கதைத்தொகுப்பு: கல்கி

146 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மெக்கானிக்!

 

 “டேய் தம்பி…!’ கார்பரேட்டரை பெட்ரோல் ஊற்றித் துடைத்துக் கொண்டிருந்த ராஜன் திரும்பினான். பஜாஜ் கப் ஸ்கூட்டியில் அமர்ந்தபடி, ஒரு காலைத் தரையிலும், மறுகாலை பிரேக்கிலும் அழுத்தியபடி கூப்பிட்டவரை நோக்கினான். கடைக்கு வரும் பல கஸ்டமர்களில் ஒருவர். பெயரெல்லாம் தெரியாது. சாக்லெட் கலர் கைனடிக் ஹோண்டா சார்… என்று வண்டிகளை வைத்துத்தான் கஸ்டமர்களை அடையாளம் சொல்வது ஆட்டோ மொபைல் ஒர்க்ஷாப்பில் வழக்கம். “மெக்கானிக் இருக்காரா?’ “யாருங்க முதலாளியா?’ “பின்னே! உன்னையா மெக்கானிக்கும்ப்பேன்.’ சுருக்கென்றது அவரின் வார்த்தைப் பிரயோகம். “முதலாளி


ஒரு வார்த்தைக்காக….

 

 சதாசிவத்துக்கு நாளை பணி ஓய்வு. முப்பத்தாறு ஆண்டு காலம் சுற்றிச் சுற்றி வந்த அலுவலகம் இன்னும் இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் அன்னியமாகிவிடப் போகிறது. எது எப்படிப் போனாலும் காரில் பத்து மணிக்கெல்லாம் போய் அலுவலக இருக்கையில் அமர்ந்து விட வேண்டும் என்பதற்காக ஓடின ஓட்டம் ஓயப்போகிறது… இந்த “முற்றுப்புள்ளி’யைக் கொண்டாட மனமகிழ்மன்றத்தினர் பணி ஓய்வு பாராட்டு விழா ஒன்று வைப்பார்கள். ஓய்வு பெற்றவருக்கு ஒரு பொன்னாடையைப் போர்த்தி, அரை சவரனில் ஒரு கணையாழி அணிவிக்கிற கையோடு,


அம்மா நான் பாஸ்

 

 மொபைல் ஃபோன் அழைத்தது. ஆகாஷ் பாய்ந்து எடுத்தான். அவன் பள்ளி விடுமுறையை, தாத்தா பாட்டியுடன் கழிக்க சிங்கப்பூரிலிருந்து சென்னைக்கு வந்திருக்கிறான். “ரிஸல்ட் வந்திடிச்சா? நீ பாஸா? ஓ! கங்கராட்ஸ்! என்னோடது? பாக்கலியா? ஓ.கே.!’ என்று சுருக்கமாகப் பேசிவிட்டு ஓடிப்போய் கம்ப்யூட்டரை “ஆன்’ செய்தான். நிமிடங்களில் ஆகாஷ் ஒன்பதாம் வகுப்பில் பாஸாகிவிட்ட விஷயம் பள்ளியின் வலைப் பதிவிலிருந்து எல்லோரும் தெரிந்து கொண்டாயிற்று. “ஒரு செகண்ட்ல டென்ஷன் படுத்திட்டான் தாத்தா! அவன் ரிஸல்ட்ட பார்த்தவன் என்னோடதையும் பார்த்திட்டுச் சொல்லியிருக்கலாம் இல்லியா?


உரிமை!

 

 வெயில் உக்கிரமாகவே தகித்துக் கொண்டிருந்தது. ரேஷன் கடை முன், வரிசையும் நீண்டிருந்தது. தாம் கொண்டு வந்திருந்த பையையோ அல்லது வெயில் கடுமையை எதிர் பார்த்து பிரத்யேகமாகக் கொண்டுவந்திருந்த துண்டையோ தலையில் போட்டபடி பல கடந்த கால இளைஞர்கள், வரிசையில் காத்திருந்தார்கள். ரேஷன் கடை இலக்கணத்தை மீறாத, கடை ஊழியர்கள் மிகவும் சாவகாசமாக வந்து கடையைத் திறந்ததோடு, வரிசையில் நின்றிருப்பவர்களை வெகு அலட்சியமாகப் பார்த்தபடி, எவ்வளவு மெதுவாக முடியுமோ அவ்வளவு மெதுவாக பில் புத்தகத்தை எடுப்பதும், பெரிதாகக் கொட்டாவி


பரமபத பாம்புகள்!

 

 சுற்றுலாப் போகும் குழந்கையின் மனநிலையோடு காலைப் பொழுதில் கண் விழித்தவனுக்கு, பெரும் சவாலைச் சந்திக்கப் போகும் ஒரு காலைப்பொழுது அது என்பதற்கான அறிகுறியேதும் தென்படவில்லை! அடிமாடுகள் அழைத்துச் செல்லப்படுவதுபோல வண்டியில் திணிக்கப்பட்ட கூலித் தொழிலாளர் குழுவில் செந்திலும் இருந்தான். பள்ளி இறுதியாண்டு முடித்த கையோடு, விரட்டிக் கொண்டிருந்த வறுமைக்கு எதிராய் அன்றாடங்காய்ச்சியாய் அவன் உழைக்க வேண்டியிருந்தது கம்பி வேலைக்குச் சென்று நெம்பியெடுக்கப்பட்டதில், “தம்பி கொஞ்சம் தேறிட்டான்!’ என மேஸ்திரி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான். சாலையில் குலுங்கிக் குதித்துச் சென்ற


விருந்தாளி

 

 குழந்தைகள் விளையாடும் சத்தம் அபார்ட்மெண்டுக்கு வெளியே கேட்டது. அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பும் இரவு ஏழு மணி. வீடு அமைதியாக இருக்கும். பிள்ளைகள் படித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். தேன்மதி அவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தச் சூழ்நிலைக்கு மாறாக இந்நேரத்துக்கு குழந்தைகள் விளையாடுவது எப்படி சாத்தியம் என்று யோசித்தேன். வீட்டுக்குள் பிள்ளைகள் விளையாடுவது என்பது கோடை விடுமுறை நாட்களில் மட்டுமே! மற்றபடி எப்போதும் படிப்பு… படிப்பு. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மாலை கொஞ்ச நேரம் ஷட்டில் விளையாடுவார்கள். அதைத் தவிர்த்து விளையாட்டு என்பது அவர்களது அன்றாட நிகழ்வுகளில்


அலைகள் ஓய்வதில்லை!

 

 ராமேஸ்வரம் கடற்கரை அலைகள் ராட்சதமாக எழும்பி கரையை செல்லமாகத் தீண்டிவிட்டுச்சென்றன. நள்ளிரவின் கடுங்குளிரும் காதைக் கிழிக்கும் அலைகளின் இரைச்சலையும் பொருட்படுத்தாமல் கரையில் நின்று பெருங்கடலின் கடைசிவரை பார்வையைக் கூர்மையாக்கிப் பார்த்தாள் பொன்மணி. அவள் காதுகளுக்கு ஒரே ஒலிதான் பரிச்சயம் உண்டு. அதுதான் கப்பலின் சங்கொலி. கச்சத் தீவுக்கு மீன் பிடிக்கச் சென்ற கணவன் ரங்கராசு இன்னும் திரும்பவில்லை. அங்கிருந்த குடிசைவாசிகள் சொன்னார்கள். “”இத்தனை நாள் திரும்பி வராமல் இருக்கானே இன்னுமா நம்பிக்கிட்டிருக்கே…” “”உம் பாடையெடுக்க… உன் வாயைக்


அம்மா சர்க்கரை!

 

 உறவினரகள் எல்லாம் ஒன்று பட்ட லட்டு போன்ற அழகிய குடும்பம் அது.””மீனுக்குட்டி, அம்மாவை டாக்டர்கிட்ட கூட்டிக்கிட்டுப்போறோம். ஹோம் வொர்க்க செஞ்சுட்டு சமத்தா விளையாடு, ஏழு மணிக்கெல்லாம் வந்துடுவோம்.” அப்பா சற்றே கடுமையடன் கூறினாலும் அதிரசம் மாதிரி இனிய வர்தான். இரட்டை ஜடை ஆட… ஆட… குண்டு விழிகளை உருட்டியப்படி, சாக்லெட் வழியும் வாயுடன் “”சரிப்பா” என்றால் மீனு. “”மீனு, உங்க அம்மா டாக்டர்கிட்ட எதுக்கு போறாங்க?” எதிர் வீட்டுப் பூரணி ஆன்டி பதமாய்ச் செய்யாத அல்வா போல


தப்புக்கடலை

 

 கருப்பணசாமி கோயில் தெற்குப் பக்கம் உள்ள காடுகளில் (விவசாய நிலங்கள்) கடலை எடுப்பு நடந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு வாய் காய்ஞ்ச புல்லுக்குக் கூட காய்ஞ்ச மாடுகள்… இன்று கடலைச் செடிகள் மேல் கழிஞ்சபடியும், சொகுசாய்ப் படுத்துக்கொண்டு அசை போட்டபடியும் கிடக்கின்றன. ராணுவ வீரர்கள் போல் அணிவகுத்து நிற்கும் துவரஞ்செடி நிழலில் அமர்ந்து கடலை ஆய்கின்றனர் மக்கள். துவரஞ்செடியிலிருந்து ஒரு வாசம் காற்றில் கலந்து வரும்… சும்மா சொல்லக்கூடாது. வாசமுன்னா வாசம் அப்படியொரு வாசம். வேலிகளில் படர்ந்துள்ள சின்னச் சின்ன


இன்னொரு குதிரை!

 

 குப்பன் நகரசபைத் தேர்தலில் நாலாம் வார்ட் வேட்பாளராக நிற்பதாக அறிவிப்பான். அஸ்து தேவதைகள் ஆமோதிப்பதாக ராமாமிர்த பாட்டி சொல்வாள். வாஸ்து தேவதைகளைத் தெரிந்தவர்களுக்குக்கூட அஸ்து தேவதைகளை அவ்வளவாகத் தெரியாது. இதுகள் சதா வானத்தில் சஞ்சரித்தபடி, யாராவது “எழவு விழ’, “நாசமாகப் போ’, “சனியன் பிடிக்க’ போன்ற அசுபமான பிரயோகங்களை உதிர்த்தால் உடனடியாக ஆமோதிப்புத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி அந்தப்படிக்குக் காரியங்கள் நடக்க வைப்பதையே முழுநேரம் வேலையாக கொண்டவை. கங்கையூரில் நகரசபைத் தேர்தல் அறிவித்ததுமே ஒட்டுமொத்தமாக அஸ்து தேவதைகள் இங்கே

Sirukathaigal

FREE
VIEW