கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1100 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

முகாமில் இருப்பவன்

 

 கைத்தொலைபேசி தலைமாட்டில் கிணுகிணுத்தது. வலதுகையை போர்வைக்குள்ளால் வெளியேவிட்டு அதைஎடுத்து அழுத்தி, யாரென்று பார்க்காமலேயே காதில்பொருத்தினான் வேந்தன். “என்னடா நித்திரையே…குழப்பிட்டன்போல……” “இல்லதனுக்கா…அப்போத முழிச்சிட்டன்….எழும்பித்தான் என்ன செய்யிறதெண்டுபோட்டு சும்மா படுத்திருக்கிறன்…..சொல்லுங்கோ……” “உப்பிடியே படுத்து படுத்து கிடந்து என்ன செய்யப்போறாய்?…அம்மாவோடை கதைச்சனியே…..” “இல்ல….” “ம்…அதுகள் உன்னை இஞ்ச அனுப்பிப்போட்டு…அங்கை என்னபாடுபடுங்கள்…ஒருக்கா ரெலிபோன் எடுத்துகதைச்சால் என்னடா?….” “இஞ்சயிருந்து கதைக்க கனக்ககாசு வெட்டுமக்கா….அவைக்கு என்ரநிலைமை விளங்காது..போன் எடுத்தால் வையாயினம்…” “அதுக்காக கதைக்காமல் இருக்கிறதே…அதுசரி காலமை என்ன சாப்பாடு….” “இன்னமும் கட்டிலைவிட்டு எழும்பேல்லை…பிறகு என்ன சாப்பாடு


மகன்களை காட்டுக்கு அனுப்பிய மூன்று அம்மாக்கள்

 

 மகன்களை காட்டுக்கு அனுப்பிய மூன்று அம்மாக்கள் மிக உயர்ந்தவர்களாக பெரியோர்களால் போற்றபடுகிறார்கள். யார் அந்த உத்தம தாய்மார்கள்? ராமாயணத்தில் லக்ஷ்மணனின் தாயான சுமித்திரை. பாகவதத்தில் துருவனின் தாய் சுநீதி. மார்கண்டேய புராணத்தில் வரும் இளவரசி மதாலசா. இந்த மூன்று தாய்மார்களும் உலக வழக்கப்படி சாதாரண கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் இப்படியும் செய்வார்களா என்று தோன்றும். ஆனால் தன் பிள்ளைகளுக்கு மிக உயர்ந்த பதவியான வைகுந்தப் பதவியை பெற்று தருவதில் மிக மும்முரமாக இருந்த தாய்மார்கள் இவர்கள். ராமரும், சீதையும்


மழை வெள்ளம்

 

 மெக்கானிக் சுதனுக்கு ஞாயிறு தோறும் ஷிப்ட் மாறும். அந்த வாரம் அவனுக்கு இரவு ஷிப்ட் கடந்த இரண்டு நாட்களாகவே கனத்த மழை பெய்வதால் சைக்கிளில் செல்லாமல் நடந்தே தொழிற்சாலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தான். அன்று மழையும் மிக அதிகமாக இருந்தது, மின்சாரமும் போய்விட்டிருந்தது. பணிக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்த சுதனிடம் அவன் மனைவி டார்ச் லைட்டை கையில் தந்தாள். உங்களுக்கு? என்று சுதன் கேட்க “நாங்கள் மெழுகுவர்த்தியை வைத்து சமாளித்துக் கொள்வோம். ரோடெல்லாம் ஒரே கும்மிருட்டு. வெள்ளக் காடாக வேறு


தாய் மண்ணே! வணக்கம்!

 

 அவர்கள் இப்படிப் பேசுவார்கள் என்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. மனம் வலித்தது. மனிதர்கள் தூரத்தில் இருந்தால் மனதுகள் அருகில் இருக்கும் என்று கூறுவார்களே! இங்கு ஏன் இப்படி? மகிழ்ச்சியாகத் துவங்கப் பட்ட இந்த என் பயணம் இப்படிப் பட்ட துன்பச் சுமையைச் சுமக்கத்தான் ஏற்பட்டதா? எனக்கு ஆறவில்லை. எல்லாம் இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது… ….. ஜன்னல் சீட் கேட்டுப் பெற்றது நல்லதாகி விட்டது. பஞ்சுப் பொதிகளாக மேகக் கூட்டங்கள் நான் கற்பனை செய்ததை விட ஆச்சர்யத்தை அளித்தன. மேகத்திற்கும்


றோஸா லஷ்சம்போர்க் வீதி

 

 குழந்தைக்கு நல்ல நித்திரைபோலும்,சரியாகப் பால்குடிக்காமலே தூங்கிவிட்டாள.; குழந்தையை இன்னொருதரம் எழுப்பிப் பால் கொடுக்கத் தொடங்கினால் வேலைக்குப்போக நேரமாகிவிடும். நேரத்துக்கு வேலைக்குப் போகாவிட்டால் இவளுடைய ஜேர்மன் முதலாளிக்குப் பிடிக்காது. வேலையால் நிறுத்தப்பட்டால்,இவளின் ஊதியத்தில் தங்கியிருக்கும் குடும்பம் தாங்காது. சுமதி,மெல்லமாகக் குழந்தையைத் தனது முலையிலிருந்து விலக்கினாள். குழந்தை,நித்திரைத் தூக்கத்தில், முலையைச் சப்புவதுபோல் சப்பிவிட்டுத்தூங்கிவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மூன்று மணித்தியாலங்களுக்குக் குழந்தை எழும்பாமற் தூங்குவாள். மூன்று மாதக்குழந்தை உலகில் எந்தத் துன்பத்தையும் அறியாமற் தூங்குகிறாள். ‘நானும் இப்படி;தான் இருந்திருப்பேனா’? சுமதி தனக்குள்த்தானே


அம்மா

 

 அம்மா! அம்மாவுக்கு இன்னொரு பெயர் ‘உழைப்பு’. எப்போதும் ஏதாவது வேலை செய்து கொண்டே இருப்பாள். சும்மா இருப்பது என்பது ரொம்ப கம்மி. இப்பவும் நான் அந்த கல்யாண மண்டபத்தின் மாடியிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க கீழே கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். தன் தங்கையின் இரண்டாவது பெண்ணின் கல்யாணம். இன்னும் கல்யாண வேலைகளை முழுமையாக கான்ட்ராக்டில் விட ஆரம்பிக்காத காலம். இருபத்தி ஐந்து வருடங்களுக்கு முன். எல்லா வேலைகளையும் தானே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்வாள். கொஞ்ச நாட்களாக தம்பி


புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம்…

 

 இலண்டன் ஹீத்ரூ விமான நிலையம். கொழும்பு செல்லும் ஸ்ரீலங்கன் எயர்லைன்ஸ் யூஎல்-564 விமானத்தின் பயணிகள் நுழைவாயில் அடைக்கப்படுவதற்கு சரியாக பத்தொன்பது விநாடிகள் மட்டுமே இருந்தபோது அதன் கடைசிப்பயணியாக உள்நுழைந்தேன். ‘இனிமேல் யாரும் வரப்போவதில்லை’ எனும் தைரியத்தில் கைகூப்பாமல் நின்றிருந்த ஏர்ஹோஸ்டஸ் அழகி என்னைப் பார்த்து அதிர்ந்த பின்பு உண்மையாய்ச் சிரித்தாள். முதலாம் வகுப்பு பயணிகள் பகுதியில் யன்னலோரமாக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த குஷன் இருக்கையில் நான் அமர்ந்ததும் எதிர்ப்புற ஆசனத்தின் முதுகிலிருந்த சிறிய தொலைக்காட்சிச்சதுரம் உயிர்பெற்றது. அதில் ஓர் அழகிய


இன வேர்

 

 அலுவலக ஜீப்பில் அந்த வீட்டின் முன் நின்று இறங்கிய போது, என் மனம் பரபரவென இருந்தது. எத்தனையோ தடவை அந்த வீட்டினுள் சென்றிருக்கின்றேன். ஆனால் இந்த தடவை நுழைவதற்கும், இதற்கு முன்பு நுழைந்ததற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருப்பதால் என் மனதில் அந்த பரபரப்பு. பெரிய மதில் சுவர். நடுவில் அந்த சுவருக்கு கொஞ்சம் கூட பொருந்தாத மரசட்டத்தில் தகரம் அடித்த சாதாரண கதவு. ஒரு பக்கம் எப்பொழுதும் மூடி இருக்கும். இன்னொரு கதவு சாத்தினமாதிரி இருக்கும். யார்


அனாமிகா

 

 ராகவி அந்த அறையின் உள்ளே நுழைய இன்னும் சிறிது நேரமே மீதம் இருந்தது அதற்குள் ஒருவித படபடப்புடனும் ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்வுடனும் மனதை அலைக்களித்துக் கொண்டிருந்தான் அமுதன். அவன் எண்ணங்கள் எதுவும் அங்கிருப்பதாய் தெரியவில்லை அவன் சிந்தனைகள் எல்லை மீறி சென்று அவன் இதயத்தை பெரும் வலி கொள்ள செய்தது. வேறு யார் அவ்விடத்தில் இருந்தாலும் மிகுந்த சந்தோசத்துடனும், எதிர்பார்ப்புடனும் இருந்திருக்கலாம் ஆனால் அமுதன் அதிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தான். ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் வரும் அந்த முக்கியமான பேரின்ப


ஜக்கம்மா சொல்றா…

 

 அவன் கேட்டுக்கு வெளியேயிருந்து கத்திக் கொண்டிருந்தான். கூடவே கேட்டையும் லொட்..லொட்டென்று தட்டிக் கொண்டே இருந்தான். எரிச்சலுடன் போனேன். “ ஏய்! எதுக்கு கேட்டை தட்ற?. என்னாய்யா வேணும்?. ”– அவன் சிவப்பு நிற துணியால் நரிக்குறவர்கள் மாதிரி தலைப்பாகை கட்டியிருந்தான். கழுத்தில் கருகமணி, வெற்றுடம்பின் மேலே ஒரு பச்சைநிற சால்வை போர்த்தியிருந்தான். கையில் மந்திரக் கோல் மாதிரி ஒரு கோலை வைத்திருந்தான். ஒரு தோல் பை, திட்டமான அடர்ந்த மீசை. ஒடிசலான தேகம். இவன் பிச்சை கேட்கிற