவில் வரும் தாங்கள் நேரில் வரக்கூடாதா?’ என்று பெருமூச்சுடன் கேட்டான். “நாளை வருகிறேன்…’ என்றார் கடவுள். மறுநாள் எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்துவிட்டுக் கடவுளின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான் பக்தன். அப்போது குடுகுடு கிழவர் ஒருவர் வந்து, “ஐயா, பசி… ஏதாவது போடுங்களேன்…’ என்று கெஞ்சினார். கடவுள் வரும் நேரத்தில் இந்தப் பிச்சைக்காரர் வந்து நிற்பதைக் கண்டு எரிச்சலடைந்த பக்தன் அந்தக் கிழவரை விரட்டியடித்தான். மதியம் ஆனது.. கடவுள்