Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: சமுகநீதி

2510 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தண்ணீரில்லாத தாமரைகள்

 

 அன்று வந்திருந்த கடிதங்களை பிரித்து படித்துக்கொண்டிருந்தார் பிரபல வார இதழின் ஆசிரியர். முதல் கடிதம்.. மதிப்பிற்குறிய ஆசிரியர் அவர்களுக்கு, வணக்கம். தங்கள் இதழில் சென்ற வாரம் வெளிவந்த “தண்ணீரில்லாத தாமரைகள்” – சிறுகதையைப் பற்றிய என் விமர்சனமே இந்த கடிதம். அந்த சிறுகதை மிக நல்ல சிறுகதை என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால் சென்ற நூற்றாண்டில் வந்திருக்கவேண்டிய சிறுகதை என்பது என் அபிப்ராயம். அதன் மையக்கருத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், கணவனால் கைவிடப்பட்ட ஒரு இளம்பெண், தன் மகளை வளர்க்க மிகுந்த


போராட்டம்

 

 மஞ்சு கை கால்களெல்லாம் ஓய்ந்து போய் படுத்தாள். எப்போதடா பொழுது விடிந்து இந்த நீண்ட இரவு முடியும் என்று ஆயாஸமாக இருந்தது. நேற்று இரவு ஒன்றுமே விபரீதமாக நடக்காததைப் போல எப்பொழுதும் போல ஜகன் காலை எட்டு மணிக்குக் கண் முழித்து குளித்து ‘டிப் டாப்’பாக உடை அணிந்து காலை உணவுக்காக சாப்பாடு மேஜையில் வந்து அமர்ந்தான். அதற்குள் குழந்தைகளுக்கு ஸ்கூல் வேன் வந்து அவர்கள் கிளம்பி விட்டார்கள். மஞ்சுவுமே அலுவலகம் செல்வதற்காக உடையணிந்து தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.


வேதாந்தா இல்லம்

 

 ஒரு காலத்தில் சமஸ்கியா என்ற ஊர் இருந்தது அதில் 28 கிராமங்கள் .அதில் ஒரு கிராமம் பெயர் அமிழ்தம் 30 பஞ்சாயத்துகளை கொண்டது.அமிழ்தமில் இரு வேறு நாட்டாமைகள் மாறி மாறி ஆட்சி செய்வர் ஆனால் யாரும் நல்லது செய்ததில்லை.அதில் ஒரு பஞ்சாயத்தின் பெயர் இருடிசோளம் கடற்கரையால் சூழ்ந்தது.அந்த ஊரில் புகழ் பெற்ற குடும்பத்தின் பெயர் வேதாந்தா இல்லம்.பெரிய கூட்டு குடும்பம் அது அதன் குடும்ப தலைவி சுசிதா 67 வயதாகிறது.இவரின் மகன்கள் ஜெயராம் கிளாஸ்டின் சண்முகம் ஆண்டனி


ஊதிய உயர்வு

 

 கோவை எக்ஸ்பிரஸ் சென்ட்ரல் பத்தாவது நடைமேடையில் புறப்பட ஆயத்தமாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. கோவையில் ஒரு திருமணம்: திருமணங்களுக்கு மனைவியும் நானும் தம்பதிசமேதராகத்தான் செல்வோம். இம்முறை அவளால் வரவியலாததால் நான் மட்டும். வண்டி புறப்படும் நேரத்திற்கு இருபது நிமிடங்களுக்கு முன்னதாகவே இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்து கொள்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். கடைசி நிமிடத்தில் அரக்க பரக்க ஓடிவந்து வண்டியைப் பிடிக்கும் வயது இது அல்லவே! என்னைப்போலவே இன்னும் சில மூத்த குடிமக்கள், தங்கள் சுமைகளை மேலே ஏற்றிவிட்டு வசதியாக அமர்ந்து கொள்ள


ரெண்டாவது ரகம்

 

 ”மனுசனுக்கு வேதனையப் பாரு.. யாருக்கும் தொல்லையா இல்ல. வம்பு தும்புக்கு போகாத ஆளு, அவனுக்கா இப்படி….?” ”தான் உண்டுனு ஏதாவது எழுதிக்கிட்டுதான் இருப்பான். வழியக்க பேசாட்டியும் மத்தவங்க பேச்சுக்கு மரியாதக் கொடுப்பான்…” ”பாவம்யா… பொண்ணுக்கு கல்யாணத்த முடிச்சுட்டு பையனுக்கும் அடுத்த முகூர்த்தத்துலேயே முடிச்சர்றதா எங்கிட்டயே சொன்னாரு அவுக அப்பா.. ” ”களத்து மேட்ல உள்ள செடிகள சுத்தம் பண்ணும்போது தான் விரியன் பாம்பு கடிச்சுச்சாம். காலையில இருந்து ஒன்னுமே சொல்லலயாம். விசம் இப்ப ரொம்ப ஏறிடுச்சு…” கூடி


சாமக்கோழி..

 

 ”இந்தக் கூறுகெட்ட உலகத்துல காலம் போறதே தெரியமாட்டேனுது… எப்புடியாவது திங்ககெழம சந்தையில எலந்தப்பழத்த வித்துறனும். கனகுக்கு மாத்திக்கிறதுக்குக்கூட வேற பாவாடை இல்ல. கிடைக்கிற காசுக்கு நல்ல பாவாடைய வாங்கிட்டு இருட்டுறதுக்குள்ள வீடு வந்து சேந்துறனும். தனக்குள்ளயே பேசிக்கொண்டு கனகையும் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தாள் சொர்ணம் பாட்டி. மகன் சாராயம் குடிச்சே செத்துப் போனான். மருமக எங்கே போனாளோ இன்னைக்கு வரை தெரியல. அந்தப் பாட்டிதான் கனகை வளர்த்து வருகிறாள். அவளும் இப்போது ரெண்டாங்கிளாசு படிக்கிறாள். நல்லாப் படிச்சாலும்


சிலிர்க்கும் சிற்பம்

 

 அரூபமான அந்த அறையில் நடப்பவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளங்கிற்று போலும். பார்த்தால் அப்படி தான் தெரிகிறது. வெளிரிய முகம் முறுக்கிட்ட மீசையின் மழுங்கள் என்று நலன் முகம் பல அமானுஷ்யங்களை கவ்வியிருந்தது. ஆனால் நலனுக்கு இப்போது எந்த பயமும் இல்லை மாறாக பயத்தை தாண்டி ஒரு குழப்பம் அவனுள் கர்ஜித்து கொண்டே இருந்தது பாவம் என் செய்வான் காலச்சக்கரத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான் தற்போது இந்த அறையில் சிக்கி முழி பிதுங்கி நிற்கிறான். நடப்பவை அனைத்திற்கும் தான்


காலக்கோடு

 

 கி.பி. 2030 வியாஸின் இன்பமான பொழுதுகள், தன் ஏழு வயது மகள் சுஹாவிடம் மாலை நேரங்களில் விளையாடுவதுதான். ஒரு சிவில் எஞ்சினியரான வியாஸ் தன் அலுவலக டென்ஷன் முழுவதும் மறந்து அவளுடன் விளையடுவதும், கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வதிலும், கிண்டல் செய்வதும், பார்ப்பவர்களை கூட வசீகா¢க்கும். அவள் கேள்விகள் சில நேரங்களில் குழந்தைத் தனமாகவும் சில நேரங்களில் புதிராகவும், சில நேரங்களில் புதிதாகவும், புலப்படும். அன்று, அலுவலகத்திலிருந்து வந்து உடை மாற்றிக்கொண்டு, மெதுவாக சோபாவில் அமர்ந்த்து சுஹாவைப் பார்த்து,


இயற்கை உபாதை

 

 ஷவரின் சத்தத்தில் என் மனைவி விழித்துக்கொண்டாள் என ஹாலின் விளக்கு வெளிச்சம் வெண்டிலேட்டர் வழியாக கசிந்ததைக்கண்டு தெரிந்துகொண்டேண். “என்னங்க… காலைல அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் குளிச்சிட்டு எங்க கிளம்புறீங்க” பொதுவாக என் மனைவிடம் நிறைய விஷயங்களை பகிர்வதில்லை. ஒவ்வொன்றிற்கும் எதிர்கேள்வி கேட்டிக்கொண்டேயிருப்பாள். அந்தளவுக்கு பொறுமை எனக்கில்லை. ஆபிஸ் பையை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, சிறிய சந்திலிருந்த என் வீட்டிலிருந்து பைக்கை உருட்டிக்கொண்டு மெயின் ரோட்டிற்கு வந்தவுடன் பறக்கலானேன். காலை குளிர் ஹெல்மெட்டை தாண்டி காது வழியாக ஒருவித சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது.


அந்த ரெயில் வண்டியில் ஒரு விபரீதம்…

 

 “ஸார்!” ஜன்னலோரமாக உட்கார்ந்திருந்த கார்த்தியை பிளாட்பாரத்தில் நின்ற ஓர் இளைஞன் அழைத்தான்: “ஸார் ட்ரிச்சினாப்பள்ளி போறாப்பிலியா?” “நோ, நோ!… மயிலாடுதுறை!” “அடடே, மாயவரத்துக்கா… ரொம்ப நல்லதாப்போச்சு! சுமதி! ஸார் மாயவரம் போறாராம்.. உன் கவலை எனக்கு விட்டுச்சு!” என்றான் இளைஞன். இவன் பக்கம் திரும்பி, “கைக் குழந்தையோடு ராத்திரி வேளையிலே என் ஒய்ஃபைத் தனியா அனுப்பறோமேன்னு கவலயா இருந்துச்சு. இப்ப நிம்மதியா இருக்கு. அவ சித்தே கண்ணசந்து தூங்கற டைப். சீயாழியில எழுப்பி, இறக்கி விட்டுடறீங்களா ஸார்,