கதைத்தொகுப்பு: சமுகநீதி

3422 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மலைக்காளி

 

 மலைக்காளிக்கோவிலின் முற்றத்துத் திண்ணையில் காளிதேவியும் ஆனந்தனும் சும்மா அமர்ந்திருந்தனர். இங்கிருந்து பார்த்தால், 610 பாறைப் படிக்கட்டுகளுக்குக் கீழே இருக்கும் மலையடிவாரக் கடைகளும் அவற்றுக்கு அருகே அமந்திருக்கும் சிற்றாலயங்களின் கோபுர முகப்புகளும் தெரியும். மலையடிவாரத்தில் மக்கள் நடமாட்டம் குறைவாகத்தான் இருக்கும். விடுமுறைக்காலங்களில் மட்டும் கூட்டமே மிகும். அங்குள் சிற்றாலயங்களில் மக்கள் நுழைவர். ஆனால், மக்களுள் மிகச் சிலர்தான் பாறைப்படிகளில் ஏறி மலைக்காளிக்கோவிலுக்கு வருவார்கள். அவ்வப்போது இளங்காதலர்கள் தங்களின் கைகளைக் கோத்தபடியே மகிழ்ந்து பேசிக்கொண்டே, பாறைப்படிகளில் ஏறி நூறு அல்லது


புதியவர்கள்

 

 இந்திரன்,மட்சூ,கந்தா,விமல்.மூர்த்தி …ஒன்றாய் சேர்ந்தே திரிகிற‌ வகுப்பு. அவர்களுடன் சம வயதிலிருந்த சாரதா ஆளுமை கூடியவளாக இருந்தாள்.’அக்கா’போன்ற நிலை. கந்தா, அவளிடம் நிறைய கேள்விகளை கேட்டு திணறடித்துக் கொண்டிருந்தான்.”நீங்களும் சாதாரணப் பெண் தானே.வெளியில் எங்களைப் பார்த்தால் ,பார்க்கக் கூடாத ஐந்துவைப் பார்ப்பது போல முகத்தை வேற பக்கம் திருப்பிக் கொண்டு பார்காதது போல போவீர்கள்;திரிவீர்கள்”என்றான்.சாரதா உடனடியாக மறுத்து”நான் அப்படி எல்லாம் இருக்க மாட்டேன்”என்றாள்.”இந்த வருசம் படம் வரைஞர் கோஎஸ் முடிந்த பிறகு பார்க்கத் தானே போறோம்.ரிவேர்ட் பாடங்களுக்கு இரவலாக


சுற்றுப்புற சுகாதாரம்

 

 அதிகாரி அந்த ஊருக்குப் போனார். சுகாதார அதிகாரி; பெரிய பதவி வகிக்கும் பெரிய அதிகாரி. ஜீப்பெல்லாம் அங்கே போகாது; நடந்துதான் போகணும். அவரும் நடந்துதான் போனார். இப்படி நடந்தே போய் அந்தக் கிராமத்தின் சுகாதாரத்தை கவனிக்க அவருக்கு ஆசை. இப்படிப் பைத்தியக்கார’ அதிகாரிகளும் இந்தக் காலத்தில் ஒண்ணு ரெண்டு இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்! இந்தியாவின் ஆத்மா கிராமத்தில்தான் இருக்கிறது என்று புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறார் அவர். நடந்து போய்க்கொண்டே இருந்தார். கிராமம் இன்னும் கண்ணுக்குத் தட்டுப்படவில்லை. காடு செடி மரங்கள்


பொய் சொல்லத் தெரியாமல்…

 

  அவனுக்கு ஒரு பாவமும் தெரியாது. காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது போல அந்த நிகழ்ச்சி நடந்திருந்தது. கல்லூரி முழுவதும் அவனை ஆதரித்து அவனுக்காகப் போராடக்கூடக் காத்திருந்தது. ஆனாலும் அந்த ஆதரவையும், அனுதாபத்தையும் ஏற்று வசதியாக அவற்றில் குளிர்காய அவனுக்கு மட்டும் விருப்பமில்லை. அவனுக்கு – அதாவது, சுகுமாரன் என்கிற சுமனுக்குத் தன்னைத் தப்பச் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்றோ, காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென்றோ கூட எண்ணமிருந்ததாகத் தெரியவில்லை. தனக்கு ஏற்பட்ட இரண்டு சோதனைகளிலும் அவன் அப்படித்தான் நடந்து


சமரசம்

 

 பொழுது இன்னும் நன்றாகப் புலரவில்லை. தை மாதத்துப் பனிப் படலத்தில் அத்தெருவே மிகவும் மங்க லாகக் காட்சியளித்தது. ‘தையும், மாசியும் வையகத்து உறங்கு’ என்று என்றோ ஒரு நாள் கூறிச் சென்றாள், ஔவைக்கிழவி. அதனை வேத வாக்காகக் கொண்ட திருநெல்வேலி வாசிகளில் ஒருவராவது நன்றாகவிடியுமுன், தெருவில் தலையைக் காட்ட எத்தனிக்கவில்லை. கிராமச் சங்கத்தாரின் புண்ணியத்தால் மங்கலாக மினுமினுத்துக் கொண்டிருந்தது, தெருவில் நாட்டப்பட்ட மின்சார விளக்கு. அதனடியிற் சிறகிழந்த ஈசல்கள் கூட்டங் கூட் டமாகக் கிடந்தன. அவற்றைச்சுற்றிக் காக்கைகள்


இறைவன் எங்கே?

 

 “அம்மா !” “என்னடா வேணும்!” “அம்மா… வந்து…! கோயிலுக்குப் போகக் கண்ணன் கூப்பிட்டானம்மா! கோயிலுக்கு ஏனம்மா நாமெல்லாம் போறல்ல? அவங்க எல்லாம் ஒவ்வொரு வெள்ளியும் போ றாங்களே?” கேள்விக்குறியோடு தாயை நோக்கினான் முருகன். “நாமெல்லாம் அங்க போகக் கூடாதுடா, முருகா!” என்று கூறிவிட்டுக் கைவேலையிற் கவனஞ் செலுத்தினாள் முருகனின் தாய். “ஏம்மா! போகக்கூடாது?” தாயின் கவனத்தை மீண்டும் தன்பால் இழுக்க முயன்றான், முருகன். “நாம கூடாதவங்க. அதனால் தான் கோயிலுக்கு ளெல்லாம் போகக்கூடாது?” “மத்தவங்கெல்லாம் நல்லவங்களா? நான்


நம் வீடு..நம் நாடு..நம் பூமி!

 

 திரு.பாலா ஹாலில் அனைத்து ஜன்னல்களையும் திறந்து வைத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். இயற்கையான காற்று,… நல்ல தூக்கம். சுமார் பன்னிரண்டு மணியளவில், அவரது மகன் சிவா வீட்டிற்குள் நுழைந்து, நேராக தனது அறைக்கு நடந்து சென்று கதவை மூடினான்… .இந்த வீடு நீண்ட காலமாக லாட்ஜாக மாற்றப்பட்டுள்ளது!! சில நிமிடங்கள் கழித்து, சிவா கழிப்பறைக்குச் செல்ல கதவைத் திறந்து….பாலா தூக்கத்தைக் கெடுத்தான். அவன் தொலைபேசியைச் சுமந்துகொண்டு, கண்களை அதன் திரையில் பூட்டியிருந்ததால் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. “வீட்டிற்குள் இருக்கும்போது கழிவறைகளுக்கு


பாவ மன்னிப்பு

 

 வானம் பிளந்து கொண்டதோ என்னமோ …கருக்கொண்ட மேகங்கள் சுமைதங்காது நீர்த்தாரையைத் தெறிக்கவிட்டிருந்தன…..மேகங்களின் கூச்சல் பொறுக்காது மின்னல் சாட்டை கொண்டு வீசிற்று… கடல் அலைகள் பொங்கி வானத்தைத் தொட்டு விடத்துடித்தன ….காற்று ஆவேசம் வந்தது போலச் சுழன்று அடித்தது…..பிரளய காலம் இவ்வாறுதான் இருக்குமோ… வெளி ஆரவாரங்கள் எவையும் அவர் மனதைத் தொடவில்லை ஆனாலும் அவர் மனதிலும் புயல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.அப்புயலில் அகப்பட்ட சிறு இலை போல் அவரது மனம் அமைதியின்றி அலைக்கழிந்து கொண்டிருந்தது.அமுதாவின் உயர்ந்த உள்ளத்தின் முன்னே தான்


ஒரு ஆரம்பம் இப்படி…

 

 குற்றமுள்ள நெஞ்சு… சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, சந்திரன் மேசை மேலிருந்த புது பென்சிலை இயல்பாக எடுத்து பாக்கெட்டில் வைத்தான். நேற்றுதான் வேலைக்கென்று மேசைக்கு ஆறு பென்சில்கள் நிர்வாகம் கொடுத்தது. அதில் ஒன்று… இப்போது சுவாகா ! ‘அப்பாடா!’ – என்று நிமிர்ந்து பார்க்கும்போது சிவா இவனைப் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான். சொரக் ! கை மெய் களவு!! சந்திரனுக்கு உடல் குப்பென்று வியர்த்தது. தர்மசங்கடமாக இருந்தது. ‘எல்லாம் நேரம். தன்னால் வந்த வினை.!’ தலைக் கவிழ்ந்தான்


நான் ஓர் தனி ஆள்

 

 நீலவானம் ஒரே லயத்தில் பளீரென்று விரிந்து கிடந் தது. துணுக்கு மேகமொன்று அபூர்வ மாக தெளிந்த நீலத்தி னுள் பளீச்சென்று அடையாளங் காட்டிற்று; முயற்குட்டியொன்று புல்வெளி யொன்றினுள் இலக் கற்று ஓடிக் கொண்டிருப்ப தனைப் போல. பாரதிக்கு அந்த மனநிலை யிலும் நிறைவான சிரிப்பொன்று இதயத்தினுள்ளே அவிழ்ந்து உதிர்ந்தது. தன் பூனைக் கண் களை இமைக்காமல் ஆகாயத் தையே பார்த்துக் கொண்டிருந் தாள். வடிவம் மாறுகின்ற பிஞ்சுமேகம் இப்போது இரண் டாக உடைந்து வெள்ளைக் கோழிகளாக அவளின்