கதைத்தொகுப்பு: கல்கி

129 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கண்ணீர்த் துளிகளில் கரைந்த கனவுகள்

 

 வேகமாக திறக்கப்பட்ட அந்த ஜன்னல்களினூடே புகுந்த சூரிய ஓளி தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த அவன் கண்களை கூசச் செய்தது. சோம்பல் முறித்தவாரே அவன் ஜன்னல் வழியே வீதியில் செல்பவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஜேஜே என மக்கள் இங்கும்அங்கும் ஓடி கொண்டிருந்தார்கள். அதை காண்பவர்களுக்கு ஆடி மாத திருவிழாவோ என ஐயப்பாடு எழலாம். ஆனால் அந்த சேரியை பொறுத்த வரையில் தினமும் காலையில் அரங்கேறும் சாதாரண காட்சியே அது. அங்கு அதிகம் வசிப்பது தினக் கூலிகள். அருகில் அமைந்திருந்த பஞ்சு தொழிற்சாலையில்


ரூப் தேரா மஸ்தானா

 

 “வாட்? அதெல்லாம் முடியாதுடா. நீ என்ன ஏதாவது திருட்டுத்தனம் பண்றியா?” என்று பதறினான் அந்த வங்கி ஊழியன். “இல்லைடா. எல்லாம் என் ·ப்ரெண்டுக்காகத்தாண்டா” என்று என்னைக் காண்பித்தான் அசோக். ரொம்ப நேர வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகு “ஓகே. பெயரை வைத்து கம்ப்யூட்டா¢ல் அவளது அட்ரஸைக் கண்டுபிடித்துத் தருகிறேன். ஆனா என்னை மாட்டி விட்றாதீங்க” என்று வங்கிக்கு உள்ளே சென்றான். நான் தேடும் அந்த அட்ரஸ¤க்கு சொந்தக்காரி என் காதலி. எங்கள் காதலுக்கு வயது 12 மணி நேரம். நேற்று


நாளை போவேன்

 

 வானம் எதையோ சுமந்து வேர்த்திருந்தது. இயந்திரகதியில் சீராக தூறல்கள். இலை உதிர்த்த மரங்கள் தூறல்களை அதிகமாக வாங்கிக்கொண்டு ஜீரணிக்கமுடியாமற் தவித்துக்கொண்டிருந்தன. காலை பிரார்த்தனைக்கு தேவாலயம் செல்லும் வயதான வெள்ளையர்கள் கண்களில் நீர்முட்டியக் குளிரை கைக்குட்டைகளால் ஒற்றிக்கொண்டு, நடக்கிறபோது அடிக்கடி ஏனோ ஆமையைப்போல தலையைத் திருப்புவதும் இழுத்துக்கொள்வதாகவுமிருந்தனர். அவர்களை எந்த முயல்களும் முந்த முயற்சி செய்வதாகத் தெரியவில்லை. வாலிழந்த பறவையொன்று விர்ரென்று இறங்கி மேலெழும்பி பின்னர் மேற்கே சென்று மேகத்தில் புதையுண்டது. இங்கே அனைத்துமே முன்னதாகத் திட்டமிட்டு செயல்படுவதாக


காசுப்பாட்டி

 

 வள்ளியம்மாளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? மங்கலம் ரயில்வே பாலத்துக்குக் கீழாக நின்று காசு வாங்கிக்கொண்டிருப்பார். அந்த வழியில் பெரும்பாலும் லாரிகள்தான் செல்லும். பல்லடத்துக்குச் செல்லும் லாரிகள் அவை. லாரிக்காரர்கள் நிறுத்திக் காசு தருவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஒன்றிரண்டு ஓட்டுநர்கள் தருவார்கள். மற்றபடி சில [​IMG]பைக்’காரர்களும், கார்காரர்களும் தருவதை வாங்கிக்கொள்வார். ஒரு ரூபாய் கொடுத்தாலும் ஒன்றுதான்; நூறு ரூபாய் கொடுத்தாலும் ஒன்றுதான். ‘மவராசனா இரு! புள்ள குட்டிகளோட நல்லா இரு’ என்று வள்ளியம்மாள் வாழ்த்தித் தள்ளிவிடுவார். நூறு ரூபாய் என்பது


கலைந்த மோகம்!

 

 “பாசிட்டிவ்!” மேலோட்டமா அந்த ஞாயிறு மலரை வாசித்துக் கொண்டிருந்த தமிழ் சின்ன திடுக்கிடலோடு நிமிர்ந்தாள். கண்களை இடுக்கித் தன் இருக்கையின் எதிரில் நின்றிருந்த ரத்தப் பரிசோதகனை சந்தேகத்தோடு கேட்டாள். என்ன? என்ன சொன்னீங்க?” “பாசிட்டிவ் மேடம்” என்றான் இன்னும் அழுத்தத்தோடு. “அப்படியா?” அவன் வழக்கமான தொழில்முறை பாவனையோடு, ஆமாங்க மேடம், ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பொறுங்க ரிப்போர்ட் ரெடியாயிடும்” என்றவாறு அந்த 10 க்கு 10 அடி பரப்பில் இருந்த அந்த சின்னப் பரிசோதனை நிலையத்தின் மூலையில்


ஸரி ஸரி…

 

 ரமா அடுப்பில் ஏதோ கிளறிக்கொண்டிருந்தாள். மாணிக்கத்தை இன்னும் காணலை.‘பேருதான் மாணிக்கம். குணத்துல ஒன்ணுமில்லை. வீட்டுக்குக் காசு கொடுத்து 6 மாசமாச்சு. கார்ல சம்பாதிக்கிற காசு பூரா குடி, குடி… அப்படியே குடிச்சாலும் வந்தோமா, சோத்தைத் தின்னோமா, குப்புறப்படுத்து தூங்கின மானு இல்லாம வீடே அதிர்றமாதிரி கூச்சல், அடி உதை. கண்ணுல தென்படுறதையெல்லாம் போட்டு உடைப்பான். கஷ்டப்பட்டு காசு சேர்த்து வாங்கிவச்ச பொருளெல்லாம் கண்ணு முன்னாடியே சுக்கு நூறாக போயிடும். மாணிக்கத்துக்கு எதிர்த்துப் பேசினா பிடிக்காது. அதுக்காக பதில்


ஸோ வாட்?

 

 ஸோ வாட்? தத்துவம் தெரியுமா உங்களுக்கு? நம்மைப் பாதிக்கப்போகும் நிகழ்வை எதிர்கொள்ளும் முன், ‘அதனால் என்ன?’ என்று கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இரண்டு பதில்கள் கிடைக்கும். அதில் இரண்டாவது பதிலுக்கு மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல் உங்களுக்கு நீங்களே பதில் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள். அவ்வளவுதான் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற தெளிவு வந்துவிடும். இதைச் சொல்லும்பொழுது எனக்கு ஏன் இவ்வளவு மூச்சு வாங்குகிறது என்று நினைக்கிறீர்களா? ரயிலைப் பிடிக்க ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேன். நேரமாகிவிட்டது. ரயிலைப் பிடிக்க முடியாவிட்டால் என்னவாகும்


பத பத…

 

 தொழிலதிபர் மருத நாயகம் கொலை செயப் பட்டுக் கிடப்பதாகத் தகவல் கிடைத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் மாதப்பன், தன்னுடைய பரிவாரங்களுடன் மருதநாயகத்தின் பங்களாவில் இருந்தார். மனைவியை இழந்த மருதநாயகம் தனியே வசித்து வந்தார். அவருடைய பங்களாவில், அவர் அறையில் மருதநாயகம் மடங்கிச் சாந்திருந்தார். கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு நைலான் கயிறு இறுக்கி இருந் தது. பக்கத்தில் மகள் நீலாவதியும், மருமகன் ரத்தின மும் சோகமும், பயமும் நிரம்பிய முகத்துடன் நின்றிருந்தார்கள். அறையில் இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் தாறுமாறாக


தொலைந்தநட்பு

 

 நான்கு நாட்களாய் நான் ஊரில் இல்லை. சொந்த ஜோலியாய் கனியனூர் வரைக்கும் போயிட்டு இப்போதுதான் விட்டிற்குள் நுழைகிறேன். நுழையும் போதே பார்த்துவிட்டு என்னிடம் எதையோ சொல்வதற்காக பெரியவன் சுதாகர் விரைந்து வந்தான். பானு சத்தம் போட்டாள். “டேய்! மொதல்ல அவரு சாப்பிடட்டும். ராத்திரி என்ன சாப்பிட்டாரோ?.” “என்னம்மா விஷயம்?.”——ஒருத்தரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. மருமகள்கள் இருவரும் சமையலறையின் வாயிலில் மவுனமாக நின்றிருந்தார்கள். சின்னவன் ஜனா புத்தகம் ஒன்றில் மூழ்கியிருந்தான். எல்லோரிடமும் ஒரு இறுக்கம் தெரிகிறது. நான் சாப்பிட காத்திருக்கும்


நிஸ நிஸ…

 

 நீலகண்ட பாகவதர் தன்னை மறந்து பாடிக் கொண்டிருந்தார். ஸ ஸ நி ஸா! ஸா நீ ஸா! கம்பீரமான குரல் வளம், நன்றாக ஸ்வரம் பாடும் திறமை எல்லாம் இருந்தும் அவர் பிரபலமாகாததற்குக் காரணம் தஞ்சாவூரை விட்டு அவர் வர மறுத்தது மட்டுமல்ல சங்கீதத்தைக் காசுக்கு விற்கக்கூடாது என்ற கொள்கையில் அவர் உறுதியாக இருந்ததும் தான். மகளுக்கு நிஸா என்று ஆசை ஆசையாப் பெயர் வைத்திருந்தார் பாகவதர். ஐந்து வயதில் முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டு எனக்கு ஏன்ப்பா