கதைத்தொகுப்பு: தின/வார இதழ்கள்

1664 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நேர்முகம்

 

 நேர்முகத் தேர்வுக்குத் தயாராகி தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் அனிதா. ‘‘என்னடி இது! தலையில் கொஞ்சம் எண்ணெய் தடவி சீவி சடை போட் டுக்கொண்டால் என்ன!’’ – ஆதங்கத்துடன் நான் கேட்க, ‘‘அம்மா! என்னை பெண் பார்க்கப்போகிறார்களா என்ன? எப்போதும்போல் இருந்தால் போதும்’’ என்றபடி கிளம்பினாள். ‘‘சாமியிடம் வேண்டிக்கொண்டாயா? அப்பா உன்னுடன் வரவேண்டாமா?’’ என்றேன். அவளோ, ‘‘சாமி கும்பிட்டாச்சு. நீ இன்னும் அந்தக் காலத்திலேயே இருக்கிறாய். அப்பா கூடவே வந்தால் அங்கு உள்ளவர்கள் கிண்டல் செய்வார்கள்’’


கருப்புக் காப்பி

 

 கண்களில் தூசு பறக்க கடை வாசலில் வந்து நின்றாள் போதுமணி. டீ பட்டறையில் நின்றிருந்த காவேரி, பாய்லருக்குத் தண்ணீர் ஊற்றி அடுப்பில் விறகுக் கரியை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அடித்தட்டில் விழுந்த கரித்துண்டுகளை கிளைத்து விட, உடம்பில் படிந்துள்ள நீர்த்துளிகளை உதறுகிற நாய்க்குட்டி போல, தட்டிலிருந்த நெருப்புத் துண்டுகள் தன்மீதிருந்த சாம்பலை உதிர்த்து செந்நிறம் காட்டி மிளிர்ந்தன. பாய்லரின் வெளிப்புறத்தில் கை வைத்துப் பார்த்தாள். சூடு, மிதமாய் இருந்தது. பட்டறையில் எவர்சில்வர் பேசினில் இருந்த நீரில் கை


ஆண்கள்

 

 சந்தோஷின் செல்போன் ஒலித்தது. ‘‘என்னப்பா… காலைல ஆறு மணிக்கெல்லாம் பிசினஸ் காலா?’’ – கேட்டான் சஞ்சய். ‘‘இல்லை.. பர்சனல். இது ஹோம் மினிஸ்டர்’’ – சிரித்தான் சந்தோஷ். இருவரும் நண்பர்கள். சஞ்சய் பிசினஸ்மேன்; சந்தோஷ் பிசினஸ் டெவலப்மென்ட். அதாகப்பட்டது மார்க்கெட்டிங் மேனேஜர். இருவரும் கடின உழைப்பாளிகள். பிசினஸ் விஷயமாக வட மாவட்டங்களுக்கு இரண்டு நாள் பயணம் இன்னோவாவில் கிளம்பியிருந்தார்கள். ‘‘ம்… சொல்லும்மா. பையன் என்ன செய்றான்?’’ என்ற சந்தோஷுக்கு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்து ஆறு மாதங்கள்தான்


மாத்தி யோசி!

 

 கல்யாண விநாயகர் கோவில் எதிரில் ஒரு நடுத்தரமான வீடு. அந்த வீட்டின் முன்புறம் விசாலமான காலியிடம். அந்தக் காலியிடத்தில் வரிசையாக இரு சக்கர வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. அந்த வீட்டினை ஒட்டிய இடத்தில் ஒரு தனியார் வங்கியும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த வங்கிக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்கள் வந்த இரு சக்கர வாகனங்கள்தான் அந்த வீட்டின் முன்புற காலியிடத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. இதன் காரணமாக தினமும் யாரிடமாவது உரத்த குரலுடன் சப்தம் போடுவது வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான் பட்டதாரி சம்பத்குமார். அன்றும் அப்படித்தான்


நான் இன்னும் குழந்தையாம்…

 

 அம்மா கேன்சரில் போனபிறகு என் நலன் பற்றி வீட்டில் யாருக்கும் அக்கறை கிடையாது. பதிலாக, என்னிடமிருந்து எல்லா உதவிகளையும் எதிர் பார்க்கிறார்கள். நீங்கள் வேலைபார்க்கும் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் இருக்கும் கிராமத்துக்கு வர விரும்புகிறேன். உங்கள் காலடியில் விழுந்து கதற வேண்டும்போல் இருக்கிறது. நான் வேலை பார்க்கும் கல்லூரியின் நிர்வாகி இந்த வருடம் என் டிபார்ட்மெண்ட் நல்ல தேர்வைக் காட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் எனக்கு நேரம் கிடைப்பதே அரிதாக இருக்கிறது. நான் அங்கு வர


வண்ணமும் எண்ணமும்

 

 மாலை நேரமாதலால் நெரிசல் அதிகமாக இருந்தது. நகரத்தின் நுழைவுப் பகுதியில் இந்தச் சந்தை அமைந்திருந்தது. காயிலிருந்து கறி வரை கிடைக்கும் என்பதால் எப்போதும் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. கிராமத்துச் சந்தை மாதிரி இல்லை. கார் நிறுத்துவதற்கும் இரண்டு சக்கர வண்டி நிறுத்துவதற்கும் தனித்தனி இடம் இருந்தது. சந்தைக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் இடம் போதாது சாலை வரை கடைகள் நீண்டு சாலையைத் தாண்டியும் பரவியிருந்தன. போக, வரும் பேருந்துகள் சந்தையை இரண்டாகக் கிழித்தபடி மெதுவாகக் கடப்பதும் அவை


பயித்தம் செடிகளுக்கு பிறகான காலைப்பொழுதுகள்

 

 காலை நேரம். மேகம் இறுக்கமாக இருந்தது. மழை வருவது போல புழுக்கம் நிரம்பி வழிந்தது. வானில் கருமேகங்கள் சூழ்ந்து நிரம்பி கிடந்தன. ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாத ஊரின் வடக்கே இருந்த கன்னித்தோப்பின் நாவல்மர நிழலில் புழுங்கை என்கிற செந்தாமரை நின்று கொண்டிருந்தான். தோப்பில் நிழல் மெல்லிய இருள் போல் ஊடுறுவியிருந்தது. சித்ராவை இங்கு வரச்சொல்லியிருந்தான். அவள் வந்தால் நடந்த சம்பவத்தை சொல்லி ஒரு முடிவை எட்டிவிட வேண்டும் என்று எண்ணினான். ஆனால் இவன் சொன்ன நேரத்தில் அவள்


சமயம் பார்த்து அடிக்கணும்

 

 “ இன்னைக்கு….ஞாயிற்றுக் கிழமை….சரியா ஒன்பது மணிக்கு நீங்களும், உங்க அருமைப் பொண்ணும் டைனிங் டேபிளில் வந்து உட்கார்ந்திடுவீங்க!…நான் அதற்குள் சிக்கன் குழம்பு, வறுவல், இட்லி, தோசை எல்லாம் தயார் செய்ய வேண்டாமா?…சீக்கிரமா போய் ‘லெக் பீஸா’ நீங்களே பார்த்து…. இளங்கறியா வாங்கிட்டு வந்திடுங்க!…அப்பத் தான் நான் என் வேலையை சீக்கிரம் முடிக்க முடியும்!….” “ சரிடி!…இதோ சீக்கிரம் போய் வாங்கிட்டு வந்திடறேன்!…” என்று கிளம்பினார் ரத்தினம். கறிக்கடை வேலுவுக்கு ஆபிசர் ரத்தினத்தைக் கண்டால் ரொம்ப மரியாதை! ஞாயிற்றுக்


மாட்டிக்கிட்டியா?

 

 ஒரு நாதஸ்வரக்காரனும், ஒரு பெட்ரோமாக்ஸ்காரனும் நண்பர்களாக இருந்தனர். இருவரும் சில விழாக்களில் சேர்ந்து போவர்; சேர்ந்து வருவர். பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கால் இரவைப் பகலாக்குவான் ஒருவன். மற்றொருவன் நாதஸ்வரத்தால் விழாவை நாதவெள்ளத்தில் மிதக்க வைப்பான். ஒருநாள் இருவருக்கும் சண்டை வந்தது; ஒருவரை ஒருவர் திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டனர். எனவே, எந்தவொரு விழாவுக்கும் இருவரும் சேர்ந்து இணைந்து செல்வதில்லை. ஒருவன் முன்னாலும், மற்றவன் பின்னாலும் செல்வர். ஒரு விழாவில் பெட்ரோமாக்ஸ் காரன் முந்திக் கொண்டான். விழாக்குழுவினர், “”நாதஸ்வரக்காரன் எங்கே?” என்று


உறவுப் படிகள்

 

 அதிகாலை இருட்டு மெதுவாக விலகிக் கொண்டிருக்க, ஊர் அப்போதுதான் எழுந்து மெதுவாக சோம்பல் முறிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. வெளியே சஞ்சாரங்களின் கலவையான சத்தங்கள். இன்னும் கூட முழுமையாக இருட்டு விலக வில்லை. ரொம்ப நேரமாக காகம் ஒன்று ஒத்தையாய் முருவன் வூட்டு கூரைமேல வந்து உட்கார்ந்துக்கிட்டு உயிர் போற மாதிரி நாராசமாக கத்திக்கிட்டே இருக்கு. முருவன் பொண்டாட்டி கஸ்தூரி கைவேலையை அப்படியே போட்டு விட்டு ஓடிப்போயி ச்சூ..ச்சூன்னு விரட்டி விட்டாள். ஊஹும்! திரும்பவும் வந்து அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து