கதைத்தொகுப்பு: தினமணி

585 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மொழி

 

 நேற்றிலிருந்தே வினிதாவின் மனதில் கலக்கம் குடி கொண்டு விட்டது. அவளின் கணவருக்கு வங்கியில் புரமோஷன் கிடைத்துள்ளது. ஒரு மாதத்திற்குள் டிரான்ஸ்பர் என்று கூறியிருந்ததுதான் அவளின் கவலைக்குக் காரணம். நல்ல விஷயம் தானே? கணவர் உற்சாகத்தில்தான் உள்ளார். என்றாலும், அந்த உற்சாகத்தில் துளி கூட வினிதாவிற்கு டிரான்ஸ்பர் ஆகவில்லை. கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து பத்து வருடங்கள் இந்த ஊரிலேயே இருந்து விட்டார்கள். உத்தியோகஸ்தர்களின் வருடாந்திர பிரச்னைகளான புது வீடு பார்ப்பு, வாடகை ஒப்பந்தம், பள்ளி சேர்க்கை, புது மனித சிநேகம்,


அன்பிற்காகத்தான் அப்பா…

 

 வருவாய் கோட்டாட்சியர்அலுவலகம். இன்றும் அந்தப் பெயர்ப் பலகையைத் தவறாமல் பார்த்தேன். அந்தப் பெயர்ப் பலகையைத் தாங்கிய அலுவலகத்தினுள் ஒவ்வொரு நாளும் செல்லும் போதும் ஒரு புத்துணர்ச்சியும், புதுவேகமும் என்னுள் ஏற்படும். சாதாரண விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து கல்வியோடு வறுமையையும் கலந்து படித்து நான் அடைந்த உச்ச நிலை அது. சாதாரண ஏழை எளிய மக்களின் குறைகள் தீர்த்து வைப்பதில் எனக்கும் பங்கு இருக்கிறது என்பதை உணர்த்திக் கொண்டிருக்கும் பணி அது. இந்த அரசுப் பணிக்குத் தேர்வாகி வந்த


மதிப்பிற்குரிய…

 

 மதிப்பிற்குரிய சித்தப்பா அவர்களுக்கு, தங்கள் மகன் எழுதிக் கொண்டது. நலம். நலம் அறிய அவா. நிற்க. நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகுதான் எழுதி விடுவது என இக்கடிதம் எழுதுகிறேன். மனசுக்குள்ளேயே எனக்கான நியாயங்கள் இருப்பதைவிட, அவற்றைத் தங்களுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் தெரியப்படுத்துவதுதான் நல்லது என்பதும் ஒரு காரணம். அப்பாவுக்கும், உங்களுக்குமான உறவு சார்ந்த பிரச்னைகளை என் சிறுவயது முதலே உள்வாங்கி வந்திருக்கிறேன். அப்பா பேசும்போது அவர் பேசுவது இயல்பாகவே மிகவும் நியாயமானதாக எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் பேசுவதிலிருந்து,


பதியைத் தேடி!

 

 “”என்ன மாமா திடீர்னு வந்திருக்கீங்க? எதுனாச்சும் முக்கியமான விஷயமா?” “”ஆமாங்க போன தபா வந்தப்ப நீங்க எழுதுன மண்மேடுங்குற புஸ்தகத்த கொடுத்தீங்கள்ள… அத நேத்துத்துத்தான் படிச்சேன். அந்த புக்குல மண்மேடு கதையில அத்திப்பட்டுங்குற ஊரைப் பத்தி எழுதியிருக்கீங்கள்ள அது சம்பந்தமா தான் பேச வந்திருக்கேன். அந்த ஊர்ல இருந்தவங்க யாராச்சும் இருந்தா அவங்கள பாத்துப் பேசணும்” “”அந்த ஊர்தான் நெய்வேலி சுரங்கமாயிடுச்சே… என்ன விஷயம்னு தெளிவா சொல்லுங்களேன்” “”உங்களுக்கே தெரியும் எங்க குலதெய்வத்தோட பதி எங்க இருக்குன்னு.


எதிர்கால மாமனார்!

 

 எனது தூரத்து உறவினரும், எதிர்கால மாமனாருமான சேதுராமன் வந்திருந்தார். அவர் உப்பார்பட்டி எனும் கிராமத்திலிருந்து முதன் முதலாக சென்னை வந்திருக்கிறார். அவர் நல்ல உயரம். உயரத்திற்கேற்ற பருமன். கறுத்த நிறம். ஆரோக்கியமான உடம்பு. ஐயனார் சிலை மாதிரி பார்த்தாலே பயப்படுகிற கம்பீரம். அவருக்கு, மிகவும் நெருக்கமான ஒருவர் மின்சாரத்துறையிலே உயர் பதவியில் இருப்பதாகச் சொன்னார். என்னிடம், அவர் காண்பித்த ஒரு துண்டுச் சீட்டில் மைலாப்பூர் முகவரி இருந்தது. நானும், அவரும் மாநகரப் பேருந்தில் பயணம் செய்யத் துவங்கினோம்.


ச(த)ன்மானம்

 

 நாளைய நிகழ்ச்சியில் நிகழ்த்தவிருக்கும் நகைச்சுவை உரையினை மீண்டும் ஒரு முறை ஒத்திகை பார்த்து முடித்திருந்தான் நன்மாறன். இரவு மணி பத்தாகி விட்டது. பிள்ளைகள் இரண்டும் அயர்ந்து தூங்கி விட்டார்கள். அமுதா அடுப்படி வேலைகளை முடித்துவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள். “”என்னங்க ஒத்திகை பாத்து முடிச்சாச்சா? நாளைக்கென்ன பிரைவேட் கம்பெனியிலயா பேசக் கூப்பிட்டிருக்காங்க?” “”ஆமாம் சிப்காட் ஏரியாவுல இருக்கிற நல்ல கம்பெனி.. அவுங்க ரெக்ரேசன் கிளப்பல பேசக் கூப்பிட்டிருக்காங்க” “”அப்ப சன்மானக் கவர் கனமா இருக்கும்னு சொல்லுங்க..” “”என்ன அதிகபட்சம்


பவுனு பவுனுதான்..!

 

 கம்பிக் கட்டின் பாரம் செல்லப்பனின் முதுகுத் தண்டை இழுத்துப் பிடித்தது. இரவில்தான் ஊரிலிருந்து திரும்பியிருந்தான். அருகே ஒத்தவாடைதான் அவன் ஊர். டவுன் பஸ் ஏறி ஒரு மணி நேரம் பயணித்தால் இறங்க வேண்டியதுதான். காலையில் முதல் லோடுக்கு வந்து விட வேண்டும் என்று கடை முதலாளி சொல்லியிருந்ததில் ராத்திரித் தூக்கமே பிடிக்கவில்லை. பவுனுவை எழுப்பி விடு என்று சொல்லியிருந்தான். அவள் கிடக்கும் கிடையில் தன்னை எங்கே எழுப்ப முடிந்தால் அவளையும் சேர்த்து, தானே எழுப்ப வேண்டும் என்று


கோடுகள்

 

 எங்கு பார்த்தாலும் மனிதத் தலைகள். வழுக்கை, குட்டை முடியுடன், நீண்ட கூந்தலுடன், சுத்தமாய் வழித்து, மூன்று நாள் தாடி, முழுத் தாடி, ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள், வாலிபர்கள், வயதானவர்கள், வசதியானவர்கள், ஆடைகளில் பளபளக்கிறவர்கள், பஞ்சைகள், பராரிகள் என ஏக இந்தியாவின் மிகச் சரியான சித்திரமாய் அந்த இரயில் நிலையத்தின் பெரிய ஹாலில் ஒற்றையாய் – கும்பல் கும்பலாய் – சிதறி சிதறி – ஓட்டமும் நடையுமாய் பயணிகள் பர பரத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஹாலை நிறைத்திருந்த சத்தம்


அழுகை

 

 தேவநேயப் பாவாணர் நூலக அரங்கில் நூல் வெளியீட்டு விழா நிறைவடைந்தபோது இரவு 10 மணியாகிவிட்டது. வெக் வெக்கென எட்டு வைத்துப் பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தேன். நான் போவதற்கும் பம்மல் செல்லும் கடைசிப் பேருந்து வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. எப்பதான் ஒட்டுவார்களோ? எப்பதான் கிழிப்பார்களோ? தெரியாது. பேருந்தின் பின்புறம் முழுவதும் சுவரொட்டியின் கிழிசல்கள். தாவிக் குதித்து நுழைந்தேன். அதிசயமாய் சன்னல் ஓரமாக உட்கார இடம் கிடைத்தது. கோடை வெப்பத்தில் உடம்பு கசகசத்துப் போயிருந்தது. பேருந்து ஓடத் தொடங்கியதும்


மறுபக்கம்

 

 வீட்டுக்கு வந்த பின்னரும் இன்று செயலாளர் கூட்டத்தில் எழுப்பிய ஒரு பிரச்னையைப் பற்றிய சிந்தனையில்தான் என் மனம் உழன்று கொண்டிருந்தது. இருபது வீடுகள் அடங்கிய எங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் செயலாளர் நான்தான். அதனால் இந்தப் பிரச்னையை நான்தான் பேசிக் கையாள வேண்டும் என மற்ற உறுப்பினர்கள் ஒரு மனதாக முடிவெடுத்து விட்டனர். அதனால் தப்பிக்க முடியாது. அதை எப்படிச் செயல்படுத்தப் போகிறேன் என்று மலைப்பாக இருந்தது. என் தியான நிலையைப் பார்த்த என் மனைவி, “”எந்த கோட்டையைப்