கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1098 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

‘என் வீடும் தாய்மண்ணும்

 

 இலட்சுமியம்மா படலையடியில் நின்று கொண்டு தன் வீட்டைத் திரும்பிப்பார்த்தாள். அவளின் பெருமூச்சு காற்றுடன் கலந்தபோது அவளின் கண்கள் வெள்ளமாய் நிரம்பின. ‘இது என்வீடு,நான் பிறந்த வீடு,இனிய நினைவுகளுடனும்,உணர்வுகளுடனும் நான் வளர்ந்த வீடு, இந்த வீட்டை விட்டு எப்படிப்போவேன்?’ இப்படி எத்தனையோதரம் தன்னைத்தானே கேட்டுவிட்டாள் இலட்சுமியம்மா. அவளுக்கு இப்போது எழுபது வயதாகிறது. ‘எந்தையும் தாயும் இணைந்து மகிழ்ந்து வாழ்ந்ததும் இந்த மண்ணிற்தானே?’ அவள் சோகத்துடன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறாள். மூலையில் நிற்கும் மாமரமும்,வேலியோடு நிமிர்ந்து நிற்கும் வேப்ப மரமும் அவளோடு


தாக்கம்

 

 சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸின் சிங்கப்பூர்-சென்னை விமானம் புறப்படத் தயாரானது. ஏர்ஹோஸ்டஸ் பக்கத்துக்கு ஒருவராக நின்று கொண்டு ஆக்ஸிஜனுக்கு அழகாக அபிநயிக்க, விமானம் ரன்வேயில் மெல்ல ஊர்ந்தது. ரகுராமன் சற்றுத் தளர்வாக அமர்ந்து கொண்டான். சென்னையை அடைந்தவுடன் அவன் நெல்லை எக்ஸ்பிரஸில் திருநெல்வேலி செல்ல வேண்டும். பெற்றோர்களையும், சகோதர, சகோதரியையும் பிரிந்து கடந்த நான்கு வருடங்களாக அமெரிக்காவில் வேலை செய்கிறவன் தற்போது மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் ஒரு மாத விடுப்பில் தன் வீட்டிற்குச் செல்கிறான். ஆனால், ஒரு வாரத்திலேயே தான் அமொ¢க்கா


நங்கூரி

 

 ‘ என்னைக் கட்டிப்போட்டிட்டு என் கண் முன்னாலேயே…’ இயலாமையின் விசும்பும் ஓசை மட்டும் மெதுவாய்க் கேட்டது. அது கொழும்பு துறைமுகம்… ஒவ்வொருவராக வரிசையில் நின்று உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டோம். எங்களுக்காக துறைமுகத்தில் நின்றிருந்த அந்தக் கப்பலின் படிகளில் ஏறும்போது நங்கூரி என்ற பெயர் பெரிதாக அந்தக் கப்பலில் இந்தியிலும், ஆங்கிலத்திலும் எழுதியிருந்ததை அவதானித்தேன். 1983ம் ஆண்டு யூலை மாதம் இனக்கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் அகதிகளைப் பாதுகாப்பாக ஏற்றிச் செல்வதற்காக அந்தக் கப்பல் இந்தியாவில் இருந்து நல்லெண்ண விஜயத்தில்


அந்த இரு கண்கள்

 

 வேலைக்குப் போவதற்கு,விடியற்காலை ஏழரை மணிக்கு வீட்டுக்கதவைத் திறந்தபோது, தூரத்தில் தபாற்காரன் வருவது தெரிந்தது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டைச்சேர்ந்த தபாற்காரன்,இலட்சுமியைக் கண்டதும் புன்முறுவலுடன் இலட்சுமிக்குக் கைகாட்டினான். எப்போதோதும் ஒரே குறித்த நேரத்தில் தபாற்காரன் வந்தாலும் சிலவேளைகளில் இலட்சுமி கொஞ்சம் முந்திப் பிந்தி வேலைக்குப்போகும்போது,எப்போதோ இருந்து விட்டுத்தான் அந்தத் தபாற்காரனை இலட்சுமி சந்திப்பாள். ‘குட்மோர்ணிங் மடம்’ தபாற்காரன் அவளிடம் கடிதங்களை நீட்டினான். அவள் அவனுக்குக் குட்மோர்ணிங் சொன்னாள். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி.அவளைப் போலவே அந்தத் தபாற்காரனும் ஒருகாலத்தில் தனது ஊரைவிட்டு லண்டனுக்குப்


அன்பெனும் மாமழை

 

 விடிய கருக்கல்ல எந்திரிச்சு சாப்பிடாம கொள்ளாம சந்தைக்கு வெள்ளாடு விற்க வந்த சோனைமுத்தையாவிற்கு, காலையில் இருந்து பச்சத்தண்ணி கூட வாயில் படாத வறட்சியால் எச்சில் முழுங்குவது கூட சிரமமாகி நாக்கு மேல் அன்னத்தில் ஒட்டி மயக்கத்தை உண்டு பண்ணியது. உக்கிரமாய்ப் பெய்த வெய்யிலால் வியர்த்து உப்பு காய்ந்த உடம்பில் அரிப்பின் ரணத்தை உண்டாக்கியது . அகோரமாய்ப் பசித்து கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வந்தது. உடலெங்கும் சூடு கண்டு எரிந்தது. மயக்கம் வரும்போலிந்தது. ஆனால், இன்னும் ஓட்டியாந்த ஆடு போனியாகவில்லை.


பறக்க கொஞ்சம் சிறகுகள்…

 

 லட்சுமிக்கு காலையில் இருந்தே குழப்பங்கள். என்ன மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம், என்கிற கேள்வி மனசைக் குடைந்து கொண்டேயிருந்தது. இன்றைக்கு அவளுக்கு ஜெராக்ஸ் கடையில் நிறைய வேலை. கடையைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்பும்போதோ மணி எட்டுக்குப் பக்கம் ஆகிவிட்டது. நன்றாக இருட்டிவிட்டிருந்தது. காலையில் பஸ் ஸ்டாண்டில் ரேவதியைப் பார்த்ததில் இருந்தே மனசு ரொம்பவும் குழம்பிப் போயிருந்தது. அப்புறம் ஒனர் பையனின் வருகை. வரிசையாக சில நிகழ்வுகள்… காலையில் ரேவதியை காந்தி சிலை அருகே பார்த்தாள். வேலைக்கு நேரமாகிவிட்டது


சாந்தி அக்காவின் ஆவி

 

 தனசேகருக்கு அன்று வழக்கம் போல விடியவில்லை. “”எலேய் தன்ஸý, எளுந்திர்றா” என்று காதில் விழுந்த அதட்டல் குரல் டீக்கடைக்காரருடையதா? இல்லை விறகுக்கடைக்காரருடையதா? என்று தூக்கக் கலக்கத்தில் புரியவில்லை. “”ராத்திரி எல்லாம் பேயோட டூயட்டு பாடியிருக்கான் டோய்” என்று விறகுக் கடையில் விறகு பிளக்கும் கணேசுவின் கேலிக்குரல் கேட்டு சடக்கென்று எழுந்து கொண்டவனின் கண்ணெதிரே ஒரு பொம்பளையின் பாதங்கள் தொய்ந்துபோய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. மின்சாரம் பாய்ந்தவன் போல் சட்டென்று ஆலமரத்தடி மேடையிலிருந்து குதித்து இறங்கி அந்தக் கால்களுக்குரியவளைப் பார்த்தான்.


கதறீனா

 

 அந்த இரவின் குளிர் நீர் பனிக்கட்டியாக உறைந்துபோக வேண்டிய குளிர்நிலைக்கும் தாழ்வாக பத்துப்பன்னிரண்டு பாகைகள் இருந்தது. நாம் நுழைந்திருக்கும் இறகுப் போர்வை தந்த கதகதப்பில்; பாவனி பூனைக்குட்டியைப்போல் பக்கத்தில் முடங்கித் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். படுக்கைஅறை போன் உறுத்தாமல் கூக்காட்டுகிறது. அதற்குள் விடிந்துவிட்டதா என்ற ஆச்சர்யத்தில் மணிக்கூட்டைப் பார்க்கிறேன்……… இல்லை விடிந்திருக்கவில்லை மணி ஒன்றரைதான் ஆகியிருந்தது. போனில் யாருடைய அழைப்பென்று பார்த்தேன். என் அலுவலகத்திற்கு வந்த அழைப்பொன்றே தன்னியக்கமாக என் போனுக்குத் தரப்பட்டிருக்கிறது . முன்பொருமுறை இப்படித்தான் ஒருவருக்கு அகாலவேளையொன்றில்


பயணிகள்

 

 லண்டன் 1999 ‘ஏப்ரல்மாதத்திலும் இப்படி ஒரு குளிரா?’ஜெனிபர்,அந்தப் பஸ்சின் கொண்டக்டர்,மேற்கண்டவாறு முணுமுணுத்துக்கொண்டு பஸ்சில் ஏறிய ஒரு முதிய ஆங்கிலப் பெண்ணுக்குக் கைகொடுத்து அவள் பஸ்சில் ஏற உதவி செய்தாள். அந்த ஆங்கிலேய மூதாட்டி குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்,அவளுக்கு எழுபது வயதாகவிருக்கலாம். சுருக்கம் விழுந்த முகத்தோற்றம். மழையோ குளிரோ,வீட்டுக்கு வெளியே போகும்போது,ஆங்கிலேயப் பெண்கள் எந்த வயதிலும்,தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ளத் தவற மாட்டார்கள். அந்த ஆங்கில மாதும் தனது தளர்ந்த முகத்திற்குத் தகுந்த விதத்தில் மேக் அப் போட்டிருந்தாள்.கையில் ஒரு


ஆழ்துயில்

 

 நிலத்தைச் சுற்றிலும் புங்க மரங்களும்,எட்டி மரங்களும்.புளிய மரங்களும் அடர்ந்திருந்தன.லண்டானா புதர்கள் சிவப்பு,ஊதா,மஞ்சள் ,வெண்மை என வண்ணக்கலவையாக பூத்திருந்தன. ஏரிக்கரையில் அமர்ந்திருக்கிறாள்.ஆனி ஆவணி மாதங்களில் இங்கு வெயில் பார்ப்பதே அரிது.காற்றில் எப்போழுதும் ஈரப்பதம் தான்.ஏரி நீரும் சோம்பலாய் இந்த குளிரை அனுபவிப்பது போல வீசும் காற்றில் அவ்வப்பொழுது சிலிர்த்து,சிறிய அலைகளில் புன்னகைக்கிறது.கரையில் சிவந்த மலர்களும்,இளஞ்சிவப்பு வண்ண ரேடியோப்பூக்களும் அந்த இடத்தை ரம்யமாக்குகின்றன.நீரில் உள்ள பாசிகளும் ,சிறிய சங்குகளும்,சின்னஞ்சிறு மீன் கூட்டமும் கண்ணாடி பிம்பம் போல தெளிவாகத் தெரிகின்றன.அடியிலுள்ள பொடி