கதைத்தொகுப்பு: கல்கி

147 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கசிவு

 

 சந்தோஷ் காலனியில் ஓரே பரபரப்பு… காலனியில் வசிப்பவர்கள் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் வசைமாரி வார்த்தைகளை அள்ளி வீசிக்கொண்டிருந்தனர். பல அடுக்குகளைக் கொண்ட அந்தக் குடியிருப்பு, சென்னையின் புறநகரை ஒட்டியிருந்தது. அமெரிக்காவின் “பெண்டகனை’ நினைவூட்டும் அளவுக்குப் பெரிதாக இல்லையென்றாலும், உயரத்தால் பாதிக்குப் பாதி இல்லையென்றாலும், அந்த மாடலில் உருவாகியிருந்தது அந்தக் காலனி. பலதரப்பட்ட பிரிவினரும் அங்கு குடியிருந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வார்த்தைகளால் திட்டிக்கொண்டதற்குக் காரணமே அங்கு மூன்று நாள் தொடர்ந்து கனமழையால் காலனி வெள்ளக் காடாகி இருந்ததுதான்.


ஒளியும் ஒலியும்

 

 “” என்ன கௌம்பீட்டியளாக்கும்?” “”போர ஜோலிக்குப் போயித்தானே ஆவணும்.” “”தூரம் தொலைவெட்டா இருக்கே. வயசான காலத்துலெ… இங்குனக்குள்ளேனா பரவாயில்லை.” “”இது பெரிய கேதமில்லையா… அதெல்லாம் பார்க்கமுடியுமா அப்புறம் எப்பப் போயிக் கேப்பீயாம்? ஒரு மாசம் ஓடிடுச்சு. காரியத்துக்கும் போகத் தோதுப்படலெ…” “”நல்ல சாவுதானே?” “”ம். என் ஜோட்டு ஆளுதான்.” “”எல்லாம் நம்ம கையிலயா இருக்கு, கூப்பிட்டா போகவேண்டியதுதேன்.” “”அது உள்ளதுதேன்.” “”புள்ள குட்டிகளுக்குக் கல்யாணம் முடிச்சாச்சா?” “”ம்! எல்லாம் தல எடுத்துடுச்சுக. ஒரு கொறையும் இல்லெ. இங்க


அடிக்காதீங்க… அவன் என் மகன்!

 

 விருதுகள் வழங்கும் அமைப்பாளரின் அந்த வார்த்தைகளை ஆசிரிய் பொன்னம்பலத்தால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அவரைத் திக்குமுக்காட வைத்திருந்தன. தில்லியிலிருந்து சென்னை வரும் ஒரு புகைவண்டியின் அன்ரிசர்வ்ட் பெட்டியின் ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. மனமோ அன்று காலையில் நடந்தவற்றைக் கசப்புடன் நினைத்து வேதனைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. “”அய்யா! இந்த விஷயத்தை ஒங்ககிட்ட எப்படிச் சொல்றதுனே தெரியலைங்க. இருந்தாலும் சொல்லியாகணும். என்னை மன்னிச்சிருங்க” என்ற பீடிகையோடு அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார் கலைவாணன். அவர்தான் விருதுக் குழு ஒருங்கிணைப்பாளர்.


இவனும் அவனும்

 

 “தடுக்கி வுழுந்தா பல் டாக்டர் மேலதான் வுழணும். நம்ப ஏரியாவிலேயே அத்தினி பல் டாக்டருங்க இருக்காங்க. இதுக்காக திருவான்மியூரிலிருந்து தண்டையார்பேட்டைக்குப் போகணுமா? உலகத்திலேயே ஒங்க ஒருத்தருக்குத்தான் தனியா ஊர்க்கோடியில ஒரு டாக்டர்!’ ராதாவின் ஆசீர்வாதத்தோடு கிளம்பும்போது ரவியின் மனத்திலும் அதே கேள்விதான் எழுந்தது. “ஏன் நம்மால இங்கேயே ஏதோ ஒரு டாக்டர்கிட்டே போக முடியல? பல்லுக்கு, தண்டையார்பேட்டை; கண்ணுக்கு, சைதாப்பேட்டைன்னு பேட்டைப் பேட்டையா ஓடிக்கிட்டிருக்கோம்?’ டாக்டர்தானில்லை. முடி வெட்டிக்கொள்வதுகூட எங்கேயோ திருவல்லிக்கேணி சந்து ஒன்றில் இருக்கும் சலூனில்


ஞாயிற்றுக்கிழமை

 

 அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை சூரியனால் அவளை ஏதும் செய்ய இயலவில்லை. தானொருத்தி இருப்பதை இவ்வுலகுக்குத் தெரிவிக்கும் பொருட்டு, நெடுங்காலமாய்ப் பிரதி எடுத்த கோலத்தை கண்ணை மூடிக் கொண்டு மேலிருந்து கீழாகவும், இடமிருந்து வலமாகவும், அணிவகுத்து நிறுத்தப்பட்ட புள்ளிகளை மளமளவென ஒன்றிணைத்துப் போட்டு முடித்தாள். அதற்குள் செல்வியின் ஏழு வயது மகன், எழுந்து எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கும் தனக்கும் மட்டும் தேநீர் தயார் செய்தார். செல்வியின் கணவன் பன்னீர்செல்வம் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மட்டும் ஒன்பது மணிக்கு மேல்தான் விடியும்.


நந்திங் டு ஒர்ரி

 

 “”எனக்கு நாளை நடக்கப் போவது இப்போதே தெரிகிறது. சில சமயம் அடுத்த நிமிஷங்களில், ஏன் நொடிகளில் நடப்பது கூடத் தெரிகின்றது” என்று மிக மிகப் பதற்றத்துடன் உட்காருவதற்கு முன்னமே படபடவெனப் பேசியபடியிருந்தவனைப் பார்த்து, “”முதலில் நீங்கள் உட்காருங்கள்.. ரிலாக்ஸ்” என்று தண்ணீர் க்ளாஸை அவன் முன் நகர்த்தினேன். அவன் மிகுந்த ஆயாசத்துடன் தண்ணீரை எடுத்து “மடக்…மடக்’கெனக் குடித்தான். சுமார் முப்பது வயதிருக்கும். கண்களின் கீழ் கருவளையமாய் இருந்தது. நான் ஒரு மனநல மருத்துவன். என் பெயர் ஆத்மநாம்.


பூக்கள் பூக்கும் தருணம்

 

 கவிதை எழுதுவதற்காகக் காலை ஆறு மணிக்கே அலாரம் வைத்து எழுந்த, “ஓ… பெண்ணே…’ என்று ஆரம்பித்து விட்டேனே தவிர மேற்கொண்டு ஒன்றும் ஓடவில்லை. ஒரு கணம் ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை என்று தோன்றியது. எல்லாம் நேற்று என் நண்பன் மனோகரைச் சந்தித்ததால் ஏற்பட்ட பிரச்னை. பார்ப்பதற்கு மிகவும் சுமாரான மனோகர், கல்லூரி மேகசினில் கவிதை எழுதியே காலேஜின்… மற்றும் எங்கள் முனிசிபாலிட்டியின் ஆகச் சிறந்த அழகியான ஜோதியை வீழ்த்திவிட்டான். “”எப்படிடா?” என்று கேட்டபோது, “”மச்சி… நகைக்கு


அம்மாவின் புலம்பல்கள்

 

 கையில் மடக்கி வைத்திருந்த கம்பை விரித்து நீட்டினான் வீரையன். கம்பி நேராக நீண்டு நின்றது. தமக்கு முன்பாக இருந்த தரையில் கம்பைத் தட்டி லேசாக அழுத்தினான். கம்பி நேராக இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட அவன் முன் நோக்கி நடந்தான். கம்பி தரையில் படும் ஓசை வித்தியாசத்தை அவனது காது கவனித்துக்கொண்டிருந்தது. டப்… டப்… என்று தரையில் படும் ஓசை சரியாக அவனது காதுக்குத் தெரியும். அந்த ஓசை தரும் ஒலியில்தான் அவனது வாழ்க்கைப் பயணம் நடைபோடுகிறது. தனியாக நடந்து


மேகங்களும் சங்கராபரணமும்

 

 “எதாவுனாரா…’ தியாகராஜரின் கல்யாணி ராக கீர்த்தனையை விஸ்தாரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதிர்ந்து நின்றது கூட்டம். கூட்டமென்றால் பெரிய கூட்டமல்ல; ஒரு இருபது இருபத்தைந்து பேர்தான். ஓர் சின்ன கிராமம். யாரோ ஒரு மகான் சித்தியடைந்த அதிஷ்டானம். எளிமையாய் ஒரு ஆராதனை. அவரின் மேல் பக்தி கொண்ட ஒரு பெரிய சங்கீத வித்வான், பாட ஒப்புக்கொண்டு வந்திருந்தார். வித்வானுக்கு சகல பக்க வாத்தியங்களோடு மேடை கொள்ளாமல் நிறைந்திருக்க வேண்டும். புல்லாங்குழல் வித்வான் வரவில்லை. வந்ததிலிரந்தே முகம் கடுகடுவென்றிருந்தது. ஒரு


ஒவ்வொரு நொடியிலும்…

 

 “எனக்குப் பிடிக்கிற மாதிரியே பொய் சொல்ல எங்கே கத்துக்கிட்டே?’ கண்கள் ஒளிரக் கேட்டாள் அபி! “அபிநயா’வின் சுருக். தந்தத்துக்கு சந்தனக் கோட்டிங் கொடுத்த மாதிரி நிறம்! காதோரமாய் சுருண்டு வளைந்த கேசங்கள், காற்றில் அலைந்து, பளபளத்த கன்னங்களை பயமில்லாமல் தொட்டு விளையாடின. அலையலையாய் நெளிந்த கூந்தலில் மல்லிகைச் சரம் வேறு. எப்போதும் சுரிதாரில் வருபவள், நான் கேட்டதற்காகப் புடவை கட்டியிருந்தாள். சாதாரண ஷிஃபான் சாரிதான். அப்படியே உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்ட மாதிரி இருந்தது. சற்றே அடர் நீலத்தில்