Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: சமுகநீதி

2621 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கூத்தனின் நரகம்

 

 தென் நாடுடைய சிவனே போற்றி எந்நாட்டவர்கும் இறைவா போற்றி போற்றி என்பது எப்படியோ சிவலிங்கத்தின் மனதில் சுயம்பு லிங்கமாகத் தோன்றிவிட்டது. நம்பிக்கை அற்ற சிவலிங்கத்தின் மனதில் நம்பிக்கை விதையாக விழுந்து சட்டென்று ஒரு கணத்தில் ஆழமாகப் புதைந்து கொண்டது. இத்தினை நாளும் விளங்காதது அன்று விளங்கியதான பிரமிப்பு அவனை ஆட்கொண்டது. அவன் அதைக் கேட்கவில்லை. அதுவாக அவனிடம் அது வந்து இறங்கியது. இதுவரை வாழ்ந்ததிற்கு இருந்திராத அர்த்தம் இப்போது வாழ்வதற்கு இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. இருந்தும் அவனிடம்


மனிதன்..!

 

 புதுச்சேரி-நாகை பேருந்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த பஞ்சைப் பனாதி… வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டை. நாற்பத்தைந்து வயது தோற்றம். எதைஎதையோத் தின்று வெறுப்பேற்றினான். மரியாதை மருந்துக்குக் கூட ”சார்!” நீட்டவில்லை. எனக்கு, இவன் அநாகரீகத்தை உணர்த்தி முகத்தில் கரி பூச ஆசை. கடலூர் பேருந்து நிலையம் வந்ததும் வெள்ளரிப் பிஞ்சு விற்பவனை அழைத்து பத்து ரூபாய் நீட்டினேன். அவன் இரண்டு கட்டுகளை ஒரு கேரி பேக்கில் கொடுத்துச் சென்றான். ஒரு கட்டில் இரண்டை எடுத்து, ”சார் !” அருகில்


ஆசிரிய மாணவ நண்பர்

 

 நாளை காலை வழிபாட்டு நேரத்தில் மாணவர்களுக்கு என்ன சொல்லப்போறோம் என்று யோசித்து கொண்டிருந்தார் ஆசிரியர் பாலா. மறுநாள் காலை வணக்கத்தை அனைவருக்கும் சொல்லி இதோ ஆரம்பித்துவிட்டார். பள்ளியில் காமராசர் பிறந்த நாளிற்காக போட்டிகள் தொடங்கப்பட்டன. ஆசிரியரிடம் போட்டியில் கலந்து கொள்ள பெயர் கொடுத்த அனைத்து மாணவர்களும் கலந்து கொள்கின்றனர். அவரவர்க்கான செயலில் ஈடுபாடு கொண்டு வெற்றியும் தோல்வியும் அடைகின்றனர். ஆசிரியர் கண்ணன் அனைத்து மாணவர்களையும் சமமாக கருதும் மனம் கொண்டவர். போட்டியில் கலந்து கொண்டு தோற்றுவிட்டால் மற்ற


உழைப்’பூ’

 

 “எலேய்..துரை!என்ன பழம்டா வச்சிருக்கே?கன்னல் இல்லாம கொஞ்சம் கொண்டாடா..”பழவண்டிக்காரனை ஏவியவர்,குதப்பிய வெற்றிலை எச்சிலை ஓரமாய் உமிழ்ந்தபடியே அடுத்த அதட்டல் உத்தரவை தேநீர் கடைக்காரனுக்கு போட்டார் ஏட்டு ராகவன்..”ஏய்..யாருய்யா அது..கடைப்பையன்கிட்ட ஒரு கிளாஸ் பச்சத்தண்ணீய கொடுத்தனுப்பு”. சைடு ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்த புல்லட்டில் சாய்ந்தபடியே கடைப்பையன் கொடுத்த தண்ணீரால் வாய் கொப்பளித்த நேரத்தில் ,பரட்டைத்தலையை சொறிந்தபடியே வந்து நின்ற பழவண்டிகாரன் “சார்..கொஞ்சமா கொய்யாதான் எடுத்தேன்..எல்லாம் வித்துடுச்சி..கன்னல்தான் கொஞ்சம் பசங்களுக்காக எடுத்துவச்சிருக்கேன்…’என்றவனிடம் ..’சரி..சரி..பர்ஸை எடு..எவ்வளவு தேறும்.?”என்றபடி அவனது சட்டைப்பைக்குள் கைவிட்டார். மெல்ல


முரண்

 

 குளிர் நிறைந்த அதிகாலைப் பொழுது பறவைகள் தங்கள் பயணம் தேடி பறந்து செல்கின்றன. சூரியன் மெல்ல எழுந்து வந்து தன்முகத்தைக் காட்டியது. ஒவ்வொரு உயிர்களும் புதிய நாளுக்கான உத்வேகத்துடன் செல்ல ஆயத்தமாகின்றன. ஊரிலிருந்து சற்று தள்ளி ஒரு அரசுமேல்நிலைப்பள்ளி. ஒற்றைப்பெடல் போட்டுக்கொண்டு ஒரு மாணவன் சைக்கிளில் பள்ளிக்கு வந்தான். நேரம் ஆக ஆக மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வந்து கொண்டிருந்தனர். பள்ளி அன்றைய நாளை குதூகலமாக்க நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. சிறுவயது குழந்தைகள் அந்தப் பள்ளியைக் கடந்து தன் தொடக்கப்பள்ளிக்குச்


பிரம்ம ஞானம்

 

 திவைத்தா என்கின்ற வர்த்தகமையத்தின் முன்பிருந்த அந்தப் பரந்த வெளிக்கு இயற்கையே வெள்ளைக் கம்பளம் விரித்தது போன்ற அழகு. பனிக்காலத்தின் குழந்தைப் பருவத்தைத் சுதர்மமாக ஏற்ற இயற்கை. அது தனக்குத்தானே பருவகாலத்தில் கொட்டும் பனியின் பலாபலனால் விதவை வேடம் தரித்த அவஸ்தை. புதுப் பனியைக் கண்ட பாலகர்களுக்கு அவளின் முந்தானையில் வழுக்கி ஓடும் அளவில்லா இன்பம். அதற்காகத் திரண்ட வெள்ளையும் கறுப்புமான குதூகலிக்கும் மனிதக் கூட்டம். தெருவையும், தெருவில் இருக்கும் பாலத்தையும் தாண்டி ஒரு சுரங்கரத நிலையம். அதிலிருந்து


குளம் குட்டையானது

 

 அந்த ஊருக்கே அடையாளத்தை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது அந்த குளம். சுற்றிலும் தோட்டங்களாகவும், குடிசைகளாகவும், ஒரு சில காரை வீடுகளாகவும் அமைந்திருந்த ஊருக்கு இந்த குளம் எல்லாவற்றிற்கும் தேவையாய் இருந்தது.ஊரே உபயோகப்படுத்தினாலும் நொய்யலின் புண்ணியத்தினால் கிளை வாய்க்கால் போல தண்ணீர் இந்த குளத்துக்குள் வந்து சேர்ந்து குளத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு சில மழைக்காலங்களில் நீர் வரத்து அதிகமாகி வழிந்தோட அந்தக்காலத்தில் ஏதோ ஒரு இராசா காலமாக இருக்கவேண்டும் அமைத்திருந்த மதகு போன்ற வழியாக தண்ணீர் வழிந்தோடி சிறிய வாய்க்கால் போல


இளைப்பாறும் ஓட்டங்கள்…

 

 ”சண்டைக்கு வந்துட்டாரு சார் அவரு”என அவர் சொன்னபோது மணியைப் பார்க்க எத்தனித்து எட்டிப்பார்க்க முடியாமல் இவன் அமர்ந்திருந்தஇடத்திலிந்து இரண்டாவது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த வரிடம் கேட்கிறான், பணி ரெண்டரை என்கிறார் அவர். நல்லாப்பாருங்க ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி கேட்டப்பயும் இதே பணிரெண்டரையத்தான் சொன்னீங்க,இப்பயும் அதத்தான் சொல்றீங்க, இப்பவரைக்கும்அதேபணிரெண்டரையிலயேபிடிவாதம்காட்டிநிக்குதா, கடிகாரம்? இல்லை கடிகாரத்துக்குள்ள இருக்குற முள்ளுக பேரீட்சம் பழக்கடைக்கு போயிருச்சா என இவன் சொன்ன போது படக்கென சிரித்து விட்டார் இரண்டாவது இருக் கைக்காரர்/ அடேயப்பா மனதை அள்ளுகிற


வெளியே ஒரு வானம்

 

 பொய்தான் சொன்னான். பொய்யை உண்மையை போல் சொல்லும் திறன் அவனிடம் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. சத்தியமாக அவன் பொய்தான் சொல்கிறான். அவனின் கண்களைப் சற்று உற்று பார்த்தால் பொய்மை எகத்தாலமாக நம்மை பார்த்து சிரிக்கும். இருந்தாலும் அத்தனை பொய்யும் அவனது கவர்ச்சிகரமான புன்னகையில் கரைந்து போகும். சிவன். பார்ப்பதற்கு கருப்பாக இருந்தாலும் கலையாக இருப்பான். நேர்த்தியான பள்ளி உடை… மடிப்புக் களையாமல் ஆடை உடுத்துவதில் அவனுக்கு நிகர் அவன். அமைதியும் நிதானமும் அவனின் உடன் பிறப்பு. அப்பள்ளியெங்கும்


முதல் சுவாசம்

 

 “வணக்கம்..வருண்.!..எப்ப சென்னையிலிருந்து வந்தாப்ல…என்ன ‘சினிபீல்டு’ல நுழைஞ்சிட்டீங்களா.!?நாங்களும் தியேட்டர்ல கலர்கலரா பேப்பர் துகள்களை பறக்கவிட்டுகிட்டு..எங்க ஊரு இயக்குனர் தந்த படைப்புன்னு காலரை தூக்கிவிட்டு அலைய ஆசைப்பட மாட்டோமா.!?”என்றான் டைலர் சிவா. “என்னப்பா செய்யறது..எட்டு வருசமா போராடற எங்க மாமாவே இப்பதான் கையில’ஸ்கிரிப்ட்’டோட கம்பெனி கம்பெனியா ஏறி இறங்கிகிட்டிருக்கார்..அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைச்சுட்டா…என்னை உதவியா சேர்த்துக்கறதா சொல்லியிருக்கார்…ம்..பார்ப்போம்”என்றான் வருண். “உங்க மாமா இயக்குனரா ஆகற வரைக்கும் வேற இயக்குனர்கிட்ட வாய்ப்பு கேட்கலாமே…” “எல்லா துறைகளிலேயும் புதுசா வாய்ப்பு தேடறவங்களை சந்தேக கண்ணோடதான்