கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

1005 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாரி! – முத்து! – மாணிக்கம்!

 

 சரியாய்க் காலை மணி 7.00க்கெல்லாம் அந்த முதியோர் காப்பக வாசலில் ஆட்டோ வந்து நின்றது. பங்கஜம். வயது 82. வற்றிய உடல். சுருக்கங்கள் விழுந்த முகம். நீண்டு தொங்கும் தொல்லைக் காதுகள். சாயம் போன தொளதொள ஜாக்கெட். துவைத்துக் கட்டிய சுமாரான நூல் புடவை. இடுப்பில் சின்னதாய் சுருக்குப்பை. குளித்து முடித்துக் கிளம்பியதற்கடையாளமாய் பளீர் தோற்றம். வாசல் நாற்காலியில் தயாராய் அமர்ந்திருந்த அவள் எழுந்து சென்று ஆட்டோ அருகில் சென்றாள். எப்போதும்….பின்னிருக்கையில் எந்தவித ஆளுமில்லாமல் ஏறிப் பழக்கப்பட்டவளுக்கு…


காயங்கள் மாறும்

 

 நர்மதா வீதியில் செல்லும் வேளைகளில் எப்போதுமே அங்கு நடப்பவற்றையும் ,தெரு ஓரங்களில் சடைத்து இருக்கும் மலர்களையும் ,ஆங்காங்கே ஓய்வாக அமர்ந்திருப்பவர்களையும் ,அழுது அடம்பண்ணும் குழந்தைகளையும் ,விரையும் மனிதக்கூட்டத்தையும் ரசித்து வேடிக்கை பார்த்து ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் மனதில் ஒவ்வொரு படம் வரைந்து வேடிக்கை பண்ணியபடியே செல்வாள் .அவளுடன் வருபவர்கள் விரைந்து இழுத்துச் செல்லும் அளவிற்கு மெதுவாக ரசித்து மகிழ்ந்தபடியே செல்வாள் .ஆனால் இன்று வெறும் உணர்வுப் பொம்மையாக நடந்து செல்கிறாள் .கால்கள் துக்கிவைக்க முடியாதபடி கனத்தது .குளிரற்ற காலநிலை


அப்பாயி…

 

 கழிவறையில் இருந்து வெளியே வந்தவன் அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனையும் அறியாமல் அவன் கண்களில் இருந்து வந்த நீர்த்துளி தரையை தொட்டது. எதிரே சுவரில் இருந்த பல புகைப்படங்களில் அந்த 80 வயது முதியவள் மட்டும் இவனை பார்த்து ஏளனமாக சிரிப்பதாக உணர்ந்தான். தினகரன்… பெயருக்கு ஏற்ப சூரியனின் பிரகாசம் அந்த முகத்தில் இருந்தாலும் மனித உணர்வுகளை அந்தந்த பருவங்களில் வென்றெடுக்க முடியாது பிற்காலத்தில் குற்ற உணர்வுகளில் வருந்தும் பெரும்பான்மையான கூட்டத்தில் அவன் மட்டும் என்ன


ஆராய்ச்சி

 

 இரவு மணி ஒன்றா.. அல்லது ஒன்றரையா.. என்பது தெரியாத படி சுவர்க் கடிகாரம் ஒருமுறை அடித்து விட்டு “டடக் ..டடக்” என தன் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது..தூக்கம் கலைந்து புரண்டு புரண்டு படுத்த போதிலும் தூக்கம் வரவில்லை ..ராஜேஷுக்கு .. பக்கத்தில் படுத்திருந்த அவனது மனைவி விமலா முனகுவது தெரிந்ததும், “என்ன..விமலா..என்ன பண்ணுது..எதுக்கு இப்ப அழுவறே” என்ற ராஜேஷ் அவளை எழுப்பி உட்கார வைத்தான்..அவள் விசும்பலில் கரைந்தவன், அவளை ” வா..வெளியே போய் வாசப்படியில கொஞ்ச நேரம்


தூக்கு

 

 கைகளில் அரிவாள், அரிவாளில் இரத்தம். அந்த இரத்தம் பூமிப் பந்தை நோக்கி சரசரவென்று விழுந்து, அந்த இடத்தை சிவப்பு மயமாக்கி மறைந்தது. ஓர் துளி மட்டும் அரிவாளின் முனையில், தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அரிவாளின் சிறு அசைவும், அந்த இரத்த துளியை பூமி மீது எப்போது வேண்டுமானாலும் தூக்கி எறியச் செய்யும். ஓர் ஜனக்கூட்டம் அரிவாள்காரனை நோக்கி ஓடி வந்தது. அருகில் சென்ற பல இதயங்கள் பதைபதைத்துப் போனது. “கடவுளே” என்று சில உதடுகள் கடவுளை துணைக்கு அழைத்தது.


கூடு

 

 ஓரு நாள் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பி கதவைத் தட்டிய பொழுதே, உள்ளிருந்து என் ஆறு வயது இளவரசியின் உற்சாகக் குரல் கேட்டது: “அப்பா வந்தாச்சு…அப்பா வந்தாச்சு…” கதவைத் திறந்தும் திறக்காததுமாய் குதித்துக் கொண்டிருந்தவள், என் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு, “அப்பா இன்னிக்கு பெரிய சர்ப்ரைஸ் இருக்கு உனக்கு” என்றாள். “என்ன குட்டிமா? ஒழுங்கா சாப்டுட்டு அம்மா சொன்னது எல்லாம் கேட்டிட்டிருக்கியா நீ?” என்றேன். “இல்லை” என்றவள் என் கால்களையும் கைகளையும் பற்றி இழுத்தாள். “பெட் ரூமுக்கு வா…”


உறவின் நிறங்கள்

 

 சமீபத்தில் எனக்குப் பரிச்சயமாகி நண்பரான திருவாளர் விசுவம் என் கண்களுக்கு ஒரு விந்தையான மனிதராகத் தென்பட்டார். இளங்காலை நேரங்களில் நடைபயிலும் பெசன்ட் நகர் மேட்டுக்குடி மக்களின் கடற்கரைப் பகுதியில்தான் அவர் எனக்கு அறிமுகமானார். அறுபது வயதானாலே எது வருகிறதோ இல்லையோ சொல்லாமலே ஆஜர் ஆவது மூட்டுவலி; ஆண், பெண் இருபாலருக்கும் பொதுவான இந்தத் தொல்லையையும், துன்புறுத்தலையும் விரட்ட மருத்துவர்கள் உபதேசிப்பது உடற்பயிற்சியைத்தான். என்ன உடற்பயிற்சி? ’ஸிக்ஸ் பேக்’ உள்ள பலகை போன்ற மார்பையா, வயிற்றுப் பகுதியா? ம்ஹும்,


வெந்து தணிந்த மழலைகள்

 

 தஞ்சாவூர் மாவட்ட ஆட்சியாளர் சக்திவேலின் மேசை மேல் இருந்த அனைத்துத் தொலைபேசிகளும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தன. அவருடைய நேரடி தொலைபேசியும் அந்தரங்க காரியதரிசி மூலம் வரும் தொலைபேசிகளும் ஒலித்தன. இது காணாது என்று சக்திவேலின் கைப்பேசிகள் வேறு அலறின. கடந்த பதி னைந்து நிமிடங்கள் வரை மிக மிக அமைதியாக இருந்த மாவட்ட ஆட்சியரின் அலுவலகம் தீடிரென்று ஒரு பெரிய நிகழ்வு நடக்கும் இடமாக மாறிவிட்டது. அதுவும் இப்போது எண்ணிக்கையில் அடங்காத செய்தி தொலைக்காட்சிகள் வந்து விட்டதால்


பாசக்கயிறு

 

 டாக்டர் மாதவன் காரை நிறுத்திவிட்டு, வந்து தன் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அடித்த போது காலை ஒன்பது நாற்பது. பசி வயிற்றை கிள்ளுகிறது. உடல் முழுக்க அப்படியொரு வலி. நைட் டியூட்டியை முடித்துவிட்டு வருகிறார். இரவு முழுக்க தூக்கமில்லை. ஏழெட்டு ஆக்ஸிடெண்ட் கேஸ்கள். அதில் மூன்று டெத். சில ஆண்டுகளாகவே தினசரி ஆக்ஸிடெண்ட் மரணங்கள் ஒன்றிரண்டை தாண்டும் என்பது சராசரி நிகழ்வாக போய்விட்டது. கிளம்பும் போது வருத்தமுடன் டெத் சர்டிஃபிகெட்களில் கையெழுத்திட்டு விட்டு கிளம்பினார். எல்லாமே அவருடைய


பார்வைகள்

 

 சோமநாதன், வயது 68, எக்ஸ்பிரஸ் அவென்யூவில் இருந்த பாரில் அமர்ந்து அவருக்குப் பிடித்தமான ‘லாங்க் ஐலண்ட் ஐஸ் டீ’ என்ற காக்டெய்லை நிதானமாகக் குடித்துக் கொண்டிருந்தார். ‘ஜின்’, ‘டெகிலா’, ‘வோட்கா’, ‘ரம்’ எல்லாம் கலந்த அந்தப் பானம் அவர் மிகவும் ரசித்து அருந்தும் ஒன்று; ஆனால், இன்று அதுகூட அவருக்கு அலுப்பாக இருந்தது. பாரில் அதிகக் கூட்டமில்லை; பொதுவாகவே அவருக்குக் கூட்டமும், இரைச்சலும் அதிகம் இருந்தால் ரசிக்காது. எதிரே டி.வி. திரையில் ஜாக்விலின் ஃபெர்னாண்டஸ், ‘சிட்டியான் கலாயியான்