கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

884 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவசர சிகிச்சை உடனடி தேவை

 

 அலுவலகத்தில் என்னுடைய கேபினுக்கு வெளியே, டை கட்டிக்கொண்டு மிடுக்காக ஒருவர், அவர் விசிட்டிங் கார்டை பியூனிடம் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்ததை கண்ணாடி வழியாகப்பார்த்தேன். நான் கையெழுத்திட்ட பைல்களை, அலுவலக உதவியாளர் எடுத்துச்சென்றபின், பியூனைக்கூப்பிட்டு அவரை அனுப்பச்சொன்னேன். விசிட்டிங் கார்டைப்பார்த்தபோது, நகரின் பிரபலமான கார்பொரேட் மருத்துவமனை: வந்திருந்தவர் பெயர் ராஜேஷ்: பெயருக்குப்பின்னே எம் காம், எம் பி ஏ, டிப்ளமோ என்று ஏகப்பட்ட படிப்பு படித்திருந்தார். மருத்துவமனைக்கும், அவர் படிப்பிற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று பார்த்தால், அவர் அங்கு விற்பனை


கடவுளும்… கா….ய….த்…..ரி…. யும்…

 

 நிலா காய்ந்து கொண்டிருந்தது… கோடையில் இரவுக்காற்று சுகம்…ஊர் எல்லையில் ஓடும் நதியின் சலசலப்பு…. ஒரு வித ரிதத்தில் நிரவலாகக் கேட்டது…அவன் வேர்த்து, விறுவிறுத்து… தலை தெறிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்…தூக்கி கட்டிய லுங்கியில்… அந்த ஊர் பருத்தி வீரனோ என்று நம்பத் துவங்கும்.. மனத் துகள்கள் மீது ‘நங்… நங்…..’ என்று அவன் பாதங்கள் மிதிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்… நதியின் ஓரம் இருந்த புதர் மறையில் உடல் குறுகி நுழைந்து அமர்ந்து கொண்டவன்…”இன்னைக்கு சிக்குனா… பிதுக்கி


மதிப்புக்குரிய, விடைத்தாள் திருத்துபவர் அவர்களுக்கு

 

 எழுதியவர்: நாராயண் கங்கோபாத்தியாய் ஐயா, நீங்கள் இந்த விடைத்தாளைக் கடைசிவரை படிப்பீர்களா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஏனென்றால் நான் விடைத்தாளில் ஒர கேள்விக்குக்கூடவிடையெழுதவில்லை. இந்தக் கடிதத்தை மட்டுமே எழுதியிருக்கிறேன். நீங்கள் ஒரு சில வரிகள் படித்ததுமே புருவத்தைச் சுளிப்பீர்கள், விடைத்தாளில் சைபர் போடுவீர்கள், பிறகு நான் அசட்டுத்தனமாகக் கடிதம் எழுதியதற்காகப் பல்கலைக் கழகத்துக்குப் புகார் செய்வீர்கள். நீங்கள் சைபர் போட்டாலும் புகார் செய்தாலும் எனக்குக் கவலையில்லை. நீங்கள் ஒருவேளை என் கடிதம் முழுவதையும் படித்தாலும் படிக்கலாம் என்ற


சப்த கன்னிகள்

 

 ஐயய்யோ! இன்னா கொடுமைய்யா?. பத்து வயசு புள்ளைக்கு வரக்கூடிய வியாதியா இது?.”— சண்முகம் வீட்டின் முன்னால் நின்று ஒருத்தர் உரக்க பேசிக் கொண்டிருக்க, வெளியே ஒரு நாலைஞ்சி பேர் கூடியிருந்தாங்க. வீட்ல அழுவுற சத்தம் தெரு வரைக்கும் கேக்குது. தெரு ஜனங்க ஒவ்வொருத்தராக சண்முகம் வீட்டுக்கு போறதும் வர்றதுமாக இருந்தாங்க. பிரதானமாய் நெசவுத்தொழில் நடக்கும் ஊர் இது. காலையில் எழுந்ததும் எல்லாரும் தெருவுக்குத் தெரு பாவு விரிச்சி போட்டு தோயறதும், சாயங்காலம் தறியிலிருந்து இறங்கியதும் குளிச்சிட்டு நெற்றியில்


விடியும் நாள் பார்த்து…

 

 “என்னம்மா யோசனை..? காசு போடுங்கம்மா.. எங்களுக்கு செஞ்சா சாமிக்கு செஞ்ச மாதிரி.. “ என்று நாங்கள் கைத்தட்டி எலக்ட்ரிக் டிரைய்னில் காசு வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம். பிச்சைதான். அந்தம்மாவுக்கு மனசு இறங்கியது. ஐந்து ரூபாயைத் தந்தார்கள். சாந்திக்கும் ஐந்து ரூபாய் தந்தார்கள். அந்தம்மாவை நெத்தியில் நெட்டை எடுத்து மனசார வாழ்த்திவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தோம். சைதாப்பேட்டை ஸ்டேஷனில் ஏறின சித்ராதான் அதைச் அற்புத செய்தியை எனக்குச் சொல்லிவிட்டுப் போனாள். அவள் அதை சொன்ன போது அது எனக்கு ஒரு


அந்தப் பச்சை வீடு

 

 இங்கிலாந்து-2008 கடந்த சில நாட்களாகப் பெருங்காற்று வீசிக்கொண்டிருக்கிறது.பக்கத்து வீட்டில் பிரமாண்டமாகக் கிளைவிட்டு வளர்ந்து நிற்கும் ஒரு பெரிய மரம், காற்றின் வேகத்தில் வேரோடு பிடுங்கப்படும்போல் ஆட்டம் போடுகிறது. மாதவனின்,தோட்டத்தில் வளர்ந்து கிடக்கும் செடிகளும் கொடிகளும் அடங்காத காற்றுக்கு நின்று பிடிக்க முடியாமல் அல்லாடுகின்றன. சில கிழமைகளாக அவன் வீட்டில் தொடரும் பிரச்சினைகளால் மாதவனின் மனமும் அப்படித்தான் நிம்மதியின்றி தவிக்கிறது. அவன். தனது வேலிக்கு அப்பால் நிற்கும், பக்கத்து வீட்டுக் கிழவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். கடந்த சில மாதங்களாக


சி.எம். ஆகிய நான்…

 

 இரவு நான் வீட்டை விட்டு கிளம்பும்போதே எங்கள் பகுதியில் ஏதோ பரபரப்பு ஆரம்பித்திருந்தது. யாரையும் நிறுத்தி ’என்னாச்சு..?’ என்று கேட்கும் நிலையில் நான் இல்லை. காரணம் நான் தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போகிறேன். இந்த முடிவை நான் எடுப்பது எத்தனையாவது முறை என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அந்த முடிவு இந்த முறை மனதில் அழுத்தமாகவே இருந்தது. மரணத்தைத் தவிர ஒரு சுபமான முடிவு என் வாழ்க்கைக்கு கிடையாது. என்னை புறக்கணித்த இந்த உலகத்தின் மீது வெறுப்பைக்


காணியாச்சிக்காரன் மகள்

 

 சித்திரை மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் மேற்கே முழு வட்டமாய் சுடர்ந்த சூரியன் உள்ளிறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சில நாட்களாய் நல்ல வெயில் அடித்தது. அதிகாலையில் உதயமாகும் கணத்திலிருந்து அஸ்தமனம் ஆகும் காலம் வரை ஒரே சீரான அலைவரிசையில் பகற்பொழுது இருந்தது. செவத்தகன்னி ஓடம்போக்கி ஆற்றின் கரையில் இருந்த அவுரிதிடலில் மிளகாய்க்கு பாத்தி அணைத்து கொண்டே சூரியனைப் பார்த்தாள். மிளகாய்த் தோட்டத்தைச் சுற்றியும் இலந்தை முள்ளை மூங்கில் முள்ளோடு இணைத்து வைத்து கட்டியிருந்தார்கள். ஆற்றோர படுகையில் மேயவிட்டிருந்த ஆடுகளைத் தேடினாள்.


அதிகாரம்

 

 சோற்றுக்கையின் பிசுபிசுப்பு வெளிச்சத்தில் மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கழிப்பறையில் குவிந்து கிடந்த அபரிமிதமான வெளிச்சம் பழனிக்கு கண்களைக் கூச்ச் செய்தது. எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் இந்த எண்ணெய் மினுக்கல் போய் கை காயாது.. போகாது என்று தோன்றியது. சாதாரண சோற்று மிச்சம் என்றால் காய்ந்து விடும் . ஆனால் எண்ணெய் கலந்து இந்த மினுமினுப்பு அபரிதமாகி அறையையே நிறைத்துக் கொண்டிருப்பது போலிருந்தது. வாஷ்பேசின் குழாய் மூடியைத்திரும்பத் திரும்ப திறந்தும் மூடியும் பார்த்தான். இடது கையால் அதன் மேல் படாலென்று


எலும்புக்கூடு சித்தாந்தம்

 

 மனிதர்களுக்கு செல்லப்பெயர் இருப்பதைப்போல் ஒருகாலத்தில் நாடுகளுக்கும் செல்லப் பெயர்கள் இருந்தன. சுறுசுறுப்பான மனிதர்களைக் கொண்ட ஜப்பானுக்கு ‘தேனீ; எல்லா மொழிகளையும் பேசும் இந்தியாவுக்கு வானவில்; மற்ற மனிதர்களைக் கண்டால் எப்போதும் புன்னகைக்கும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு புன்னகை; கடலையே கண் வாங்காது பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் மாலைதீவுக்கு நீல நயனம். இப்படியே இன்னுமொரு நாடு இருந்தது. அதன் செல்லப் பெயர் ‘வெள்ளிக்குற்றி’. இந்தப் பெயர் வந்த காரணம் என்னவென்றால் அந்நாட்டு மக்களின் கைகளில் எப்போதும் பத்து வெள்ளி நாணயக் குற்றிகள் இருக்கும்.