கதைத்தொகுப்பு: தின/வார இதழ்கள்

1717 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கட்டியவளைக் கொண்டாடுகிறவர்கள்

 

 ”சொல்லச் சொல்ல இனிக்குதடா – முருகா உள்ளமெல்லாம் உன் பெயரை . .” அழைப்புமணியை அழுத்தியதும் மணியோசைக்குப் பதிலாய் வந்தபாட்டு ஒலியில் சுசீலா அம்மாவின் குரலில் உருகி நின்றோம். “முருகன் என்றால் அழகன் என்று தமிழ்மொழி கூ ஊ றும் அழகன் எந்தன் குமரன் என்று . . “ “வாங்க சார் !”- பாடலை விழுங்கிக் கொண்டு அமுது அண்ணன் கதவைத் திறந்தார்.. “என்னண்ணே படக்குனு கதவத் தெறந்துட்டீங்க ?” ஏக்கத்துடன் சொன்னேன். எனக்குப் பின்னால்


அகலிகை

 

 நான் பேசாமல் அவர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தேன் “அப்ப அவளுக்கு பதினஞ்சு பதினாறு வயசுதான் இருக்கும். ஸ்கூல் டூர் போனப்ப, பஸ்ஸ எப்பிடியோ தவற விட்டுட்டா. டில்லியில. பாவம் கொழந்தைக்கு பாஷையும் தெரியாம யாரையும் தெரியாம, யாரையோ நம்பி எங்கயோ போயி.” அவர் குரல் கம்மியது. “நாலஞ்சு பேரு மாப்பிள்ளை. தா**லிங்க யாருக்கும் மீசை கூட சரியா முளைக்கல. எம் பொண்ண, எம் பொண்ண.” அவர் விக்கித்து அழ ஆரம்பித்தார். நான் அவரை தேற்றுவதா என்னை நானே தேற்றிக்கொள்வதா


நியாயம்

 

 அந்தி மயங்கும் நேரம். சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தான் வாசு. ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் ஐம்பது பேர், அவன் வீட்டு வாசலில். சில பெண்கள் புர்கா அணிந்திருந்தார்கள். குல்லாவும் தாடியுமாக வயது முதிர்ந்த முஸ்லீம் பெரியவர்கள் கூட்டத்தின் பின்னால் நிற்க, முன்னால் நின்ற இளைஞர்கள் கையில் கத்தையாக பிட் நோட்டீஸ்கள்… “இது நம்ம பீவி. பேரு தில்ஷாத். எட்டாவது வார்டு கவுன்சிலர் எலக்ஷனுக்கு நிக்குது. ஏணிச் சின்னம். மறந்துடாம வோட்டுப் போடுங்கோ!” என்று கும்பிட்டுச் சொன்னார் சம்சுதீன்


நெருப்பு

 

 தகவல் கேட்டு சந்திரன் உடம்பு வெடவெடத்தது. உண்மையா? உண்மையா? மனதில் கேள்வி பரபரத்தது. காட்பாடி கவிஞர் குருமணிக்குப் போன் செய்தான். அவர் உறுதிப் படுத்தினார். “ஆமாம் சந்திரன், பெயிண்ட் கடை ராகவ் பாகாயத்துலேர்ந்து மோட்டார் சைக்கிள்ல நேத்து சாயந்திரம் கௌம்பினப்பவே, வழக்கம்போல சரக்கை உள்ளே தள்ளிகிட்டுத்தான் கௌம்பியிருக்கான். காட்பாடி வர்றதுக்குள்ள நடுவுல ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் சிக்னல்கிட்டே இருக்குற ஒயின் ஷாப்புல புகுந்து மறுபடியும் கொஞ்சம் ஏத்திகிட்டு வந்திருக்கான். வேலப்பாடி டர்னிங்குல பயங்கர ஸ்பீடுல டூ வீலரைத் திருப்பியிருக்கான்.


பகை

 

 மயானம் ஸ்தம்பித்தது. எல்லோருடைய பார்வையும் செல்வத்தின் மீது குவிந்திருந்தது. குமாரசாமி அய்யா, செல்வத்தைப் பார்த்துக் கத்தியதால்தான் இந்த அமைதி. மயானத்தில் ஒரு நொடி மயான அமைதி. `எங்கே… செல்வம் பதிலுக்கு ஏதாவது சொல்லி, மீண்டும் பெரிய சண்டை மூண்டுவிடப்போகிறதோ’ என்ற அச்ச முடிச்சு, ஒவ்வொருவரின் பார்வையிலும் விழுந்திருந்தது. மீண்டும் கத்தினார் குமாரசாமி. “ஏன்டா, இங்கன என்ன கொமரியா கொள்ளையில போயிட்டா? `போறேன் போறேன்’னு இழுத்துக்கிட்டுக்கெடந்த கெழவி, கல்யாணச்சாவாப் போயிருக்கா. ஒம் பொண்டாட்டி நெற மாசமா இருக்காளாம்ல… அப்ப


நாவல் மரம்

 

 `அவளை இன்று பார்க்க வேண்டும்’ என நினைத்தபடியேதான் நித்திரையில் இருந்தே கண்விழித்தேன். பிரிவுக் காலங்களின் பொழுதுகள் எல்லாம் எனக்குள் குடிகொண்டுவிட்டதைப் போன்று சலனமுற்றுக்கொண்டே இருக்கிறேன். இரவும் பகலும் தணல் என எரிந்தன. நானும் என் சிந்தையும் சாம்பலாகியும், அவளின் கண்களும், மூக்கின் மச்சமும், பூவரசம் இலையின் நரம்புச் சிரிப்பும், எரியாத விருட்சத்தின் வேராக இன்னும் இன்னும் எனக்குள் இறங்கி வளர்கின்றன. அவளின் நினைவுகள், வளரும் நிலம் என மாறிய என் பொழுதுகளில் யுத்தம் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. எறிகணைகள்


இனிமேல் என்பது இதில் இருந்து…

 

 மழை விட்டுவிட்டதா என்று ஆவு கையை நீட்டிப் பார்த்தபடியே தெருவாசல் நடைப்பக்கம் கழற்றிப்போட்டிருந்த செருப்புகளுக்குள் காலை நுழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். வெளிச்சம் இல்லை. கரன்ட் போயிருந்தது. நனைந்த செருப்பில் இருந்து தோல் வாடை அடிப்பதாக, எப்போதோ நுகர்ந்த வாசனை அவள் முகத்துக்குள் வந்தது. புளியங்கொட்டை அளவுகூட இராது… ஒன்றை அடுத்து இன்னொன்றாக குட்டிக்குட்டித் தவளைகள் தெருவில் இருந்து வாசல் பக்கம் குதித்து நகர்ந்து வந்தன. கோமு இதுவரை அசையாமல், தந்தி போஸ்ட் பக்கம் கெட்டுக்கிடையாகத் தேங்கியிருக்கும் தண்ணீரில் மழைப்புள்ளி விழுவதையே


மன்னிப்பு

 

 பள்ளிக்கூடத்தில் சில வேலைகளைக் கவனித்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பியிருந்தார் அந்தத் தலைமையாசிரியர். ஆஜானுபாகுவான உயரம், முன் வழுக்கை, பின்னால் முடிக்கற்றை பாகவதர் போலப் படர்ந்து தோளைத் தொட்டு இறங்கியிருந்தது. நெற்றியில் சந்தனக் கீற்று, புருவ மத்தியில் பெரிய குங்கும வட்டம், முழுக்கை வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வெளேர் வேட்டி. எதிரில் நிற்பவர்களுக்கு அவருடைய தோற்றமே பயபக்தியை ஏற்படுத்திவிடும். டவுன்பஸ் பிடித்து கஞ்சித் தொட்டி முனை நிறுத்தத்தில் இறங்கினார். சற்றுத் தூரத்தில் விளங்கியம்மன் கோயில் தெருவில்தான் வீடு. ஆனால், பஸ்சிலிருந்து


பக்கத்து வீடு

 

 “அல்ஹம்துலில்லாஹ்… அல்லாஹ்ட காவலா, பத்திரமா வந்து சேருங்கம்மா” மனமகிழ்வுடன் கூறியவாறே காதிலிருந்த டெலிபோன் றிசீவரைக் கீழே வைக்கிறார் அன்சார் ஹாஜியார். அவரின் மூத்த மகள் ஹம்தாவும், அவளின் கணவனும் பிள்ளைகளும், சுமார் ஆறு வருடங்களின் பின்பு இன்று அமெரிக்காவிலிருந்து இலங்கைக்கு வருகிறார்கள். “புள்ளைங்க எயார்போட் வந்துட்டாங்களாங்க?” ஆவலாய்க் கேட்டாள் அவரின் அன்பு மனைவி ஸரீனா. “வந்துட்டாங்க ஸரீனா… சரி… நம்ம மகன் அப்ரார்தானே… எயார்போட் போன… புதுக்காரத்தானே கொண்டுபோயிருக்காரு?” மனைவியைப் பார்த்துக்கேட்டார் அன்ஸார் ஹாஜியார். “சுபஹூ தொழுதுட்டு,


சுபத்திராவிற்கு என்ன நடந்து விட்டது?

 

 அன்றைய அதிகாலைப்பொழுது வழக்கத்திலும் பார்க்க அழகாகவே புலர்ந்தது போலிருந்தது சுபத்திராவுக்கு. தூரத்துக் கோயிலிலிருந்து ண்ங்க்! ண்ங்க்! என்று மணியோசை காற்றோடு மெல்லியதாய்த் தவழ்ந்து வந்து யன்னல் திரைகளைச் சுண்டிச் சுருதி சேர்க்க முயன்றது. யன்னலினூடே வழுக்கியபடி விழுந்து சூரியன் முதலில் சுபத்திரா படுத்திருந்த கட்டிலின் கரையைத் தொட்டு அடுத்து அவளின்மீது ஏறித் தவழ எத்தனித்தவன்போல் ஊர்ந்து வந்தான். சுபத்திரா தன்னைச் சுற்றிப் பார்வையை ஓடவிட்டாள். இன்றோடு நான்கு நாட்கள். இப்படியே வெளியுலகை நோக்குவதும் பகலில் தன்னைக் காண