கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1106 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பின்புலம்

 

 எழுதியவர்: தேபேஷ் ராய் தாறுமாறாகக் காற்றடித்துக் கொண்டிருந்தது – பங்குனி மாதம் போல் தாறுமாறாகக் காற்றடித்துக் கொண்டிருந்தது. – நாள்முழுதும். வகுப்பை முடித்துக் கொண்டு ஆசிரியர்களின் அறைக்குத் திரும்பும்போது பிநய்யின் பார்வை பள்ளிக்கு வடக்குப் புறமிருந்தவீட்டின் மேல் விழுந்தது. ஆசிரியர் அறையிலிருந்து வகுப்புக்குப் போகும்போது யூகலிப்டஸ் மரத்தின் உச்சி அவன் கண்ணில்பட்டிருந்தது. இங்கிருந்து இடுகாடு கண்ணுக்குத் தெரியாது. இடுகாட்டின் தென்கிழக்கு மூலையில்தான் அந்த மரம். அந்தக் காற்று உடம்பின் திரவப் பகுதியை அளவுக்கதிகமாக உறிஞ்சிவிட்டதால் தோல் காய்ந்துபோய்


தரிசு நிலத்து அரும்பு

 

 இறக்கமான வளையில் தலையை மோதாமல், அவதானமாகக் குனிந்து, முற்றத்தில் இறங்கிய பொழுது ‘கிசுகிசு’வென்று மெல்லிய சிலிர்ப்பான காற்று உடலைத் தழுவியது! நிமிர்ந்த பொழுது, ஈரமண்ணில் நின்று கொண்டு மெதுவாகத் தலையசைக்கும் குளிர்ந்த பச்சை நிற வெண்காயத் தார்கள்! கொஞ்சம் எட்டிப் பார்த் தால், தோட்டப் பாதையோரமாக வரிசைக்கு நின்று ‘சலசல’வென்று ஒலியெழுப்பி ஆரவாரம் செய்யும் வாழை மரங்களினிடையாக நாணிச் சிரிக்கும் சூரியன். வலது பக்கமாகத் திரும்பினால், தோட்டக் குடிசையை வளைத்துச் சிறைகொள்ளும் செவ்வந்திச் செடிகள் கூடவே மோதி


முகங்கள்

 

 கிட்டத்தட்ட பதினைந்து வருடங்கள் கழித்து, சொந்த ஊரான புதூருக்கு இவன் போன போது ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள். “மிஸ்டர் ராஜேஷ்! உங்க ஊருக்கு விசிட் போறேன். ஒருநாள் லீவு போட்டுட்டு வாங்களேன். காரில் ஜாலியாப் பேசிகிட்டுப் போன மாதிரியும் இருக்கும்; உங்களுக்கு ஒரு மாறுதலாகவும் இருக்கும். இப்ப உங்க ஊரு ரொம்பப் பிரபலமாயிடுச்சே அந்த சலவைக் கல் லிங்கேஸ்வரர் கோயிலாலே! அங்கே கோயில் சார்பாக வெளியூர் பயணிகளுக்கு ஒரு டூரிஸ்ட் ஹோம் கட்டித் தந்தால், புதூர் வரை அரசாங்க


குறுநில மன்னர்கள்

 

 வராந்தா முழுவதும் விரக்தியான முகங்கள். “மக்கள் குறை தீர்க்கும் நாள்” வெள்ளை நிறப் பின்னணியில் நீலவர்ண எழுத்துக்களோடு பேனர் காற்றில் நெளிந்தது. எல்லோருமே கலெக்டரிடம் கொடுப்பதற்காகக் கையில் மனு வைத்திருந்தார்கள். ‘……உயர்திரு கலெக்டர் சமூகம் அவர்களுக்கு, எனது கணவரும் மாமியாரும் வரதட்சணை கேட்டுப் பல நாட்களாகத் துன்புறுத்தி வருகிறார்கள்….’ ‘…..அய்யா, நான் ஒரு ஆதரவற்ற ஏழைப் பெண். உடல்நலமில்லாத எனது தாயாரையும், ஊனமுற்ற தங்கையையும் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலையில் உள்ளேன். அரசாங்கத்திடமிருந்து ஒரு தையல் இயந்திரம் பெற்றுத்


விருந்து

 

 சட்டிகள், பானைகள், கரி பிடித்து ஒடுக்கு விழுந்திருந்த பெரிதும் சிறிதுமான அலுமினியப் பாத்திரங்கள் சகிதம் தாமரைப் பாளையம் மற்றும் அக்கம் பக்கத்து ஊர்க்கோடி வளவுகளில் இருந்து நண்டும் குஞ்சுகளுமாகக் குடும்பங்கள் மலைக் கன்னியாத்தா கோயிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கி விட்டன. “வவுத்துப் புள்ளக்காரி, நீ வேறே வந்து மலங்காட்டுல அவதிப் படணுமாங்காட்டியும்” என்று குஞ்சாளைத் தடுத்தார்கள். “இல்லீங்கோவ். அந்தப் பெரிய குட்டிக்கு வளம பத்தாது. அத்தினி கூட்டத்துல ஊரு மொறைக்காரப் பொம்பளன்னு சொன்னாத்தான் கறியுஞ் சோறும் நெறையக்


சுவை

 

 சுப்புணிக்கு நல்ல வாட்டிய வாதாமர இலையை விரித்துச் சுட சுட அன்னம் பரிமாறி அதில் உள்ளங்கை ஆழத்திற்குக் குழித்துக் கொண்டு சாம்பாரை நிரப்பித் தந்தால் போதும் சங்கநிதி பதுமநிதி இரண்டும் கொடுத்தால் கூட வேண்டாம். அவனைத் தரையில் உட்கார வைத்து இலை போட்டு சாப்பாடு பரிமாறுபவர்கள்தான் மிகவும் குறைவு. உடல் உழைப்பு தேவை என்றால் மட்டும் சுப்புணியைத் தேடித் போக ஆள் கிளம்பும். அஸ்தம்பட்டி தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ரெண்டு நடை தண்ணி கொண்டு வரணும் சுப்புணி .


மனைவியைத் தழுவும்போது…

 

 எப்படியோ லாரிக்காரரைக் கெஞ்சி சாக்கு மூட்டையின் மீது இடம் பிடித்து உட்கார்ந்தான். அவனைப் போல இன்னும் இரண்டு பேர் அந்த லாரியில் ஏறியிருந்தார்கள். “பொளுது விளறதுக் குள்ளாற காங்கயம் போயிறலாமா, ஏனுங்க?” பக்கத்திலிருந்த வரைக் கேட்டான். “ஆருது, அம்புட்டு நாளி எதுக்கு? உச்சிக்கே சேந்துடலாங்க!” இவன் தலையைச் சொறிந்து கொண்டான். வழியில் கொங்கு ஆண்டவர் மலைக்கோயில் மணியோசை காற்றில் மிதந்து வந்தது. “இன்னிக்கு வெள்ளி. அதான் பூசை நடக்கு. நமக்குக் கூட ஒரு நேர்த்திக் கடன் இருக்கு.


கிழவி

 

 காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே வயிற்றைச் சுருட்டிப் பிடித்து இழுத்தது, அன்னம்மாக் கிழவிக்கு. குடிசையின் மூலையில் இருந்த அடுக்குப் பானைகளில் கைவிட்டுத் துழாவினாள். கஞ்சி காய்ச்சலாம் என்றால் ஒரு பொட்டுத் தானியம் கூடச் சிக்கவில்லை. முந்தின நாள் இரவு, பச்சைத் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுப் படுத்தது ஞாபகம் வந்தது. மீண்டும் அப்படியே மதியம் வரை படுத்துக் கிடந்தாள். “ஊரான் வூட்டுச் சொத்துன்னாப் பேயாப் பறக்குறாளுவ… ஒழைச்சுச் சம்பாதிக்கிறதே ஒட்டலியாங்காட்டியும்.. இதுதானா ஒட்டப் போவுது, நாயிங்க!” புலம்பியபடியே அறைந்து அறைந்து சாணத்தை இரு


கத்திச் சண்டை

 

 அணு ஆயுதத்தின் தீமை பற்றி  சிறுகதை எழுத வேண்டும் என்று ஒரு போட்டி வைத்தார்கள் எங்கள் கல்லூரியில். நான் இந்த சிறுகதையை எழுதிக் கொடுக்க, அணு ஆயுதத்தை பற்றி எழுதச் சொன்னால், இது என்ன கத்திச்சண்டையைப் பற்றி எழுதி கொடுத்து இருக்கிறாய், உன்னுடைய இந்த  கத்திச் சண்டைக்கும், அணு ஆயுதத்தின் தீமைக்கும் என்ன சம்மந்தம்  என்று கேட்கிறார்கள். நீங்கள் படித்து பார்த்துச் சொல்லுங்கள். *** தேவ புரி என்ற நாட்டுக்கு ராஜ வர்மன் என்ற மன்னன் இருந்தான்.


இதயத் தீ

 

 Until my ghastly tale is told My heart within burns –Samuel Taylor Colleridge சோகக் கதை யெந்தன் சொல்லி முடிக்கு முன் ஓயாதென் இதயத்துள் கனிந்திடும் தீ –சேமுவெல் டெய்லர் காலெரிட்ஜ் ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து நாற்பத்தி ஏழு ஆகஸ்ட் பதினைந்து இந்தியர்கள் மறக்க முடியாத தினம். இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற தினம். நானும் ஒரு இந்தியக் குடி மகளாயிற்றே? என்னால் மட்டும் எப்படி மறக்க முடியும் அந்த நாளை? மேலும் அன்று தானே