கதைத்தொகுப்பு: தினமணி

576 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவுரி

 

  தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்த்துவிட்டார் தாசரி நாயக்கர். அப்படி ஆகிவிட்டது சம்சாரிகள் பாடு. ‘ஒண்ணும் ஒப்பேறாது இனிமெ’ என்று சொல்லிக்கொண்டார் தனக்குள். பாவிப்பயல்கள் இப்படிச் செஞ்சிட்டாங்களே? எல்லா விலைகளும் கூடிக்கிட்டே போறதென்ன? இந்த அவுரியின் விலை மட்டும் இப்படி தலைகீழாக குறையற்தென்ன? ஏதோ கவுல் இருக்கு இதிலெ என்று உறுதியாய் நம்பினார். “லேய், யாரோடலெ விளையாடுறது?” என்று தனக்கு முன்னால் யாரோ இருப்பதாக நினைத்து ஒந்திபோல ஆட்டினார் தலையை. அய்யோ, மோசம் போயிட்டேனே; ஒரு வருசப்பொமுதை


இணைகோடுகள்!

 

 விநாயகா நகைக்கடையில் சத்தியமூர்த்தி நுழையும்போது “வாங்க சார் வாங்க ! ஒங்களைப் பார்த்த பிறகுதான், எனக்கு ஒண்ணாந்தேதியே ஞாபகத்துக்கு வருது சார்‘’ என்று நகைக்கடையில் விற்பனைப் பிரிவில் பணியாற்றும் பையன் வரவேற்றான். “ஆமப்பா சம்பளம் வாங்கியவுடன் நகைச்சீட்டுக்கு பணத்தைக் கட்டணும் இல்லையின்னா, எனக்கு மறந்து விடுதுப்பா. “ என்று காரணத்தை சத்தியமூர்த்தி விளக்கிக் கூறினான். சத்தியமூர்த்தியின் கண்கள் நகைக்கடையில் பணியாற்றும் கீதாவைத் தேடின. அவள் அப்போதுதான் கடையினுள் நுழைந்தாள். அவளைப் பார்த்தவுடன் அவன் கண்கள் மலர்ந்தன. கீதாவும்


புதிய வீடு

 

 “என்ன பளமை அடிச்சுக்கிட்டே இருக்கியே; நாளைக்கு ஆடிப் பதினெட்டு; கொமரீசுபரரை மறந்துட்தியா, புள்ளே? அரிசி, பருப்பு, காய் எல்லாம் வச்சிருக்கியா?” என்று கேட்டான் மாரப்பக் கவுண்டன். “இன்னிக்குத்தான் புதுமை பேசறியே. எல்லாத்தையும் பாக்குக் கடிக்கிற நேரத்திலே சேத்துடமாட்டேனா?” என்று பெருமிதத்துடன் கூறினாள் பழனியாயி. வருஷத்துக்கு ஒரு முறை அவர்கள் காவேரிக்கு நீராடச் செல்வார்கள். கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர்கள் அவர்கள். காவிரியாறு அவர்கள் ஊரிலிருந்து இருபத்திரண்டு மெயில் தூரத்தில் இருக்கிறது. மோகனூர் என்ற ஊருக்குப் போய், அங்குள்ள காவிரியில்


உள்ளும் புறமும்

 

 கடவுள் மறுப்புக் கட்சிக்கு ஆட்கள் சேர்ந்து கொண்டே இருந்தார்கள். மார்கழிமாதப் பஜனைக்கு எவ்வளவு பேர் கூடவார்களோ அந்தக் கணக்குக்கு மேல் ஜனங்கள் இந்த கூட்டத்தில் கூடினார்கள்; அதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மார்கழி பஜனையில் சேர்ந்து கொண்டு தாளம் போட்டவர்களே இந்தக் கூட்டத்திலும் சேர்ந்து கைதட்டினார்கள். அதைக் கண்டு க.ம.க-க்காரர்கள்; கடவுளையே வென்றுவிட்டதாகப் பெருமைப்பட்டார்கள். வெளிப்படையாகவும் பேசினார்கள். முருகேசன் இந்தக் கட்சியில் சேர்ந்துகொண்டான். அதற்கு இன்னதுதான் காரணம் என்று சுட்டிக் கூற முடியாது. காற்றடித்த வாக்கிலே சாயும் மரம்


கலைந்த மேகம்!

 

 வானத்தில், வெகு அபூர்வமாக, அந்த அற்புதக்காட்சி தென்பட்டது. பரபரப்பாக போய் கொண்டிருந்த நான் நின்று ரசித்தேன். மேக முயல்கள்! குவியல் குவியல்களாக பாறைகள் போலவும், மற்றும் ஒழுங்கற்ற வடிவங்களாகவும், காணப்பட்ட மேகக் கூட்டங்களிலிருந்து சற்று விலகி இவைகள் காணப்பட்டன. மேகச்சிதைவினால் இயற்கையாக தோன்றியிருந்த. இரண்டு முயல் வடிவங்கள்! ஒன்று – நான்! மற்றொன்று – அவள்! இப்படி கற்பனை செய்து கொண்டதில், உண்டான மகிழ்ச்சி நிலைக்கவில்லை. எது ஒன்றுக்கும், விரைந்து செயல் வடிவம் கொடுக்காமல், கற்பனையிலேயே காலம்


கானல் நீர் காட்சிகள்

 

 வாட்ஸ்அப் பதிவு : 1 எங்கே இரண்டு நாளா ஆளையே காணோம்” 7.35 PM “டூர் போயிருந்தேன்” 7.36 PM “டூரா ! எந்த ஊருக்கு ?” 7.37 PM “மூணாறு, கேரளா” 7.39 PM “சொல்லவே இல்லை” 7.40 PM “சாரி.. திடீர்னு முடிவாயிடுச்சு” 7.42 PM “பரவாயில்லை, குடும்பம் எல்லாரும் போனீங்களா” 7.44 PM “இல்ல… ப்ரெண்úஸாட போனேன்” 7.46 PM “பயங்கர ஜாலிதான், ட்ரிங்க்ஸ்” 7.38 PM “கொஞ்சம், ரொம்ப கொஞ்சம்” 7.48


சன்மானம்

 

 காசி தாத்தாவுக்கு தன் பேரன் பழனியை கூத்துக் கலைஞனாக ஆக்குவதில் கிஞ்சித்தும் விருப்பமில்லை. வாரக் கணக்கிலே குடும்பத்தை விட்டு பிரிந்து, ராவெல்லாம் துக்கமில்லாம, ஊர் ஊராக அலைகிற அந்த அலைச்சல் பொழப்பு தன்னோடு போகட்டும் என்றிருந்தார். ஆனால் விதி வேறுமாதிரி இருந்தது. பழனி பத்தாங் கிளாஸ் வரைக்கும் தான் ஒழுங்காய் படித்தான் அப்புறம் படிப்பு ஏறவில்லை. எவ்வளவு அடி,உதை?, ஊஹும் அவன் எதுக்கும் மசியவில்லை. விதியே என்று மெக்கானிக் ஷாப்பில் வேலைக்கு விட்டார். ஆறு மாசம் நிலைக்க


விழுதுகளைத் தாங்கும் வேர்கள்!

 

 அருணாசலம் விநாயகர் படத்தினை வணங்கிவிட்டு அருகில் உள்ள விபூதியை தன் நெற்றி நிறைய பூசிக்கொண்டு, மனைவி சிவசக்தியிடம் “சக்தி! நான் ஒர்க் ஷாப் போயிட்டு வர்றேன்” என்ற வழக்கம்போல் குரல் கொடுத்தார். “ஏங்க காபி கலந்து வெச்சிருக்கேன் குடிச்சிட்டுப் போங்க” என்று சிவசக்தி ஞாபகப்படுத்தினாள். காபியை அருந்திவிட்டு, வாசலில் நின்ற பழைய சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு, ‘குமார் ஒர்க் ஷாப்’ நோக்கி அருணாசலம் கிளம்பினார். அருணாசலத்திற்கு வயது எழுபதைத் தாண்டியும், அவர் இன்னும் குடும்பத்திற்காக ஓயாமல் உழைத்துக் கொண்டுதான்


தர்மம் தழைத்தது!

 

 ஸார்!’ குரலில் பணிவின் குழைவும் நெகிழ்வும் தெள்ளந் தெளியப் புரிந்தன. ‘ஸார்!’ என்று குரல் கேட்டு பைல்களைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த லோகநாதன் தலை நிமிர்ந்தார். ‘யாரப்பா? சின்னசாமியா?’ ‘ஆமாம் ஸார்’. ‘என்னப்பா விஷயம்? ஆபிசுலே வந்து பார்க்கிறதுக்கென்ன?’ ‘நீங்க தான் ஸார் காப்பாத்தணும்!’ நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்தான் சின்னசாமி. ‘எழுந்திருப்பா, இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது. என்னால் உனக்கு உதவ முடியுமானால் நீ சொல்ல வேண்டியதே இல்லை’. ‘நீங்க பணம் கையாடல் விஷயமான அந்த பேப்பரைக் கொஞ்சம் மாத்தி


ஆதர்சம்

 

 ராஜாராமிற்கு கல்யாண வீட்டிற்குப் போய் வந்த உணர்வைக் காட்டிலும் ஒரு விபத்தைப் பார்த்து வந்த உணர்வு தான் மேலோங்கி நின்றது. கலியாண வீட்டிற்குப் போய் வந்தால் மனதிற்கு எப்பொழுதும் எவ்வளவு சந்தோஷமும், சந்துஷ்டியும் இருக்கும்! சந்தனமும், பன்னீரும், பூக்களும் தனித் தனியாகவும், கலைவையாகவும் மணம் பரப்பி உள்ளே உறங்கிக் கிடைக்கும் நினைவுகளை எல்லாம் உசுப்பி விடும். ஒரு கேலிப் பேச்சு, அமுத்தலான சிரிப்பு; ரெட்டை அர்த்தமான வசனம் – அவனை உள்ளுக்குள் தோண்டித் தோண்டிப் பார்க்க வைக்கும்.