Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: கல்கி

133 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு அமாவாசை நாள்!

 

 வௌ்ளிக்கிழமை அமாவாசை தெரியுமில்ல மறக்காம தர்ப்பணம் பண்ணிடுங்க மனைவி சொன்னதும் திக் என்றிருந்தது. வியாழன், வௌ்ளி இரண்டு நாட்களும் மதுரையில் வேலை. தயாரிப்பாளர் நிறுவனம் நடத்தும் பயிற்சி. ரெசிடென்ஷியல் புரோகிராம் என்பதால் தங்கப்போவது அவர்களே ஏற்பாடு செய்திருக்கும் ஹோட்டலில். கோயில் எங்கிருக்கோ, குளம் எங்கிருக்கோ! பச்சரிசி, வெல்லம், பாசிப்பருப்பு, வாழைக்காய், தேங்காய், வெற்றிலை பாக்கு, பழம் வாங்கிப்போய் அய்யக்கு தானம் கொடுக்கணும். காலையில டிபன் வேண்டாம். தர்ப்பணம் செய்தபின் ரோ சாப்பாடுதான் சாப்பிடணும் இலை போட்டு தெளிவாக


தீக்குள் விரலை வைத்தால்

 

 கடைசியில் காவல் நிலையம் வரை போக வைத்துவிட்டது. மனம் ஒப்பவில்லைதான். ஆனாலும் இதனை விட வேறு விதியற்றுதான் கால்கள் மிகுந்த கூச்சத்தோடும் தயக்கத்தோடும் வந்தடைந்தன. காவல் நிலையம் சமூகப் பாதுகாப்பு அரண் என்பதையும் மீறி குற்றமுள்ளவர்களைப் தேடிப்பிடித்து அடைக்கும் இடம் என்ற ஆகிப்போனதுதான் காரணம். யார் மனதில் குற்றமில்லை? என் மகனைப் பார்க்குந்தோறும் மனம் துணுக்குற்றது. அவனின் வாடிய முகத்தை சாதரணமாகக் கடந்துவிட முடியவில்லை. கொண்டாட்டக் கலை நிறைந்த முகம் அவனுடையது. சதா பேச்சில் துள்ளலும், உடல்மொழியில்


நாடு அதை நாடு – ஒரு பக்க கதை

 

 ராதா அப்பாவை எங்கே காணோம்? அவர் காலையிலேயே வோட்டு போட கிளம்பிவிட்டார். ராகவன் கோபமானான். உடம்புல சுகர், பிரஷர் வச்சுக்கிட்டு இப்போ வோட்டு போடலைன்னா என்ன குடியா முழுகிடும்? சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவன் அப்பா பலராமன் உள்ளே நுழைந்தார். ஏம்பா காந்திஜியோட ஜெயில்ல ஒண்ணாயிருந்தேன். பாத யாத்திரை போனேன்னு சொல்வீங்களே ஆனா உங்க தியாகி பென்ஷன் வாங்க உங்களை நாயா இந்த அரசாங்கம் அலைய வைக்கிறதே இதுக்கு வோட்டு போடலைன்னா என்ன? டேய் நீங்களெல்லாம் எங்களுக்கு என்ன செய்வீங்கன்னு


சிறுவன்! – ஒரு பக்க கதை

 

 ஐஸ் வாங்க இரண்டு ரூபாய் கேட்டு அழுது கொண்டிருந்தான் சிறுவன் ரவி. “ஜுரம் விட்டு இரண்டு நாள்தான் ஆகுது ஐஸ் சாப்பிடப் போறாராம். என்ன பண்ணாலும் தரமாட்டேன்,’ என்று மயிலம்மா கண்டிப்புடன் கூறினாள். ஆனாலும் சிறுவன் அழுகையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான். வயல் வேலை முடித்தவிட்டு வீட்டுக்கு வந்த ரவியின் தந்தை ஆதிமூலம், “ஏண்டா, அழறே’ என கேட்க, “அம்மா ஐஸ் வாங்க காசு கொடுக்கலை’ என்று அழுகையோடு கூறினான். ரவி இரண்டு ரூபாய் எடுத்து நீட்ட, சந்தோஷமாக


அன்புள்ள அப்பா… – ஒரு பக்க கதை

 

 இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இப்போதுதான் அப்பாவைப் பார்க்கிறாள் ரம்யா. தம்முடன் படித்த மகேஷைக் காதலித்து ஊரை விட்டு ஓடியவள், எத்தனை நாள் இரவில், அப்பாவுக்காக அழுதிருப்பாள். சின்ன வயதில் அம்மாவை இழந்த அவளையும், தங்கை ருத்ராவையும் எவ்வளவு பாசமாய் வளர்த்தார். பாழாய்ப்போன காதல் இப்படி தந்தையையும், மகளையும் பிரிக்கும் என்று கனவிலும் நினைக்க வில்லை. அவருடன் படித்த சுமதிக்கு இப்போதுதான் திருமணம். லேட் மேரேஜ்தான். அவ்வளவு தூரம் வந்து அழைத்தவளைத் தட்ட மனமில்லை. பக்கத்து ஊர்தானே என்று


காசு மாலை..! – ஒரு பக்க கதை

 

 முதலிரவின் எதிர்பார்ப்பும், மகிழ்ச்சியும் புவனா-ராம் இருவரிடமும் இருந்தாலும், ராம் ஓர் உண்மையை புவனாவிடம் கூறிவிடவே நினைத்தான். சொன்னால் புவனா தம் பெற்றோர்களைப் பற்றி எப்படி எடைபோடுவாளே..என்றும் நினைத்துத் கொண்டான். ஆனால் புவனாவே முந்திக் கொண்டாள் “காலை முகூர்த்தம் ஆனவுடன் முதியோர் இல்லத்துக்கு போய் உங்கள் பாட்டியைப் பார்த்து ஆசீர்வாதம் வாங்க, பாட்டி நமக்கு கல்கண்டு கொடுத்துவிட்டு அப்பா-அம்மாவிடம் ஏதோ சொன்னாங்களே… என்னன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா..? அதை நானே சொல்றதா இருந்தேன் புவனா. அறுபது வருஷத்துக்கு முன்னால பாட்டி


சிக்கனம்..! – ஒரு பக்க கதை

 

 “அப்பா, தினமும் பக்கத்து வீட்டுலேர்ந்து ஓசி பேப்பர் கேட்டு வாங்கி வருவது எனக்கு அவமானமா இருக்கு” என்றான் அபிஷேக். இதிலென்ன வெட்கம்? பக்கத்து வீட்டு மாமா பேப்பரைப் படித்துவிட்டுப் போட்டுட்டுப் போறார். அதை நான் படிக்கிறேன். அதனால் அவருக்கென்ன நஷ்டம்? எனக்குத்தான் தினமும் பேப்பர் வாங்கும் காசு மிச்சம். சிக்கனமாக இருக்க கத்துக்க.. என்றான் முகுந்தன். அப்பாவை ஏறிட்டு பார்த்தான். அப்பா, நீ சிகரெட்டுக்காக தினமும் பத்து பதினைந்து ரூபாய் செலவழிக்கிற. அதை நீ நிறுத்தினால் அந்தப்


அடகு – ஒரு பக்க கதை

 

 கணபதியும், அவர் மனைவி பாக்கியமும், தெருவில் தங்களை யாராவது கவனிக்கிறார்களா என நோட்டமிட்டவாறே தெருக் கோடியில் உள்ள அந்த அடகுக்கடைக்குள் நுழைந்தனர். நகைகளை வைத்து பணமும், இரசீதும் பெற்று கொண்டு வெளியேறினர். வழியில் உள்ள மளிகைக் கடையில் அரிசியும், கொஞ்சம் மளிகையும் வாங்கி கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்பினார்கள். இவர்கள் அடகுக் கடைக்கு போனது தான் அன்றைக்கு அந்த தெருவில் முக்கிய விஷயமாக பேசப்பட்டது. என்ன ஆச்சு? பெருசுகளுக்கு? மளிகையும், மூட்டை அரிசியும் வீடு தேடிவருமே அடகு கடைக்கு


அகலிகை

 

 நான் பேசாமல் அவர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தேன் “அப்ப அவளுக்கு பதினஞ்சு பதினாறு வயசுதான் இருக்கும். ஸ்கூல் டூர் போனப்ப, பஸ்ஸ எப்பிடியோ தவற விட்டுட்டா. டில்லியில. பாவம் கொழந்தைக்கு பாஷையும் தெரியாம யாரையும் தெரியாம, யாரையோ நம்பி எங்கயோ போயி.” அவர் குரல் கம்மியது. “நாலஞ்சு பேரு மாப்பிள்ளை. தா**லிங்க யாருக்கும் மீசை கூட சரியா முளைக்கல. எம் பொண்ண, எம் பொண்ண.” அவர் விக்கித்து அழ ஆரம்பித்தார். நான் அவரை தேற்றுவதா என்னை நானே தேற்றிக்கொள்வதா


மனிதன் என்பவன்…

 

 அந்த விரைவுப் பேருந்து கோயமுத்தூரிலிருந்து கிளம்பிக் காங்கயத்தில் டிபனுக்கு நின்று மீண்டும் கிளம்பியபோது எனக்கு முந்திய ஆசனத்திலிருந்த நபர் எழுந்து, சன்னல் வழியே பார்வை எட்டுமட்டும் கழுத்தை வளைத்து யாரையோ தேடினார். “இந்தாப்பா கண்டக்டர், கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு! எனக்குப் பக்கத்து சீட்காரர் இன்னும் வரலை. அவர் திருச்சி வரைக்கும் போகிறவர்…” என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தார். ஓட்டுநர் ஆரனை ஒலித்தபடி பேருந்தை மெல்ல நகர்த்தி, நிலையத்தினின்றும் வெளியில் கொண்டுவந்து நிறுத்தி, நடத்துனரின் முகத்தைப் பார்த்தார். “ரைட்..