கதைத்தொகுப்பு: சிறப்பு கதை

924 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இறைவன் கொடுத்த வரம்!

 

 “தாத்தா” என்ற குரல் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ராமசுப்புவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. வழக்கமாக பேரன் தனுஷ் பள்ளி விடுமுறைக்கு தாத்தாவைப் பார்க்க கிராமத்திற்கு வருவது இயல்புதான் என்றாலும் இந்தமுறை நிச்சயம் தன் மகன் சிவகுமர், தனுஷை அனுப்பமாட்டான் என்று எண்ணியிருந்தார். அதற்கு காரணம் இருந்தது. முந்தைய தினம் தொலைபேசியில் சிவா பேசியபோது தனுஷின் மேற்படிப்பு செலவுக்கு கிராமத்திலிருந்த நிலத்தையும், வீட்டையும் விற்று உதவி செய்யுமாறு கேட்டதற்கு, இல்லை என்று மறுத்ததுடன் முதல் முறையாக மிகுந்த கோபமும் கொண்டார்.


காதல் கிளிகள்

 

 வீடு வெறும் வீடாக இருந்தது. நாளை காலை அந்தமானுக்கு பயணம். மகள் சிந்தாமணி நிம்மதியாக தூங்குகிறாள். அவளுக்கு இது பிறந்த வீடு. எனக்கு நான் கட்டுன மாளிகை. பதினைஞ்சு பதினாறு வயசுல கட்டினது. மூக்கமாவுக்கு ஐம்பது வயது ஒருக்கும் அள்ளி முடிந்த கூந்தல் சிவந்த தேகம்; தோள்களில் கிளிப் பச்சை; ஜாக்கெட் போடும் பழக்கமில்லை ஆனால் இரண்டு முந்தானை மடித்து போட்டிருப்பாள் மூக்குக்கு அருகில் ஒரு கருப்பு மறு; சிங்கப்பல் சிரிப்பு; வசீகரமான கிராமத்து முகம்; சொந்த


சிலிர்க்கும் சிற்பம்

 

 அரூபமான அந்த அறையில் நடப்பவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளங்கிற்று போலும். பார்த்தால் அப்படி தான் தெரிகிறது. வெளிரிய முகம் முறுக்கிட்ட மீசையின் மழுங்கள் என்று நலன் முகம் பல அமானுஷ்யங்களை கவ்வியிருந்தது. ஆனால் நலனுக்கு இப்போது எந்த பயமும் இல்லை மாறாக பயத்தை தாண்டி ஒரு குழப்பம் அவனுள் கர்ஜித்து கொண்டே இருந்தது பாவம் என் செய்வான் காலச்சக்கரத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான் தற்போது இந்த அறையில் சிக்கி முழி பிதுங்கி நிற்கிறான். நடப்பவை அனைத்திற்கும் தான்


காலக்கோடு

 

 கி.பி. 2030 வியாஸின் இன்பமான பொழுதுகள், தன் ஏழு வயது மகள் சுஹாவிடம் மாலை நேரங்களில் விளையாடுவதுதான். ஒரு சிவில் எஞ்சினியரான வியாஸ் தன் அலுவலக டென்ஷன் முழுவதும் மறந்து அவளுடன் விளையடுவதும், கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வதிலும், கிண்டல் செய்வதும், பார்ப்பவர்களை கூட வசீகரிக்கும். அவள் கேள்விகள் சில நேரங்களில் குழந்தைத் தனமாகவும் சில நேரங்களில் புதிராகவும், சில நேரங்களில் புதிதாகவும், புலப்படும். அன்று, அலுவலகத்திலிருந்து வந்து உடை மாற்றிக்கொண்டு, மெதுவாக சோபாவில் அமர்ந்த்து சுஹாவைப் பார்த்து,


மும்பையில் ஒரு மாலை…

 

 கண் முழிச்சப்போ , வீட்டுல முன் அறையில் விளக்கு எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு . மணி ஒன்றரை. இன்னுமா ரிஷபா தூங்கல ? தூக்கக்கலக்கத்தில, தள்ளாடிட்டே ராதிகா எழுந்து வந்தா. “ரிஷப் மச்சி, இன்னும் தூங்கலையா?” “தோ, இந்த book முடிக்க போறேன் ராதிகா , just 80 pages தான் பாக்கி, முடிச்சிட்டு தூங்கணும்.” “just 80 pages? அருமை, காலைல நான் எந்திரிக்கறப்போ தான் நீ தூங்க போறே! ஏதோ பண்ணு” கொட்டாவி விட்டபடி மறுபடியும்


கனவே கலையாதே

 

 அன்று வானம் சற்று மேக மூட்டத்துடன் காணப்பட்டது. அந்த அதிகாலைப் பொழுதில் பக்கத்து வீடுகளில் கந்த சஷ்டியும், சுப்ரபாதமும் ஒலித்துகொண்டிருந்தது. நான் படுக்கையில் இருந்து எழ மனமில்லாமல், கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். நேரம் சரியாக 6. இன்று எனக்கு ‘மார்க்ரெட் அண்ட் கோ’ கம்பெனியில் னேர்முகத் தேர்வு. எப்படியாவது இந்த தேர்வில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். ‘என்ன படித்து என்ன பிரயோஜனம், சிபாரிசு இருப்பவனுக்குத்தான் வேலை கிடைக்கிறது’ என்று நண்பன் கோபி நேற்றிரவு சொன்னது


ஸ்கூல் சீசன்

 

 எனக்கு முடியை வித்தியாசமாக, ஸ்டைலாக வெட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்றெல்லாம் ஆசை இல்லை. ஆனால் இந்த முறை எப்பவும் போல், பள்ளி பிள்ளைப்போல் முடிவெட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அக்கா சொன்னாள். “எலி கரண்டுன மாதிரி கரண்டிட்டு வந்தா வீட்டுக்குள்ள விடமாட்டேன்” வாசலைவிட்டு இறங்கும்போது அக்கா மீண்டும் சொன்னாள். சிறுவயதில் அம்மா வேறுமாதிரி சொல்வாள், “முன்னாடி முடியவிட்டுட்டு வராத. ஒட்ட வெட்டிட்டு வா” நானும் தோரயமாக அம்மாவிற்குப் பிடித்த மாதிரியும், எனக்குப் பிடித்த மாதிரியும் வெட்டிக் கொண்டு வந்து நிற்பேன்.


படிச்சவன் பார்த்த பார்வை

 

 ஏங்க, ஆசாரி வந்திருக்கார்.. “இவன் வாசலுக்குப் போனான். என்னங்க கண்ணாயிரம், என்ன விஷயம்?” “பெரிய ஐயா ஒங்ககிட்டே ஒண்ணும் சொல்லலீங்களா தம்பி? நம்ப புஸ்தகக் கடை மாடியில் புதுசாக் கட்டப்போற ரூமுக்குக் கதவு செய்யணும். மரவாடிக்குப் போய் பலகை வாங்கியாரணும், புதன்கெழமை வந்துடு கண்ணாயிரம்னு ஐயா சொன்னாங்களே!” இவன் வீட்டினுள் போய் மனைவியை விவரம் கேட்டான். “ஆமாங்க. அப்பா ஊருக்குப் புறப்படறதுக்கு முந்தி இன்னிக்கு ஆசாரி வருவாரு. மாப்பிள்ளையை அவர் கூடப் போயி பலகை வாங்கி வந்துடச்


டோரியன் சீமாட்டி

 

 மாத்யூ ஃபெர்ணாண்டஸ், மன நல மருத்துவர். கேட்டில் மாட்டியிருந்த பித்தளை பெயர்ப்பலகை சூரிய ஒளியில் பளபளத்தது. எங்கு பார்த்தாலும் நெடிய மரங்கள். முதன் முதலாய் இங்கு வருபவர்கள் ஏதோ பண்ணை வீட்டிற்குப் போவது போல முதலில் உணர்வார்கள். இதுவரை தாங்கள் அனுபவித்த நகர நெரிசலையும் வாகன இரைச்சலையும் தற்காலிகமாக மறக்கச் செய்யும் இயற்கைச் சூழல். தூரத்தே தெரியும் பிரிட்டிஷ் காலத்தில் கட்டப்பட்ட பெரிய வீட்டின் வரவேற்பரையில் இருக்கும் விலையுயர்ந்த சோபாவின் நுனியில் தயக்கத்துடன் அமர்ந்திருந்தான் ரிஷி. “பிளீஸ்


பாலாவிற்காக…

 

 பாலாவிற்கு முழுவாண்டு தேர்வு முடிந்ததும் என்னுடைய கைபேசியை அன்பளிப்பாக தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் என்னுடைய வாக்குறுதியை என்னால் நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும் என்று நான் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. உண்மையில் அவள் என்னிடம் மொபைல் ஃபோன் கேட்கவில்லை. நானேதான் தருவதாக கூறினேன். இன்று என்னால் அந்த சிறுமி ஏமாற்றம் அடைந்த்திருப்பாள் என்பதை நினைக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது. தாம்பரம் பீச் ரயிலில்தான் நான் பாலாவை முதன்முதலில் சந்தித்தேன். நான் எழும்பூரில் ஏறுவேன். அவள் சேத்துப்பட்டில் ஏறுவாள். அங்கே ஒரு தொண்டு