கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

912 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கட்டியவளைக் கொண்டாடுகிறவர்கள்

 

 ”சொல்லச் சொல்ல இனிக்குதடா – முருகா உள்ளமெல்லாம் உன் பெயரை . .” அழைப்புமணியை அழுத்தியதும் மணியோசைக்குப் பதிலாய் வந்தபாட்டு ஒலியில் சுசீலா அம்மாவின் குரலில் உருகி நின்றோம். “முருகன் என்றால் அழகன் என்று தமிழ்மொழி கூ ஊ றும் அழகன் எந்தன் குமரன் என்று . . “ “வாங்க சார் !”- பாடலை விழுங்கிக் கொண்டு அமுது அண்ணன் கதவைத் திறந்தார்.. “என்னண்ணே படக்குனு கதவத் தெறந்துட்டீங்க ?” ஏக்கத்துடன் சொன்னேன். எனக்குப் பின்னால்


இரண்டாம்தார மனைவிகள்

 

 அவள் பெயர் நீரஜா. மொபைலில் பேசி நேரம் குறித்துவிட்டு என் வீட்டிற்கு வந்தாள். சோபாவில் வசதியாக அமரச்செய்தேன். வயது இருபத்தைந்து இருக்கலாம். நாகரீகமாக பளிச்சுன்னு துடைச்சு விட்டமாதிரி இருந்தாள். “நான் உங்களின் கதைகள் அனைத்தையும் தொடர்ந்து படிக்கிறேன். குறிப்பாக ‘பெண் என்பவள்’ கதையைப் படித்தபிறகு உங்களை நேரில் பார்த்துப் பேசவேண்டும் என்பது என் நெடுநாளைய விருப்பம்…” “மகிழ்ச்சி.” “சில முக்கியமான விஷயங்களைப் பேச வந்திருக்கிறேன். நான் எதைப்பற்றி பேசினாலும் தங்களுக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இருக்காதே?” “எந்த ஆட்சேபனையும்


தமிழோ…தமிழ்

 

 குதறப்பட்டு மொட்டென்று வறண்டு போய் கிடக்கும் எங்கள் ஊர் ஆற்று மணல் திட்டில்தான் வழக்கம் போல் நாங்கள் கூடியிருந்தோம். இன்றைய பேசுபொருளாக ஹாட் டாப்பிக் ஒன்று ரெடியாக காத்திருக்கிறது. `மோடியின் பண மதிப்பிழப்பும், விமர்சனங்களும்’.—- இதில் எங்களுக்குள் பல்வேறு பார்வைகள் இருந்தன. பேசவிருந்த தலைப்பை விட்டுவிட்டு அந்நேரத்துக்கு மணிதான்வித்தியாசமாய்திடீரென்று வேறஒரு பிரஸ்தாபத்தைஇடையில் கொளுத்திப்போட்டான். “ஏம்பா! வெட்டியாய் பொறந்தோம், வெந்ததை தின்னுட்டு விதி வந்து செத்தோம்னு இருக்கக் கூடாதுப்பா.நாம வாழ்க்கையிலஎதையாவதுஉருப்படியாசாதிக்கணும்பா.” “ அட! கவித…கவித.. இன்னா செய்யலாம்?னு நீயே


என்னுள் நீ எப்படி……?

 

 இன்று. சி.எப்.எல் விளக்கு அணைக்கப்பட்டது. நைட் லாம்ப் மட்டும் மின்னி மின்னி எரிய அவள் தன்னவனை எண்ணிக் கொண்டிருக்க அவளை தானாக ஒரு கரம் பற்றியது. அவள் அதை எதிர்பார்த்தாள் போலும். அவள் தானாக சோபாவில் கிடத்தப்பட்டாள். அவளால் நகர முடியவில்லை. அவள் நடுங்கிகொண்டிருந்தாள். நெற்றியில் பூத்த வியர்வை துளி உதட்டை முத்தமிட்டு சென்றது. அவள் கையில் அழுத்தம் தெரிந்தது. ஆனால் யாரும் தீண்டவில்லை. தோலில் அழுத்தும் போது ஏற்படும் பள்ளம் விழுந்தது. ஆனால் அங்கே யார்


அங்கீகாரம்

 

 தமிழ் என்ற பெயரை ஆங்கிலத்தில் எழுதியதில் அவளுக்கு அவ்வளவாக ஈடுபாடில்லை.விண்ணப்பம் ஆங்கிலத்தில் இருந்ததால் வேறு வழியில்லை.தொடர்ந்து தனது பிறந்த தேதியை குறிப்பிட்டு முடித்ததும் அந்த சொற்களை கண்டாள்.அந்த சொற்க்கள் அவளுக்கு வலி கலந்த கோவத்தை பொங்க செய்தது.இது அவளுக்கு புதியதில்லை.கோவ பிரளயம் ஏற்பட காரணம் விண்ணப்பத்தில் விண்ணப்பதாரருடைய பாலினம் ஆணா பெண்ணா என்று கேட்கப்பட்டிருந்தது. சற்றென்று எழுச்சி பெற்று தன்னம்பிக்கையோடு எழுதுகோலை எடுத்து மாற்று பாலினம் என்று ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிட்டாள்.அந்த கோவம் அடங்கவதற்கும் தனிவதற்கும் வாய்ப்பே இல்லாதபடி


அகலிகை

 

 நான் பேசாமல் அவர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தேன் “அப்ப அவளுக்கு பதினஞ்சு பதினாறு வயசுதான் இருக்கும். ஸ்கூல் டூர் போனப்ப, பஸ்ஸ எப்பிடியோ தவற விட்டுட்டா. டில்லியில. பாவம் கொழந்தைக்கு பாஷையும் தெரியாம யாரையும் தெரியாம, யாரையோ நம்பி எங்கயோ போயி.” அவர் குரல் கம்மியது. “நாலஞ்சு பேரு மாப்பிள்ளை. தா**லிங்க யாருக்கும் மீசை கூட சரியா முளைக்கல. எம் பொண்ண, எம் பொண்ண.” அவர் விக்கித்து அழ ஆரம்பித்தார். நான் அவரை தேற்றுவதா என்னை நானே தேற்றிக்கொள்வதா


மோகன் வாத்தியார்…

 

 “நாம அப்புடி பேசிருக்ககூடாதோ… போயும் போயும் கல்யாணம் நடக்குற எடத்துல அப்புடி நா பேசினது சரியில்ல…. இல்ல பேசுனது சரிதான் .. அப்புடி பேசுனாத்தான் மத்தவனுகளும் திருந்துவானுக நாட்ட ஆளுறதுல இருந்து நாசமா போக வைக்கிற வரைக்கும் ஏதோ ஒரு வாத்தியாருகிட்ட படிச்சவனுகதானே வெறும் பாடத்த மட்டும் சொல்லிக் கொடுக்குறதுக்கா இந்த வாத்தியாரு பொழப்பு…..” “கொட்ட வேண்டிய எடத்துல கொட்டியும் தட்டிக்கொடுக்க வேண்டிய எடத்துல தட்டியும் கொடுத்தாதான் நல்ல வழிக்கு வருவானுக.. ரிட்டேரு ஆனாலும் நா வாத்தியாருதானே…


ஓர் இரவுப்பொழுதில்

 

 அவனுக்கு அந்தப் பேருந்து நிலையம் புதிதல்ல. ஆனால், அவளுக்கு அந்தப்பேருந்து நிலையம் புதிது. அவள் அப்பேருந்து நிலைய நிழற்குடை ஒன்றில் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவனும் அவளுக்கு எதிர்த்தார்போல் இருந்த நிழற்குடையில் அமர்ந்துகொண்டிருந்தான். அவன் பேருந்தின் வருகைக்காக காத்திருந்தான். அவள் அதற்காக காத்திருக்கவில்லை என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. கூடவே ஏதோ ஒரு பதற்றம் அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. பேருந்தின் வருகையைக் கவனித்துக்கொண்டே அவளையும் இடையிடையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவளும் அப்படித்தான் அவனை அடிக்கடி பார்த்துக்கொண்டாள். தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் அவன்.


யானை ஆகிடத்தான் இந்த கனவு

 

 சேப்டர் 3 ஆவென திறந்து கிடந்தது அந்த அரசினர் உயர் நிலை பள்ளி. நான் தயங்கி தயங்கி உள்ளே சென்றேன். என் கால்களில் புதிதாக இரு திசை பிறந்திருப்பதாக நம்பிய நேரத்தில் அலைபேசியை எடுத்து மணி பார்த்தேன். பகல் 11. காணும் கண்கள் முழுக்க கட்டடங்கள் நிறைந்திருக்க இடையிடையே மரங்கள் வளர்ந்திருந்தன. இதுவரை சாலையில் வீசிய அனல்காற்று இப்போது இல்லை. பெருங்காற்றின் குளுமையை உணர்ந்தேன். எங்கிருந்தோ என்னை நோக்கி வந்த என் கண்களை என்னால் நேருக்கு நேர்


மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே நான் ….

 

 அன்று மாலை , ஐந்து மணி இருக்கும். ஆவி பறக்க காஃபியை எனக்குப் பிடித்த கோப்பையில் நிரப்பிக் கொண்டு, பால்கனிக்கு வந்து சுவரில் சாய்ந்தபடி, எதிரிலிருக்கும் பார்க்கைப் பார்த்தேன். நானும் என் கணவரும் இந்தப் பலமாடிக் குடியிருப்பிலிருக்கும் ஃபிளாட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து, கடந்த ஒரு மாதமாக இது தான் என் மாலைநேரப் பொழுதுபோக்கு. அது பெரிய பார்க். சிறு பிள்ளைகள் விளையாடுவதற்கும், இளைஞர்கள் உடற்பயிற்சி செய்வதற்கும் உபகரணங்கள் இருந்தன. ஓடுவதற்கு வசதியாகத் தனியாக மண் பாதையும், பெரியவர்கள் நடைப்பயிற்சி