கதைத்தொகுப்பு: அமுதசுரபி

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பனிமலர்

 

 (1940ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) ஆழ்ந்துதுயின்று கொண்டிருக்கும் அவள் உண்மையிலேயே உறங்குகிறாளா அல்லது தன்னிலை நழுவியேங்கிக் கிடக்கிருறாளா என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவளை ஏக்கத்துடன் உற்றுப் பார்த்துப் பெருமூச்செறிந்தான். பனியில் நனைந்து வெளுத்திருக்கும் மலரில் சிதறிக் கிடக்கம் பனித்துளிகள் போல் அவள் முகமெங்கும் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பி இருந்தன. துவண்ட மேனியளாக ஒரு கையைத் தலைக்கு மேலாக மடித்துக் கொண்டு, மற்றொரு கையை மார்பின் மீது துவளவிட்டு அவளும்


விஸ்வரூபம்

 

 (2019ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) தொலைபேசி தொடர்ந்து தொல்லை கொடுக்க. இன்று என்ன ஒரு புதிய தகவல் – மளது சுருதி சேர்க்க விரைந்து போனை எடுத்து…. “ஹலோ! நான் ஜி.பி.கே. பேசறேன்….. ” என்றாள் கமலா. “ஹாய்… நான் சீதா பேசறேன்… எப்படி இருக்க.” “சீ..தா! எத்தளை நாளாச்சு உன்னோட பேசி! எள்ள விசேஷம்? எப்படி இருக்க… உன்னைப் பார்த்து நாளாச்சு.. பார்க்கணும் போல இருக்குடா….. ”


விலை

 

 மருத்துவமனை போய்விட்டு மகேஷ் அலுவலகம் வந்து சேரும்போது அலுவலகம் துவங்கி, அன்றைய பிரச்சனைகள் சேர்ந்து போய் மூன்று மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. அவன் மேஜை முழுக்க நிறைந்திருந்த காகிதங்கள், தொலைபேசிப் பேச்சுகளும் கம்ப்யூட்டர் பிரிண்டர்களும் பரபரக்கும் பின்னணியில் ‘ஏம்ப்பா லேட்டு’ என்று விசாரித்தன. அதுவரை மனதில் படர்ந்திருந்த அப்பாவின் உடல்நலக் கவலை விலகி சட்டென்று அலுவலகச் சுமை ஏறிக்கொண்டது. நெல்சன் மாணிக்கம் சாலையில் இருந்த மசாலா கம்பெனிக்குக் குறுக்குவாட்டில் சதா கரம் மசாலா வாசனை முகர்ந்துகொண்டு இயங்கிய


போதிமரம்

 

 (2017ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) காபியின் நறுமணத்திற்கு விழிப்பு வந்த கா ஹரி மணியைப் பார்த்துக் கொண்டான். மளமளவென்று பல் தேய்த்துவிட்டு சமையல் அறைக்குள் சென்றான். ஸ்டவ் மீது ஒரு பக்கம் இட்லி வெந்து கொண்டிருந்தது. இன்னொரு அடுப்பில் குக்கர் விசிலடித்துக் கொண்டிருந்தது. மூன்றாவது அடுப்பில் சாம்பார் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. நான்காவது அடுப்பில் பால் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீவல்லி மிக்ஸ்யில் தேங்காய் சட்னி அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் எலக்ட்ரிக்


பிரதிபிம்பம்

 

 அந்த வாரப் பத்திரிகைக்காரர்கள் ஃபோன் செய்தபோது முதலில் மேனகாதேவி சரி என்றுதான் சொல்லியிருந்தாள். ஆனால் சிறிதுநேரம் கழித்து இரண்டாவது எண்ணமாக அதற்குச் சம்மதித்திருக்க வேண்டாமோ என்றும் தோன்றியது அவளுக்கு தன் வயதென்ன, அனுபவம் என்ன, முதுமை என்ன? – யாரோ ஒரு முந்தாநாள் கத்துக்குட்டி நடிகையைத் தான் எதற்காகச் சந்தித்து அவளோடு சரிசமமாக எதிரும் புதிருமாய் உட்கார்ந்து பேசுவது என்று எண்ணிய போது முதலிலேயே சரி என்று சொல்லியிருக்க வேண்டாமோ என்று இப்போது பட்டது அவளுக்கு. ஒரு


சாட்சிக் கையெழுத்து

 

 காலையில் பரமசிவம் வேலைக்குக் கிளம்பும்போது, அவனுடைய பெண் வனிதா, கையில் சில பேப்பர்களை எடுத்து வந்து, ‘அப்பா, இதில் நீங்கள் இந்த இடத்தில் ஒரு கையெழுத்து மட்டும் போட்டுவிட்டுப் போங்கள். மற்றதையெல்லாம் காலேஜில் ‘பில் பண்ணிக் கொள்ளுகிறேன். இதைக் கொடுப்பதற்கு இன்றுதான் கடைசி நாள். எனக்கு இது சம்மந்தமாக கொஞ்சம் பணமும் வேண்டும்” எனச் சொல்ல, அவன் கையெழுத்துப் போட வேண்டிய பக்கத்னத மட்டும் எடுத்துக் காட்டினாள். பரமசிவமும் அவள் காட்டிய இடத்தில் கையெழுத்தைப் போட்டு விட்டு,


புதிய சக்தி

 

 அந்தப் பள்ளியில் நவநீதன் வாங்கி வந்த அபுடவையைப் பற்றித்தான் பேச்சாக இருந்தது. ‘டார்க் மெரூன்’ கலர் பட்டுப்புடவை அனைத்து ஆசிரியைகளையும் கவர்ந்தது. “சூப்பர் செலக்ஷன் சார்… இந்தப் புடவையைப் பார்த்ததும் உங்கள் மனைவி அசந்துருவாங்க…” என்று சாவித்திரி டீச்சர் கூறும்போது, நவநீதனுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. “புடவையை நன்றாகத் தேர்வு செய்திருக்கீங்க… உங்க மனைவியையும் அப்படித்தானே தேர்வு செய்திருப்பீங்க…? அவங்களைப் பார்க்கணும் சார்…” என்றாள் கமலம் டீச்சர். “என் மனைவி மைதிலி அழகானவள், அறிவுள்ளவள்….. அவளும் ஆசிரியையாகப் பணிபுரிந்தவள்


தாமதமாக வந்த புன்னகை

 

 அன்றைக்குக் காலையில் எழுந்த – போதே அலுவலகத்துக்கு இன்று விடுப்பு சொல்லி விட வேண்டும் என்று அகில் தீர்மானித்து விட்டான். கடந்த பத்து நாள்களாக இருமல், நீர்க்கோவை, ஜாட்டியம் ஆகிய பாதிப்புகளால் அவன் படாத பாடு பட்டுக் கொண்டிருந்தான். இனிமேலும் பொறுக்க அவனால் முடியவில்லை. தன் முடிவை அம்மா விடம் சொன்னான். “இன்னிக்கு லீவ் போட்டு டாக்டர பாத்துட்டு வந்துடறேன் மா. ஏதாவது மருந்து சாப்டா தான் சரியாகும்னு நினைக்கிறேன்” “ஆமாம் டா, நானே சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.


அன்னயாவினும் புண்ணியம் கோடி…

 

 சூரியனின் சோம்பலான மஞ்சள்நிறக் கிரணங்கள், இப்போது தான் கீழ்வானைத் தடவத் துவங்கியிருந்தன. ஆனால், புதுப்பட்டிக் கிராமமோ எப்போதோ எழுந்துகொண்டு சுறுசுறுப்பை உலவ விட்டிருந்தது. அப்படி இருந்தால்தான் முடியும். நடுத்தர வர்க்கமும், அடித்தட்டு மக்களுமாய் நிரம்பி வாழ்கிற ஊருக்கு, சோம்பலைக் கொண்டாடவெல்லாம் நேரமும் கிடையாது, அது மாதிரியான சிந்தனையும் வராது. எழுந்து கொண்டதுமே வியர்வை சிந்தத் தயாராகி விடவேண்டும். அப்போதுதான் ஒவ்வொரு நாளும் நகரும். நகர்த்தவும் முடியும். சின்னத்தாயும், சில பெண்களுமாய் மலைப்பகுதியை நோக்கி நடக்கிறார்கள். ஃபாரஸ்ட் வாச்சர்


நீறு பூத்த நெருப்பு

 

 மல்லிகை முல்லையின் நறுமணம் ஒரு பக்கம். கேசரி…பஜ்ஜி…காபியின் நாவில் நீர் சுரக்கவைக்கும் மணம் ஒருபுறம்..சந்தோஷம்…பயம்…பதற்றத்துடன் கைகோத்து ஃயூஷன் கலவையாக புதிய ஒரு சங்கமத்தைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன. “பெண்ணை எங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு…ஸ்ருதிகிட்ட கேட்டு உங்கள் முடிவைச் சொல்லுங்கோ. பெண்ணின் விருப்பம் ரொம்ப முக்கியம். சேகா! நான் சொல்றது சரிதானே…” ராஜி தெளிவாக…. மிகவும் மிருதுவாக, உறுதியாகச் சொள்ளாள். அவள் பூசி மெழுகி பேசவில்லை, அது மிகவும் இயல்பாகவே இருந்தது, ராமசுப்பு ஆடிப்போய் விட்டார். ஸ்ருதிக்கு இரண்டு மூன்று