Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைத்தொகுப்பு: சமுகநீதி

3406 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு ஆரம்பம் இப்படி…

 

 குற்றமுள்ள நெஞ்சு… சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, சந்திரன் மேசை மேலிருந்த புது பென்சிலை இயல்பாக எடுத்து பாக்கெட்டில் வைத்தான். நேற்றுதான் வேலைக்கென்று மேசைக்கு ஆறு பென்சில்கள் நிர்வாகம் கொடுத்தது. அதில் ஒன்று… இப்போது சுவாகா ! ‘அப்பாடா!’ – என்று நிமிர்ந்து பார்க்கும்போது சிவா இவனைப் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான். சொரக் ! கை மெய் களவு!! சந்திரனுக்கு உடல் குப்பென்று வியர்த்தது. தர்மசங்கடமாக இருந்தது. ‘எல்லாம் நேரம். தன்னால் வந்த வினை.!’ தலைக் கவிழ்ந்தான்


நான் ஓர் தனி ஆள்

 

 நீலவானம் ஒரே லயத்தில் பளீரென்று விரிந்து கிடந் தது. துணுக்கு மேகமொன்று அபூர்வ மாக தெளிந்த நீலத்தி னுள் பளீச்சென்று அடையாளங் காட்டிற்று; முயற்குட்டியொன்று புல்வெளி யொன்றினுள் இலக் கற்று ஓடிக் கொண்டிருப்ப தனைப் போல. பாரதிக்கு அந்த மனநிலை யிலும் நிறைவான சிரிப்பொன்று இதயத்தினுள்ளே அவிழ்ந்து உதிர்ந்தது. தன் பூனைக் கண் களை இமைக்காமல் ஆகாயத் தையே பார்த்துக் கொண்டிருந் தாள். வடிவம் மாறுகின்ற பிஞ்சுமேகம் இப்போது இரண் டாக உடைந்து வெள்ளைக் கோழிகளாக அவளின்


பயம்

 

 எல்லாமே அவனுக்கு ஆச் சரியமாக இருந்தது. விட்டு விட்டு வீசுகின்ற காற்றிலேகூட தீவிரமான அசைவு செறிந்தி ருப்பதாக உணர்ந்தான். நிமிர்ந்த போது எதிரேயுள்ள மரம் அசைவற்று நின்றது. காகம் ஒற்றையாக மிரட்சி யோடு எங்கோ பார்த்து விட்டுப் பறந்தது. தூரத்திலே தலையில் மூட்டையொன் றுடனே தள்ளா டித் தள்ளாடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்த கிழவர் ஒரு வரை வேகமாகத் தாண்டிய வாறு பஸ்வண்டி வந்தது. நேரத் தைப் பார்த்தான் சிவசாமி. ஏழு மணி பத்து நிமிஷம். அந்த


புகை நடுவே…

 

 அலைகள் – மடார்மடா ரென்று சிதறி நுரைகளை உதறியபடியே கலைவதும் புரள்வதுமாக இருந்தன. வெளி றிட்ட வானத்திலே பொன்வண் ணம் மெதுவாகப் புரண்டு படியத் தொடங்கிய மாலைப்பொழுது. ஆட்கள் குறைவாகவே தெரிந் தனர். இராணுவ வண்டிகளும் சிப்பாய்களும் அடிக்கடி நெடு வீதியில் அலைவதைச் செல்வ ராசன் ஓரக்கண்ணால் பார்த் துக் கொண்டான். காற்றுக்காக நிற்பவன் போலத் தோற்ற மளிக்க முயன்றவனின் அருகே நடராசாவின் குரல் ஓயாமல் கேட்டது. ‘நீ சொன்னபடியே நான் எந்த இடத்திலும் நிற்க மாட்டன்.


ஆறுமுகம்

 

 மனப்பூர்வமான நட்பு என்பது சுயநலத்திற்கு அப்பாற் பட்ட ஒரு உன்னதமென்று, ஆறுமுகம் எனக்கு எழுதிக் கொடுத்த ஆட்டோ கிராபை நான் இன்னமும்பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். ஆங்கிலத் தில் எழுதப்பட்ட வாசகம். மணி மணியான கையெழுத்து ஆறு முகத்தினுடையது. ஒவ்வொரு எழுத்தையும் சித்திரக்காரன் ஒருவனைப் போல – செதுக்கிச் செதுக்கி எழுதினாற் போன்ற அலங்காரத்துடன் – ஆறுமுகம் எழுதியிருந் தான். நான் எனது முதல் அரிச்சுவடி எழத்தாக ஆங்கில ‘ஏ’யைத்தான் எழுதி னேன் என்று ஆறுமுகம் சொன் னதும், அந்த


தீவுகள்

 

 “ரமணா என்ன யோசிச் சிட்டிருக்கே!” என்ற கோபா லின் குரலில் திடுக்கிட்டவன் போல நினைவு கலைந்து அவனைப் பார்த்தான் ரமணன். “வந்து ஒரு வாரமும் ஆகல்ல. ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி யோசிச்சிட்டிருந்தா எப்படி? வீட்டு யோசனை தானே…” கோபாலின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியாமல் வெறுயைாகத் தலையை அசைத்தான் அவன். “சீக்கிரமாப் புறப்படணும்” என்று சொல்லியவாறே வெளியே அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டான் கோபால். ரமணன் மணியைப் பார்த்தான். எட்டு மணி. நாராயணன் இன்னமும் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்


திசைகள் ஆயிரம்

 

 குளிரூட்டப் பெற்ற அறை யில் மெல்ல – மிதக்கும் இன்னிசை. கம்ப்யூட்டர் திரை யில், ஓடுவதும் திரும்பி வருவது மாகப் பிஞ்சுக் குழந்தை ஒன்று. தன்னந்தனியாக அந்த அறை யில் இருந்தான் மனோகரன். உடல் எரிகிறாற் போலவே உணர்ந்தான். மனநிலை உடலையும் பாதித்திருக்க வேண்டும். குணவர்த்தனா சொன்ன ஒவ்வொரு சொல்லும் திரும்பத் திரும்பக் காதினுள்ளே அறைந் தது. அவர்கள் இருவரிடையே யும் பத்தாண்டு கால நட்பு, பல தடவைகள் அவர்களிடையே விவாதங்கள் நடைபெற்றிருக் கின்றன. வார்த்தைகளில் சூடு


மூன்றாவது பக்கம்

 

 தலையில் – அடித்துக் கொண்டே பத்திரிகையின் முக்கிய செய்தியினை இரண டாவது முறையாகவும் படித் தான் மூர்த்தி. மனதினுள்ளே எல்லையற்ற எரிச்சலும் வெறுப் பும் பெருகிற்று. அவனையறி யாத அருவருப்பும் உண்டா யிற்று. மூன்றாவது முறையும் பத்திரிகைச் செய்தியினைப் படித்தான். “எழுத்தாளர் பரசு ராமன் கைது. அரசுக்கு எதி ரான எழுத்து நடவடிக்கைதான் கைதானதற்குக் காரணமா?” தலைப்புச் செய்தியினை விளக் கிய உள்ளடக்கத்தில் பரசுராம னின் அரசுக்கு மாறான எதிர்க் குரலே இந்தக் கைதுக்கு அடிப் படைக்


பொய்முகம்

 

 மழை இலேசாகத் தூறிக் கொண்டிருந்தது. மின் விளக்கு ஒளியில் அந்தத் துமியல் பொட்டுப் பொட்டாய் சிதறினாற் போல் கண்கள் உணர்ந்தன. வாகனப் பரபரப்பு இன்னமும் தணியவில்லை . எதிரே வரும் வாகனங்களின் ஒளித்தெளிப் பையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான் சாந்த குமாரன். மனம் பரபரத்து அமைதியை இழந்து இனந்தெரி யாத அச்சத்தை அவனுள்ளே விதைகளாய்த் தூவிக் கொண்டி ருந்தது. ஒரு சின்ன மடைத்தனத் தால் இந்த நிலைமை வந்தது எனச் சலித்துக் கொண்டது மனம். ‘ஒமார் முக்தார்’


குழந்தைமை

 

 பேருந்தின் ஆட்டத்தைவிட அவரின் ஆட்டம் மிகுதியாக இருந்தது. பேருந்தில் கூட்டம் குறைவுதான். ஆனால், இருக்கைகள் நிறைந்துவிட்டன. அவரைத் தவிர யாரும் நிற்கவில்லை. அவருக்கு மட்டும் இருக்கை கிடைக்கவில்லை. கிடைத்தாலும் அவர் அமர்வார் என்று உறுதியாகக் கூற முடியவில்லை. அவர் நிற்பது போலவே நடக்கிறார். அமர்வது போலவே மிதக்கிறார். அமர நினைத்து மரக்கிளைக்கு அருகில் சென்ற பறவை திடீரெனத் தன் மனத்தை மாற்றிக்கொண்டு, பறந்து வானில் எழுவது போல ஒரு முடிவின் எதிர்மறையான மாற்றத்தில், அந்த மாற்றம் செயலுக்கு