கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

872 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சொல்லாமலே…

 

 மழை விட்டிருந்தது. அம்பத்தூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிய வாணி விறுவிறுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தாள். சட்டென்று இடது கால் கோணிக்கொண்டது. ஒரு நொடி குனிந்து அந்த கால் செருப்பு அறுந்திருப்பதை கவனித்தாள். சாலை ஓரமாக ஒரு குப்பைத்தொட்டி இருந்தது. ஜோடி செருப்பையும் அவிழ்த்து குப்பைத் தொட்டியில் எறிந்தாள். ‘ரொம்ப நாள் ஆகி விட்டது. புது செருப்பு இன்றைக்குக் கண்டிப்பாக வாங்கி விட வேண்டும்’. திரும்ப எந்த நிமிடமும் மழை வந்து விடும் போல இருந்தது. மாமா வீடு பேருந்து


நான் இன்னும் குழந்தையாம்…

 

 அம்மா கேன்சரில் போனபிறகு என் நலன் பற்றி வீட்டில் யாருக்கும் அக்கறை கிடையாது. பதிலாக, என்னிடமிருந்து எல்லா உதவிகளையும் எதிர் பார்க்கிறார்கள். நீங்கள் வேலைபார்க்கும் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் இருக்கும் கிராமத்துக்கு வர விரும்புகிறேன். உங்கள் காலடியில் விழுந்து கதற வேண்டும்போல் இருக்கிறது. நான் வேலை பார்க்கும் கல்லூரியின் நிர்வாகி இந்த வருடம் என் டிபார்ட்மெண்ட் நல்ல தேர்வைக் காட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் எனக்கு நேரம் கிடைப்பதே அரிதாக இருக்கிறது. நான் அங்கு வர


சிறியசொல்

 

 எழுதியவர்: சந்தோஷ்குமார் கோஷ் அது என் முதுகுக்குப் பின்னால் குனிந்து கொண்டு நின்றது. அதன் மூச்சுக் காற்று என் காதுகளைத் தொட்டது. என் கை விரல்லள் செயலிழந்து விட்டன. அது சொல்லியது – “ஏன் அனாவசியமாகப் பழைய காகிதக் குப்பையைக் கிளறித் தூசியைக் கிளப்பறே? சரசிஜ், ஒனக்கு அந்தக் கதை கிடைக்காது!” அதன் வாய் என் காதருகில். இயற்கைக்கு மாறான, கரகரப்புக்குரல்- பிசாசின் குரல்போல. தொண்டைக் குழாயில்ஓட்டையிருந்தால் குரல் இப்படித்தான் ஒலிக்கும். “எனக்கு அந்தக் கதை வேணுமே!”


ஓரு ஒற்றனின் காதல்

 

 வெனிஸ்,இத்தாலி—2007 பெப்ருவரி வெனிஸ் நகரக் கால்வாயில் உல்லாசப் பிரயாணம் செய்ய வந்திருந்தவர்களுடன், ராகவனும் அவனது சில சினேகிதர்களும் வந்;திருந்தார்கள். கல கலவென்ற பிரயாணிகளின் சந்தடியில வெனிஸ்நகரக் கால்வாய்களில் பல தரப்பட்ட, அழகிய வேலைப் பாடுகளுள்ள படகுகளான ‘கொண்டோலாக்கள்’ நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.ராகவனுக்குத் தனக்கு முன்னால் வந்திருந்த குடும்பத்தைக் கண்டதும் ஒரு கணம் தனக்குத் தெரிந்த யாரோ அங்கு அவர்களுடன் வந்திருப்பது போன்ற உணர்வு வந்தது. பல நாடுகளைச் சேர்ந்த பல மொழிகளைப் பேசும் அந்த இடத்தில். ஆங்கிலம் பேசியவர்களைக்


பயித்தம் செடிகளுக்கு பிறகான காலைப்பொழுதுகள்

 

 காலை நேரம். மேகம் இறுக்கமாக இருந்தது. மழை வருவது போல புழுக்கம் நிரம்பி வழிந்தது. வானில் கருமேகங்கள் சூழ்ந்து நிரம்பி கிடந்தன. ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாத ஊரின் வடக்கே இருந்த கன்னித்தோப்பின் நாவல்மர நிழலில் புழுங்கை என்கிற செந்தாமரை நின்று கொண்டிருந்தான். தோப்பில் நிழல் மெல்லிய இருள் போல் ஊடுறுவியிருந்தது. சித்ராவை இங்கு வரச்சொல்லியிருந்தான். அவள் வந்தால் நடந்த சம்பவத்தை சொல்லி ஒரு முடிவை எட்டிவிட வேண்டும் என்று எண்ணினான். ஆனால் இவன் சொன்ன நேரத்தில் அவள்


வள்ளம் போகும் இரவுகள்

 

 மேகம் இறுக்கமாகவும், பெரும் மழை வரும் போல காற்று மிக குளிர்மையாகவும் வீசியது இருக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னலை திறந்துவிட்டான். பேருந்து நிலையத்தில் நடத்துனர்களின் குரல்கள் கூவி கூவி அழைத்துக்கொண்டிருந்தன பயணிகளை. இறுக்கத்தில் வியர்த்து போனது உடம்பு… பஸ்சுக்குள் ஏறும் பயணிகளைப் பார்த்து ஊர்க்காரர்கள், உறவினர்கள் எவரேனும் தென்படுகிறார்களா? என்று பார்த்தான். மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் எக்காளமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. சீக்கிரமாக பஸ்சை எடுக்கமாட்டார்களா? என்று டிரைவரைப் பார்த்தான். ஐப்பசி மாதத்தின் மழைக்கால வாரம், படபடவென்று தூறல்கள் விழுந்து சிறு


கருட யுத்தம்

 

 “ ஹலோ ராமசாமி “ கால் மணி நேரத்தில் மீண்டும் பைனான்ஸ் மினிஸ்டர் லைனில் வந்ததைச் சிபிஐ உயர் அதிகாரி ராமசாமி எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. “ சொல்லுங்க சார் “ “ உங்க மகளைக் கடத்திட்டதா தகவல் வந்தது. இந்த ப்ரொஜெக்ட்க்குள்ள உங்களைச் சேர்க்கும் போதே எதிர்பார்த்தேன் ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடக்கும்ன்னு. அதனால முன்கூட்டியே உங்களைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்பு வளையம் போட நினச்சேன். லேட் ஆயிருச்சு. பரவாயில்ல கதிரேச பாண்டியன்னு ஒரு IPS ஆபிசர்க்கிட்ட சொல்லியாச்சு. அந்த


அந்நிய வாசம்

 

 “ணே ! இந்த பஸ்சு புளியம்பட்டி போகுமா”… என கவ்விய குரலில் அருகில் இருந்த டீக்கடைக்காரனிடம் கேட்டான் ராமன் நாவரண்டது போலும் வெறும் வாயையை அவ்வபோது விழுங்கி கொண்டே இருந்தான் ராமன். வியாபாரத்தை நினைத்து நொந்து கொண்டே “போகும் போல தம்பி சிக்கிரம் ஏறு” என்று அந்த டீக்கடைகாரன் மறுமொழி கூறினான். ஏறு என்ற வார்த்தையை கேட்ட மறுகணம் அரக்க பரக்க ஒடிய பேருந்தை தொத்திக்கொண்டு ஏறினான் பேருந்து பின் வாசலின் முதல் படியில் இரண்டடி பின்னோக்கியிருந்தால்


மரம்

 

 எழுதியவர்: ஜோதிரிந்திர நந்தி ஒரு மரம். வெகுகாலத்து மரம். அது அழகாயிருக்கிறதா இல்லையா என்று யாருமே கேள்வி கேக்கவில்லை. மனிதன் தலைக்கு மேலே வானத்தையும் மேகத்தையும் பார்ப்பதுபோல் அவர்கள் தங்கள் கண்ணெதிரில் அந்த மரம் நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள் — மாலை நேரத்தில், நண்பகலில், காலையில் பார்த்தார்கள், வெறுங் கண்களால் பார்த்தார்கள். இதயத்தால், உணர்வு பூர்வமாகப் பார்க்கவில்லை, புரிந்து கொள்ளவில்லை. அப்படிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று யாருக்கும் ஒரு நாளும் தோன்றவுமில்லை. நாட்கள் கழிந்தன, பருவங்கள்


உறவுப் படிகள்

 

 அதிகாலை இருட்டு மெதுவாக விலகிக் கொண்டிருக்க, ஊர் அப்போதுதான் எழுந்து மெதுவாக சோம்பல் முறிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. வெளியே சஞ்சாரங்களின் கலவையான சத்தங்கள். இன்னும் கூட முழுமையாக இருட்டு விலக வில்லை. ரொம்ப நேரமாக காகம் ஒன்று ஒத்தையாய் முருவன் வூட்டு கூரைமேல வந்து உட்கார்ந்துக்கிட்டு உயிர் போற மாதிரி நாராசமாக கத்திக்கிட்டே இருக்கு. முருவன் பொண்டாட்டி கஸ்தூரி கைவேலையை அப்படியே போட்டு விட்டு ஓடிப்போயி ச்சூ..ச்சூன்னு விரட்டி விட்டாள். ஊஹும்! திரும்பவும் வந்து அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து