கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1072 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அஞ்சலை

 

 இரவு பத்து மணியிருக்கும். கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டு, யாராக இருக்கும் என யோசித்துக் கொண்டே கதவை திறந்த பார்வதிக்கு, அஞ்சலை அந்த நேரத்தில் வந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. வீட்டு வேலைகளை முடித்து மதியவாக்கில் போனால் அடுத்தநாள் காலைதான் வருவாள். அஞ்சலையின் முகத்தில் பதட்டம் தெளிவாக தெரிந்தது. ”என்ன அஞ்சலை இந்த நேரத்தில”… ”காமாட்சி இங்க வந்தாளாம்மா”… ”இல்லையே, எதுக்கு காமாட்சியை தேடுற”.. அஞ்சலையின் அடிவயிற்றிலிருந்து வந்த ஒரு கேவல் பெரும் அழுகையாக மாறியது. ”முதல்ல உள்ளே


நிழல் தொலைத்தவர்கள்

 

 எறும்புபோல் சாரைசாரையாய் மக்கள் கூட்டம் அந்த வீட்டில் குழுமிக் கொண்டிருந்தது. வீடு பிதுங்கி வீதியிலும், வீதி பிதுங்கி தெருவிலும், தெரு பிதுங்கி ஊரிலும் ஒரு சொட்டு வியர்வை விழக்கூட இடமின்றி கூட்டம் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது. அங்கு குழுமிய மனிதர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே ஆச்சர்யம். தங்கள் மூதாதையர்கள் சொன்னவைகள் எல்லாம் கட்டுக் கதையென்றே இன்றுவரை நம்பி வந்தவர்களின் எண்ணம் எல்லாம் தவிடுபொடியாகிக் கொண்டிருந்தது. காவலர்கள் இடநெருக்கடியையும் போக்குவரத்தையும் சரிசெய்தபடி மேலிடத்திற்கு தகவல் அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தார்கள். அதிசயம் என்னவென்றால்


கேளுங்கள் தரப்படும்

 

 பல வேகத்தடைகளைத் தாண்டி நகரினூடாக ஊர்ந்து வந்த அந்தப் பேருந்து நகராட்சி பேருந்து நிலையத்தினுள் நுழைந்து நிறுத்தப்பட்டிருந்த பேருந்துகளின் வரிசையில் தனக்கான இடைவெளியில் சொருகிக் கொண்டு நின்றது. கியர் ராடுக்கு நேர்முன்னால் எஞ்சின் முடியின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஓட்டை வாஸரை பிடித்து இழுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்த எஞ்சினை நிறுத்தினார் ஓட்டுநர். ‘‘வண்டி ஒரு கால்மணி நேரம் நிக்கும். முன்னாடி டயம் வண்டிகள்ளாம் போனப்பறந்தான் கௌம்பும். எடவெளி ஓட்டல்ல எங்கயும் நிக்காது“ என பொத்தாம் பொதுவாகச் சொல்லிவிட்டு நடத்துனர் இறங்க,


தகனம்

 

 சுகமான ஒரு பயணத்தின் முடிவு சமீபித்த கணத்தில்தான் அந்தச் செல்லிடப்பேசி செய்தி எனக்குச் சொல்லப்பட்டது. மனதிலிருந்த உற்சாகம் அனைத்தும் வடிந்து போய்விட்டது. சின்னக் குழந்தை கண்கள் விரிய ஊதிக்கொண்டிருக்கும் பலூன் அளவு பெரியதாகி திடீரென வெடித்து விடுகிறபோது ஏற்படுகின்ற வெறுமை உணர்வு என்னிடத்தில் வந்து ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டது. மகிழ்வுந்தின் சன்னல் வழியாக குளிராக உள்நுழைந்து எனது தலைமுடியை அலைத்துக் கொண்டிருந்த காற்று ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்த சுகானுபவம் அப்படியே நின்றுபோயிருந்தது. வண்டிக்குள் இருந்த என்னுடைய குடும்பத்தினர் செல்லிடப்பேசியின் செய்தியறிந்து ஆளாளுக்குப்


மேம்பாலம்

 

 துரை மாமா வேலை முடிந்து வீடுவரை வந்திருந்தார். கதவைத் திறந்ததும் எல்லோரும் திக் பிரமை பிடித்ததைப் போல அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்தார். தோளில் மாட்டியிருந்த பையை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு குவளையைக் கையில் எடுத்த கனம், தடார் தடார் என அதிர்வு. “கேக்குதா? லோரி…” மயக்கமே வருவது போல ஆகிவிட்டது. மாமா குவளையில் நீரை நிரப்பி ஒரு மிடறில் தொண்டையை நனைத்தார். அடுத்ததாக இன்னொரு லோரி எப்பொழுது வேண்டுமென்றாலும் கடந்து போகலாம். வீடு ஓர் அதிர்வுக்காகத் தவம் கிடந்தது.


அவள் – நான் – அவர்கள்

 

 சற்று தூரத்தில் துர்க்காபாய் மூச்சிரைக்க நடந்து வருவது தெரிந்தது. ஏழாம் நம்பர் குழந்தைகளுக்கான வார்டின் ஆயம்மா அவள். வெள்ளை சேலையில் கைகளில் கேஸ் கட்டுகளுடன் கனத்த உடலில் ஊளைசதையும், தளர்ந்த மார்பகங்களும் குலுங்க கையைத் தூக்கி ஆட்டியவண்ணம் என்னை நோக்கித்தான் வந்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ‘ஐயா ஒங்கள பார்க்கத்தான் லொங்கு லொங்குனு வர்றேன்’ நெற்றியில் விபூதி கீற்று, சின்னதாக மஞ்சள் பொட்டு, வியர்வை துளிகள். ‘ஏம்மா?’ என்றேன். ‘நம்ம வார்டுக்கு ஒரு கேஸ் வந்திருக்கு, அந்த சிடுமூஞ்சி செரினா,


மூன்றாம் தூதனின் மூன்று சுருள்கள்

 

 என்னை அழைத்துக் கொண்டுச் செல்லும் இரண்டு தூதர்களிடம் ஒரு கேள்வியை கேட்கலாம் எனத்தோன்றியது. பரத்திலிருந்து வந்த வாகனத்தில் வாகாக உட்கார்ந்து ஒருமித்துப் பயணிக்கும் இச்சமயத்தில் கேட்பது இங்கிதமில்லைதான் ஆனாலும் கேட்க வேண்டிய அவசரமும் அவசியமும் உணர்ந்ததால் கேட்டே விட்டேன். “தீய மனச் செயல்பாடுகளை எவ்வாறு எழுதுவீர்?” இருவரிடமிருந்தும் பதிலில்லை. எனக்கு முக்கியமெனப்படும் கேள்வி அவர்களுக்கு முக்கிய மில்லாத வொன்றாக இருக்கக் கூடும். கருமமே கண்ணாயிருப்பதுபோல பிடித்தப் பிடியை விடாமலும் நோக்கியப் பார்வையை அகற்றாமலும் தங்கள் இலக்கை அடையும்


தவிப்பு

 

 அகிலா என்ற அகிலாண்டேஸ்வரிக்கு இன்றைக்கு நெஞ்சின் படபடப்பு கொஞ்சம் அதிகமாகத்தான் இருந்தது. சரக்… சரக் என்று தரையில் தேய்த்து நடக்கும் மாமாவின் கால் செருப்பின் சப்தம்தான் அதற்குக் காரணம். சப்தம் நின்று அவர் அவரது அறைக்கதவை திறக்கும் போது, அவளுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது. வயிற்றைப் புரட்டியது. மேஜையில் குனிந்து வீட்டுப் பாடம் எழுதிக் கொண்டிருந்த அவளின் உள்ளங்கை வியர்வையில் பேனா வழுக்கியது. நோட்டுப் புத்தகத்தின் தாள் ஈரமானது. மாமா இந்நேரம் தன் பேண்ட்டை கழற்றிப் போட்டு விட்டு


எச்சங்கள்

 

 ” ஜட்.ஜட் ஜடு…ஜட் ஜட் ஜடு ஜும் ஜடு ஜட் ஜடு…ஜடு ஜட் ஜடு ஜும்” பறையடிப்பவர்கள் தாளத்திற்கேற்ப அடிபோட்டு ஆடியபடி பறையைப் பிளந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சற்றுமுன் கூளங்களைப் போட்டு கொளுத்தி காய்ச்சியதில் வார்கள் இறுகி, பறை,தப்பட்டைகள் கணகணவென்று பேசுகின்றன. சுற்றிலும் பொடியன்கள் பறை அடிக்கேற்ப ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் தாஸ் போய்விட்டான். மிதமிஞ்சிய சாராயத்தால் படுக்கையிலேயே செத்துக் கிடந்தான்.. பெரிய சாவு. பிளாட்பாரத்தை மறித்து நாலைந்து கள்ளிப் பெட்டிகளை பரப்பி , அதன் மேல் பிணத்தைக்


சுவாமிஜீ

 

 சுந்தர் உள்ளே வந்தவுடன் என் கையைப் பற்றி தரதரவென்று மொட்டை மாடிக்கு இழுத்துச் சென்றான். ஏதோ ஒரு ரகசியம் அவன்கிட்ட மாட்டியிருக்குன்னு அர்த்தம். “என்னடா?.”——என்னை குறுகுறுவென்று பார்த்தான்.. அதி ஜாக்கிரதையாய் தன் ஜேபியிலிருந்து சின்ன பொட்டலத்தை எடுத்துப் பிரித்தான். “என்னது இவ்வளவு ரகசியமாய்?.ப்ரவுன் ஷுகரா?.” “த்தூ! நல்லாப் பாரு.”—–கையில் வாங்கினேன். என்னது இது. பித்தளை பட்டன் மாதிரி இருக்கு, ஓரத்தில் கருகியமாதிரி கருப்பா இருக்கு. என்னதுடா இது?.” அவன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்து விட்டு அடித் தொண்டையில், பீறிடும்