கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1082 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு விடியலின் கிழக்குப்பொழுதுகள்

 

 இன்று முதல் இரவு. புதிய இடம். புதிய சூழல். முதன்முதலாகப் படுக்கப்போகும் ஒரு கட்டில், மெத்தை, அதன்மேல் வெண்விரிப்பு, போர்வை மற்றும் தலையணை. அனைத்தும் எனக்குப் பழக்கமில்லாதவை. இந்த இடத்தின் காற்றும்கூட எனக்கு வித்தியாசமாகப்பட்டது. உடலில் வேறு விதமான, இதுவரை நான் அறிந்திராத ஓர் உணர்வை உண்டாக்கி எனக்குள் என்னென்னவோ மாற்றங்களை இந்த இரவுக்குள் அவை ஏற்படுத்தலாம். மாற்றம் ஒன்றுதான் இதுவரையில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லாமல் இந்த உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அடுத்துவரும் விடியலுக்குள் நானும் மாறியாக வேண்டும்


யாசகர்கள்

 

 கலெக்சனை முடித்து ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுப் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்த போது மதியம் ஒரு மணியாகி விட்டது. மதுரை ரேக்கில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. கல்யாண வீட்டில் உணவருந்தி அப்படியே கிளம்பி வந்திருப்பார்கள் போலும். பெண்கள் மத்தியில் கல்யாணச் சாப்பாட்டைப் பற்றிய நிறை குறைகள் அலசப்பட்டன. இன்று முகூர்த்த நாளல்லவா… அது தான் பேருந்துக்கு மக்கள் அலைமோதுகிறார்கள். மதுரை செல்லும் பேருந்தில் அமர இடம் இல்லாமல் நிறைய பேர் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். பேருந்தினுள் அமர்ந்திருக்கும் அனைவரும் மதுரைக்குச்


இரவுக் காட்டில் திராட்சை தோட்டம்

 

 கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள் செல்கையில் எல்லாம் முடிந்திருந்தது…. வாசுவை மெல்ல இறக்கி.. கழுத்தில் இருந்த கையிற்றை அவிழ்த்தார்கள்…. ஊர் கூடி நின்றது…. “அவனும் எத்தன நாள்தான்… போராடுவான்….? முடியல…! அதான்… கதையை முடிச்சுகிட்டான்…..” என்றபடியே…அவனை நீட்டி படுக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்… புலம்பினார்கள்… அவனின் பாட்டி ஒப்பாரி வைக்கத் துவங்கியது….. இது பெரும்பாலோர் எதிர்பார்த்த முடிவுதான்….இருந்தும்…. அவன் எப்படியாவது மீண்டு விடுவான் என்றே ஒரு நம்பிக்கை அந்த வீட்டை சுற்றி ஒரு ஆன்மாவைப் போல… சுற்றியது…. ம்ஹும்….


ரெளத்திரம்

 

 ”பாலா! டேய்! வேண்டாம்டா. உனக்கு இவ்வளவு கோவம் ஆகாதுடா.”————– பாலா என்கிற பாலசுப்ரமணியன் கோபத்தில் மேலும் கீழும் மூச்சு வாங்க விட்டத்தை வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். “உங்கப்பா கோபத்தை அப்படியே கொண்டாந்திருக்கே. அவருக்குக் கூட இப்படித்தான் நுனி மூக்கு சிவந்து போயி வெடைச்சிக்கும். உதட்டை கடிச்சி துப்பாத குறை. வறுக் வறுக்னு முன் பல்லால சுரண்டிக்கிட்டே இருப்பாரு..”—- சொல்லிவிட்டு பகபக வென்று சிரித்தார். அங்கிருந்த இறுக்கமான சூழல் சற்று நெகிழ்ந்தது. அவர்…? கோபாலன் கான்ஸ்டேபிள், அப்பாவின் நெருக்கமான


இவர்களின் முன்னால்

 

 உலகத்துல சின்ன இடத்தை பெற்றுள்ள குறைந்த மக்கள்தொகை உள்ள நாடுலாம் போட்டில தங்கமா குவிக்கிறாங்க.இவங்க ஒரு வெள்ளி பதக்கத்துக்கே முக்குறாங்க என்ற சிந்தனையுடன் அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்தார் பிரபல தடகள பயிற்சியாளர் சுந்தர். என்றுமில்லாமல் அவருடைய கண்களுக்கு ஒரு இளைஞன் அகப்பட்டான். அவன் கால்கள் ஓய்வில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவனிடம் ஏதோ ஒன்று இருப்பதை தெரிந்து கொண்டவர்.அவனை ஓட்டத்தை உன்னிப்பாக கவனிக்க ஆரம்பித்தார். அவனிடம் வேகம் , சக்தி , உத்தி என அனைத்தும் இருப்பதை தெரிந்து கொண்டார்.அவனிடம் எப்படியாவது


உபச்சாரம்

 

 அதொன்றும் வழக்கமான விஷயமல்ல. ராகுலனை செஃப்பே(முதலாளி) வலியக்கூப்பிட்டு “உனக்கின்னும் ஒரு கிழமை ஊர்லாப்(விடுமுறை) இருக்கு……… மேலதிமாய் இன்னும் ஒரு கிழமை தாறன்……. இந்த மாதம் நீ வெளியில எங்காவது போக விரும்பினால் போய்வரலாம்………… ”என்றான். “ஓ……..ஜா…..!” மனதுள் சந்தோஷப்பனி தூவ அதைத்தாங்கமுடியாத தவிப்புடன் ராகுலன் விசிலும் வாயுமாய் வீடுவந்து சேர்ந்தான். இரவுமுழுதும் மனைவி லதாவுடன் ஃப்ரான்ஸுக்குப் போவதா, இல்லை சுவிஸுக்குப் போவதா என விவாதித்தும் ஒரு தீர்மானத்திற்கும் வரமுடியவில்லை. சுவிஸில் லதாவின் அண்ணன் குடும்பமிருக்கிறது. ஃப்ரான்ஸிலோ ராகுலனுக்கு


மனிதர்களில் ஒரு மனிதன்

 

 மாநில அரசாங்கத்தின் வட்டார போக்கு வரத்து மீனம்பாக்கம் அலுவலகத்தில் அவனுக்கு இளநிலை எழுத்தர் வேலைக்கான ஆர்டர் வந்ததும் அவன் மிகவும் மகிழ்ந்து போனான். நிரந்தரமான வேலை. மேற் கொண்டு படித்து அலுவலகத் தேர்வுகள் எழுதினால் மேல்நிலை எழுத்தர், கண்காணிப்பாளர், மேலாளர் என்ற நிலைக்கு உயரலாம் என்கிற நியாயமான ஆசைகளைத் தன்னுள் வளர்த்துக்கொண்டான். அவன் வித்தியாசமானவன், இருபத்தியிரண்டு வயதுதான். விவேகானந்தர், காந்தி போன்றவர்களை நேரில் பார்த்திராவிடினும், அவர்களைப் பற்றி ஆர்வத்துடன் நிறையப் படித்து தெரிந்துகொண்டான். அவர்களைப்போல் நேர்மையான சிந்தனையும்,


துளசி, நீ மாடு மேய்க்கத்தாண்டா லாயக்கு!

 

 துளசி என் பள்ளித் தோழன். தெலுங்கு தாய்மொழி ஆயினும் என்னுடன் தமிழ் மீடியத்தில் படித்து வந்தான். அவனுக்கு விளையாட்டுக்களில் ஆர்வம் அதிகம். படிப்பில் நாட்டமில்லை. புத்தகங்களைத் தொடவே மாட்டான். காலாண்டு, அரையாண்டுத் தேர்வுகளில் மிகக் குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுப்பான். இறுதித் தேர்வில் மட்டும் உருப்போட்டுத் திக்கு முக்காடி பாஸாகத் தேவைப் படும் மதிப்பெண்களைப் பெற்று அடுத்த வகுப்பிற்கு வந்து விடுவான். கணக்குப் பாடத்தில் மட்டும் சூரப்புலி! துளசியின் நண்பர்கள் வட்டம் பெரிது. பள்ளிக்கூட நண்பர்கள் மட்டுமல்லாது, ஏரியாவில்


அடடா மாமரத்துகதையே…..உன்னை இன்னும் நான் மறக்கலியே…

 

 அது அந்த வீட்டின் பிரதான நபர். யார் யாரைப்பற்றி பேசப்பட்டாலும் விடிந்ததும் ஒரு முறை , பின் தூங்கப்போகும் முன் ஒரு முறை கட்டாயம் பேசப்பட்டுவிடும். அந்த வீட்டின் நாயகன் – மாமரம். இல்லை, நாயகன் என்பது பிழையோ..பூத்துக்குலுங்கும் அந்த சில மாதங்களில் புதிதாக தாவணி போட்ட பெண் போல இலைகளை சிலிர் சிலிர்த்து பூக்களாக சிரிக்கும். மாமரம் நாயகியோ? எதுவோ, பார்ப்பதற்க்கு கம்பீரமாக ஒரு மதர்ப்போடுதான் அந்த மரம் நிற்கும். சரி, கதைக்கு வருவோம். இதை


காங்கிறீட்

 

 கண்மூடித் திறப்பதற்குள் ஒவ்வொரு பருவகாலமும் ஒரு காலத்தை இன்னொரு பருவகாலம் முந்திக்கொள்ளும்போது அதிவிரைவாக வந்துபோகின்றன. கோடை விடுமுறை சட்டென்று முடிந்துவிட்டது. விடுதலைக்கு வெளிநாடு போனவர்கள் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வழக்கமான பாதை. வழமையான பிரயாணம். இரண்டு வார விடுமுறையில் லண்டனை விட்டுப்போனபின் நடந்த மாற்றங்கள் பிரமாண்டமாகத் தெரிந்தன. பஸ் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது திரும்பிப் பார்த்தாள். வானளாவ உயர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தக் கட்டிடம் கண்ணில் பட்டது. மைதிலி சட்டென்று அந்தக் கட்டிடத்தை உற்று நோக்கினாள். கட்டிடத்தின் முன்னால் நூற்றுக்கணக்கான “காங்கிறீட்” பாளங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.