கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1100 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

முதலிரவுக்கு அடுத்தநாள்

 

 (வாசர்களின் கவனத்திற்கு, கதையில் சில பகுதிகள் 18+ வயதிற்கு மேற்பட்டவர்க்கு மட்டுமே) பாவம் அந்த மாடு! சூடு தாங்காமல் அலறிக்கொண்டிருக்கிறது.அதன் கால்களைக் கட்டி,மாடு அசையமுடியாமற் பண்ணியிருக்கிறார்களா? அல்லது,கழுத்தில் கயிறு மாட்டி,மரத்துடன் பிணைத்திருக்கிறார்களா? அந்த மாட்டுக்குச் சொந்தக்காரர்,தன் உரிமையின் பிரதிபலிப்பை நிலை நாட்ட வாயில்லாப் பிராணிக்குக் குறி போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். குறிபோடப்படும் மாட்டின் வேதனையைப் புரிந்ததோ இல்லையோ மற்ற மாடுகள் வைக்கோலை மென்றபடி இந்தக் கோரக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.அவைகளிற் பெரும்பாலானவை அப்படியான சடங்குகளுக்கு முகம் கொடுத்தவை.. ‘இப்படித்தான் உங்கள்


சனியன் என்னைக் காதலிக்கிறதா…?

 

 அந்த சிறிய அறையில் அமைதி நிலவியிருக்க, தலைக்குமேல் சுற்றிய மின் விசிறியின் சத்தம் தெளிவாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதையும் மீறி வேர்த்துக்கொண்டிருந்தான்அவன். அவனுக்குப் பெண் பார்க்க வந்திருக்கிறார்கள். பெண்ணை கூப்பிட்டு விட்டிருந்த நொடிகளில் நாம் உள் நுழைந்துவிட்டோம். அதுதான் இந்த அமைதி.. கொலுசும் வளையலும் ஒன்றாய் ஆர்ப்பரிக்க பெண் கையில் காபித்தட்டுடன் வந்தாள். அந்த வளையல்களின் சினுங்கல்களிலேயே நித்யாவின் இதயம் படபடத்தது. தொடரும் முன் நான் யார்? என் பின்புலம் என்ன? என் பிரச்சினை என்ன? தெரிந்து கொள்ளுங்கள்


பரசுராமன்

 

 ‘அப்படி என்ன யோசனை?’ பெரியம்மா தன் இடுப்பில் கைவைத்தபடி,அவளது தங்கையின் மகளான வைஷ்ணவிக்கு முன்னால் நின்று கேட்டுக் கெர்ணடிருக்கிறாள்.வைஷ்ணவியின் மறுமொழி, பெரியம்மா எதிர்பார்ப்பதுபோல் இருக்கவேண்டும் என்று அவள் நினைக்கிறாள்; என்பதைப் பெரியம்மாவின்,குரல், முகபாவம்,என்பன பிரதிபலிக்கின்றன. வைஷ்ணவிக்கு,அவளின் பெரியம்மா ஒரு அன்னியமாகத் தெரிகிறாள். வைஷ்ணவியின் தாயின் மரணம் உறவினர்களை மிகவும் நெருக்கமாக்கிட்டதாகவும், அவர்களிற் பெரும்பாலோர் வைஷ்ணவி சொல்லப்போகும் பதிலில் தங்களின் மானம் மரியாதை கவுரவம் அத்தனையும் தங்கியிருப்பதாகக் கருதுவது வைஷ்ணவிக்குத் தெரியாததல்ல. சொந்தங்கள் என்பவர்கள், ஒருமனிதனால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத உறவின்


அறிவின் கண்டுபிடிப்பு

 

 என் மகன் மிருகசீரீட நட்சத்திரத்தில் பிறந்தபடியால் அவனுக்கு வே, வோ, கா, கீ என்ற முதல் எழுத்தில் ஆரம்பிக்கும்பெயர் வைக்கும்படி குடும்ப சாத்திரியார் சொன்ன படியால் யோசித்து; என்ன பெயர் வைப்பது என்று யோசித்துமூளையை உடைத்துக் கொண்டேன். நான் காஞ்சியில் பிறந்த அறிஞர் அண்ணாவின் அபிமானி. அதனால் காஞ்சி, அறிவுஎன்ற இருவார்த்தைகளையும் இணைத்து “காஞ்சியறிவு” என்று புதுமையாக வைத்தால் என்ன என்று என் மனைவிகயல்விழியைக் கேட்டேன். “நீண்ட பெயராக இல்லையா அத்தான். வீட்டில் சுருக்கமாக என்ன வென்று


கமலியும் ப்ரியாவும்

 

 கமலி கோவிலில் விளக்குக்கு விட எண்ணெயை ஒரு பாட்டிலில் எடுத்து அதனோடு தொடுத்த பூவையும் ஒரு கூடையில் வைத்துவிட்டு சாரியை மாற்றிக் கொண்டே மணியைப் பார்த்தாள். ஐந்து நாற்பது. ஆச்சு!. ப்ரியா வந்துடுவள் என்று எண்ணுமுன்பே ஹாலில் வந்து பொத்தென்று சோபாவில் விழுந்தாள் ப்ரியா. அவளை காலேஜ் பஸ் தினமும் சரியாகக் வீட்டில் கொண்டு சேர்த்துவிடும். “ப்ரியா! கோவிலுக்கு வரியா. இன்னிக்கு ஸ்ரீராம நவமி. ராமரை தரிசித்து ரொமப நாளாச்சே. வாயேன் போய்ட்டு வருவோம்” என்றாள் கமலி.


ஒரு விடியலின் கிழக்குப்பொழுதுகள்

 

 இன்று முதல் இரவு. புதிய இடம். புதிய சூழல். முதன்முதலாகப் படுக்கப்போகும் ஒரு கட்டில், மெத்தை, அதன்மேல் வெண்விரிப்பு, போர்வை மற்றும் தலையணை. அனைத்தும் எனக்குப் பழக்கமில்லாதவை. இந்த இடத்தின் காற்றும்கூட எனக்கு வித்தியாசமாகப்பட்டது. உடலில் வேறு விதமான, இதுவரை நான் அறிந்திராத ஓர் உணர்வை உண்டாக்கி எனக்குள் என்னென்னவோ மாற்றங்களை இந்த இரவுக்குள் அவை ஏற்படுத்தலாம். மாற்றம் ஒன்றுதான் இதுவரையில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லாமல் இந்த உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அடுத்துவரும் விடியலுக்குள் நானும் மாறியாக வேண்டும்


யாசகர்கள்

 

 கலெக்சனை முடித்து ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுப் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்த போது மதியம் ஒரு மணியாகி விட்டது. மதுரை ரேக்கில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. கல்யாண வீட்டில் உணவருந்தி அப்படியே கிளம்பி வந்திருப்பார்கள் போலும். பெண்கள் மத்தியில் கல்யாணச் சாப்பாட்டைப் பற்றிய நிறை குறைகள் அலசப்பட்டன. இன்று முகூர்த்த நாளல்லவா… அது தான் பேருந்துக்கு மக்கள் அலைமோதுகிறார்கள். மதுரை செல்லும் பேருந்தில் அமர இடம் இல்லாமல் நிறைய பேர் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். பேருந்தினுள் அமர்ந்திருக்கும் அனைவரும் மதுரைக்குச்


இரவுக் காட்டில் திராட்சை தோட்டம்

 

 கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள் செல்கையில் எல்லாம் முடிந்திருந்தது…. வாசுவை மெல்ல இறக்கி.. கழுத்தில் இருந்த கையிற்றை அவிழ்த்தார்கள்…. ஊர் கூடி நின்றது…. “அவனும் எத்தன நாள்தான்… போராடுவான்….? முடியல…! அதான்… கதையை முடிச்சுகிட்டான்…..” என்றபடியே…அவனை நீட்டி படுக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்… புலம்பினார்கள்… அவனின் பாட்டி ஒப்பாரி வைக்கத் துவங்கியது….. இது பெரும்பாலோர் எதிர்பார்த்த முடிவுதான்….இருந்தும்…. அவன் எப்படியாவது மீண்டு விடுவான் என்றே ஒரு நம்பிக்கை அந்த வீட்டை சுற்றி ஒரு ஆன்மாவைப் போல… சுற்றியது…. ம்ஹும்….


ரெளத்திரம்

 

 ”பாலா! டேய்! வேண்டாம்டா. உனக்கு இவ்வளவு கோவம் ஆகாதுடா.”————– பாலா என்கிற பாலசுப்ரமணியன் கோபத்தில் மேலும் கீழும் மூச்சு வாங்க விட்டத்தை வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். “உங்கப்பா கோபத்தை அப்படியே கொண்டாந்திருக்கே. அவருக்குக் கூட இப்படித்தான் நுனி மூக்கு சிவந்து போயி வெடைச்சிக்கும். உதட்டை கடிச்சி துப்பாத குறை. வறுக் வறுக்னு முன் பல்லால சுரண்டிக்கிட்டே இருப்பாரு..”—- சொல்லிவிட்டு பகபக வென்று சிரித்தார். அங்கிருந்த இறுக்கமான சூழல் சற்று நெகிழ்ந்தது. அவர்…? கோபாலன் கான்ஸ்டேபிள், அப்பாவின் நெருக்கமான


இவர்களின் முன்னால்

 

 உலகத்துல சின்ன இடத்தை பெற்றுள்ள குறைந்த மக்கள்தொகை உள்ள நாடுலாம் போட்டில தங்கமா குவிக்கிறாங்க.இவங்க ஒரு வெள்ளி பதக்கத்துக்கே முக்குறாங்க என்ற சிந்தனையுடன் அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்தார் பிரபல தடகள பயிற்சியாளர் சுந்தர். என்றுமில்லாமல் அவருடைய கண்களுக்கு ஒரு இளைஞன் அகப்பட்டான். அவன் கால்கள் ஓய்வில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவனிடம் ஏதோ ஒன்று இருப்பதை தெரிந்து கொண்டவர்.அவனை ஓட்டத்தை உன்னிப்பாக கவனிக்க ஆரம்பித்தார். அவனிடம் வேகம் , சக்தி , உத்தி என அனைத்தும் இருப்பதை தெரிந்து கொண்டார்.அவனிடம் எப்படியாவது