கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1072 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒளி தேடும் விட்டில் பூச்சி

 

 ஒன்று அம்மாவைப் போல கோதுமை நிறத்தில் இருந்திருக்கலாம் இல்லையென்றால் நூடுல்ஸ் போல சுருண்டு கிடக்கும் இந்த முடியாவது, நீளமாய், தொடுவதற்கு தேங்காய் நார் போல இல்லாமல், மெத்தென்று இருந்திருக்கலாம். இதையெல்லாம் தான் மாற்ற முடியாது. சரி! உடம்பையாவது குறைக்கலாமென்றால் அதுவும் முடியவில்லை. பட்டினி கிடந்தாலும் குறைவேனா என்கிறது அது. கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்க்கவே சங்கடமாயிருந்தது ஈஸ்வரிக்கு. முக ஜாடையில் தான் நடிகை அருந்ததியை ஒத்திருப்பதாய் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஊரிலிருந்து வந்த அத்தை சொல்லியிருந்தார். அப்போதிலிருந்து,


நேயம்

 

 அரைத்தூக்கத்திலிருந்து விழித்து கதிரையிற் சாய்ந்திருந்த தலையை நிமிர்த்தி அவர்களைப் பார்த்தான். அவர்கள் இப்போது சற்று நெருக்கமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்த இளைஞர்கள் இருவரும் பேசத்தொடங்கியிருந்தார்கள். பேசுவது கேட்கக்கூடியதும் ஆனால் பேசுவது இன்னதென்று புரியாததுமான தூரத்திற்தான் அவன் அமர்ந்திருந்தான். எனினும் அவர்களது பேச்சில் அவனுக்கு எவ்வித ஆர்வமுமில்லை. கராச்சி விமானநிலையம் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. கொழும்பிலிருந்து வந்த விமானம் கராச்சியில் தரை இறங்கியபோது இருள் விடியாத அதிகாலைப்பொழுதாயிருந்தது. விமான நிலைய அலுவலர்கள்கூட தூங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தனர். இந்த விமானம் இந்த நேரத்தில் ஏன்


வேரும் விழுதுகளும்

 

 புது வருடப்பிறப்புக்கு நாட்கள் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பது அவருக்குப் பயமாயிருந்தது. இன்னும் மூன்று கிழமைகளே இருக்கும் நிலையில் நாட்கள் ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து போகப் போகப் பயம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. எப்படிச் சமாளிக்கப்போகிறேனோ என்ற முளுசாட்டம். பிள்ளைகளுக்கு புத்தாடை, உடுதுணிகள் வாங்கவேண்டும். ஐந்து பேருக்கும் வாங்குவதானால் எவ்வளவு தேவைப்படும்? அதற்கு எங்கே போவது? போன வருடத்தைப்போல இந்த வருடமும் கடத்திவிடமுடியாது போலிருந்தது. மூத்த மகன் பிரகா~; ஏற்கனவே அவருக்குச் சொல்லிவிட்டான். ‘அப்பா…! எனக்கு இந்தமுறை வருடப்பிறப்புக்கு நீல சேர்ட் வாங்கித் தாங்கோ…!


காரி

 

 ஊரே மந்தையில் திரண்டிருந்தது. அந்த ஊரின் கோயில்மாடு காரி காலமாகி கண்மூடி பட்டியக்கல்லில் கிடந்தது. ஊரில் இண்டு இடுக்கு விடாமல் அத்தனை இடங்களிலும் துக்கம் அப்பிக் கிடந்தது. வயதான ஆண்கள் அழுகையை வாயில் துண்டை வைத்து அடக்கிக் கொண்டிருந்தனர். கிழவிகளும், பெண்களும் ஒப்பாரி வைத்து மாரடித்துக் கொண்டிருந்தனர். இளவட்டங்களோ தங்கள் நண்பனை இழந்தைப் போல துடிதுடித்து நின்றனர். இப்படி ஊரே உயிரற்றுப் போனது போலப் பரிதவித்துக் கிடந்தது. ஊரில் அன்று யாரும் வேலைவெட்டிக்குப் போகவில்லை. காரி இறந்த


வானம் வசப்படும்

 

 வேணு தன் இனிய தங்கை பத்மாவுக்கு, மிகவும் சந்தோஷம் தரக்கூடிய ஒரு நிறைவான திருமண வாழ்வை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் பொருட்டு, அப்பாவையும் கூட்டிக் கொண்டு சிவானந்தம் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். அவர்கள் புறப்படும் போது அதிகளவு எதிர்பார்ப்புடன் அவர்களை வழியனுப்புவதற்காக அம்மா மங்களகரமாக வாசலில் வந்து நின்றிருந்தாள். அதற்கப்பால் அறையை ஒட்டினாற் போலிருக்கும் திறந்து கிடந்த ஜன்னல் கம்பிகள் நடுவே கண்களும் முகமும் திருமணக் களையேறிச் சிவந்து கிடக்கப் பத்மா தன்னை மறந்து கனவு காணும் பிரமையோடு, உயிர்


தங்கச்சி மடம்

 

 சென்னையில் நான் பரோட்டா சாப்பிட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த பரோட்டா வித்தியாசமாக இருந்தது. இதைச் சப்பாத்திக் கட்டையால் தேய்த்து, தோசைக்கல்லில் சுடுவதில்லை. மாறாக, தேய்க்காமலேயே உருண்டை வடிவத்தில் எண்ணெய்ச் சட்டிக்குள் போட்டு வடை சுடுவதுபோல் சுட்டு எடுக்கிறார்கள். நல்ல சுவை. நான் இந்த ஊருக்கு மூன்றாவது முறையாக வந்திருக்கிறேன். தங்கச்சி மடம். இராமேஸ்வரத்தில் உள்ள ஒரு பகுதி. புதிதாக யார் வந்தாலும் அந்த ஊரில் கால்சட்டை போடாத குழந்தைக்குக் கூட தெரிந்துவிடும். முதல் முறை வந்தபோது எல்லோரும் ஒரு


கடற்கல்லறைகள்

 

 இராமேஸ்வரம் வந்திறங்கியப்போது, காலை ஏழ மணி, மஞ்சள் வெயிலும், கடலின் நிற்காத ஓசையும் எங்களை வரவேற்றது. முதல்முறை இங்கு வருகிறேன், அதுவும் அம்மாவின் வேண்டுதல் மற்றும் வற்புறுத்தல்களால். இராமநாதபுர ஜில்லாவின் கோடை வெயில் மகத்துவத்தை ஏற்கனவே அறிந்திருந்த காரணத்தால், அம்மாவின் ஆசையை மூன்று மாதங்களாக கண்டுகொள்ளவேயில்லை. ஆனால் ஆசையே ஏக்கமாகி அம்மாவின் முகத்தில் வடுக்களாக பதிய ஆரம்பித்தபோது, சரி இனியும் தள்ளிப்போடக் கூடாது என்று முடிவெடுத்து இன்று வந்தாகிவிட்டது. கோவில் புனஸ்காரங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு இன்றிரவே சென்னைக்கு இரயில்


இருள்

 

 இருள் கவியத் தொடங்கியதும் ஜன்னத்திற்கு இரவுக்கு என்ன சமைக்கலாம் என்னும் யோசனை வந்தது. தோசையா சப்பாத்தியா என்று ஆலோசித்துச் சப்பாத்தி என முடிவெடுத்தாள். அப்போதுதான் மஃரிபு தொழுகை முடித்தாள். ஆடு யாசின் ஓதிவிட்டுக் கையோடு கிஷாவும் தொழுதுவிடலாமா என யோசித்தாள். இப்போது மாவு பிசைந்து வைத்துவிட்டால் தொழுதுவிட்டுச் சுடுவதற்குச் சரியாக இருக்கும். மாமியார் பசிக்கிறது என்று சத்தம் போட்டால் கஷ்டம். ‘சரி இப்படியே மாவு பிசைஞ்சுடலாம்’ எனத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தவள் கையிலிருந்த யாசீன் கிதாபைப் பீப்பாயின் மீது


ஜோஸலினின் உருமாற்றம்

 

 அமெரிக்காவில் ஹார்ட்ஃபோர்ட் நகர மையத்தில் இருக்கும் கேப்பிடல் டவர்ஸ் அப்பார்ட்மெண்ட்டில் குடியேறியபோதுதான் ஜோஸலினைப் பார்த்தேன். பார்த்தவுடனேயே அவளைப் போன்ற அழகி உலகில் இருக்க முடியாது என்ற நிச்சயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. குறிப்பாக அவள் உதடுகள். அவளை முத்தமிடக் கொடுத்துவைத்தவன் அதிர்ஷ்டசாலி. மெல்லிய புன்னகையுடன் அப்பார்ட்மெண்டை எனக்கு வாடகைக்குத் தருவதில் உள்ள சிக்கல்களை எடுத்துச் சொன்னாள். நான் அமெரிக்கா வந்து ஒரு மாதமே ஆகியிருந்தது. இந்தக் கட்டட வாசலில் கீழிறங்கிப் போகும் அசைலம் அவென்யுவில் இரண்டு ப்ளாக்குகள் தொலைவில் இருக்கும்


சாலைவனக்கப்பல்

 

 அந்த நிழற்குடைக்குள் தன்னந்தனியாக உட்கார்ந்துக்கொண்டு, கழுகைப்போல முழியை உருட்டித்திரட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் பாண்டி. மூச்சுகளை சத்தமின்றி நசுக்கி விட்டுக்கொண்டான். வானத்திற்கும் பூமிக்குமாக இருட்டு கறையாக அப்பியிருந்தது. பூதாகரமான அந்த இருட்டைக் கண்களால்மூடித்திறந்தும் பார்த்தான். அவனது கண்களுக்கு இருட்டைத்தவிர வேறொன்றும் தெரியவில்லை. மணி பனிரெண்டு. மின்சார நிறுத்தம் வேறு. அவனைச்சுற்றிலும் நிசப்த மயம் நிலவியது. அவனுள் துடிக்கும் லப் டப் இதயத்துடிப்புகள் மிதியடி எழுப்பும் சப்தமாக அவனுக்குள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன . அவன் கண் முன்னே நீண்டுக்கிடந்தது கிழக்கு மேற்கு சாலை.