கதைத்தொகுப்பு: சமுகநீதி

2643 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

குறி

 

 குப்பென்று வீசிய முகப்பவுடர் வாசம் தன் பக்கத்தில் அதே இருக்கையின் ஒரு பகுதியில் உட்கார்ந்திருப்பவளிடமிருந்து ஊடாடியதை உணர்ந்தான் அவன்..காலி இருக்கையில் யாரோ பெண் உட்கார்கிறார் என்பது கிளர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. யார் என்று கூர்ந்து பார்ப்பது நாகரீகமாக இருக்காது என்று முகத்தை ஜன்னல் பக்கம் திருப்பி வெளிக்காட்சியைப் பார்த்தான், குமரன் நினைவு மண்டபத்தைக் கடந்து பேருந்து அண்ணாவையும் பெரியாரையும் ஒருங்கே காட்டியபடி நகர்ந்தது. அதீத பவுடர் வாசமும் இன்னொரு உடமபு வெகு அருகிலிருப்பதும் உடம்பைக்கிளர்ச்சி கொள்ளச்செய்தது அவனுக்கு. பாலம்


அவனும் மதுவும்

 

 அது ஒரு இலையுதிகாலத்தின் இதம் கலந்த மாலை வேளை. மிகப் பிரமாண்டமான உல்லாச விடுதியில் ( கோட்டல்) வரவேற்பு மண்டபத்தில் இரவு நேர விருந்துபசாரத்திற்காக காத்திருக்கின்றார்கள். வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்யும் ஓசைபோல் கேட்கிறது ஆங்காங்கே குழுமி நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களின் இரைச்சலான பேச்சு. முகம் தெரியாத பல நபர்களுக்கிடையில் ஒரு சில தெரிந்த நபர்களோடு அனு. நாடுதழுவிய ரீதியில் மருந்து உற்பத்தி தொழிற்சாலைகளில் பணிபுரியும் பொறியியலாளர்கள்,தொழில் நுட்பவியலாளர்களுக்கான இரண்டு நாள் கருத்தரங்கு ஒன்றிற்காக சென்றிருந்தாள் அனு. அவளது தொழிற்சாலையிலிருந்து


சண்முகம் சம்மரி

 

 முன்னுரை சம்மரிக்கும் செம்மறி ஆட்டுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை . சம்மரி என்ற ஆங்கில சொல்லின் அர்த்தம் அரசிலோ அல்லது தனியார் நிறுவனங்களிலோ வேலை செய்யும் நண்பர்கள் வதியும் இடம் என்பதாகும். பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்தில் இராணுவ வீரர்கள் தங்கிய இடத்தை சம்மரி என்ற அழைத்தனர். அந்த பெயர் இலங்கையில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி முடிந்ததும் கொழும்பில் வேலை செய்பவர்கள் தங்கும் வீட்டை சம்மரி என அழைத்தனர் . இந்த கதை அத்தகைய விடுதியில் நடந்த சம்பவத்தைக் கருவாகக்


ஆசிரியரை புரிந்து கொண்ட மாணவர்கள்

 

 “கர்ணபுரம்” என்னும் ஒரு சிற்றூர்.அது நகர வளர்ச்சி பெற்ற ஊர் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், ஒரு ஊருக்கு உண்டான அடிப்படை வசதிகள் கொண்ட ஊராகத்தான் இருந்தது. நூலகம் முதல் பள்ளி வரை எல்லாமே இருந்தது.அந்த ஊரில் காலை நேரத்தில் இந்த கதையை ஒரு குடும்ப தலைவரின் குரலில் ஆரம்பிப்போம். ரகு..ரகு..டேய் ரகுநாதா..அப்பாவின் கர்ண கடூரமான குரல் கேட்டு தூங்கிக்கோண்டிருந்த ரகு தடாலென எழுந்து வந்தான். ஏண்டா தடி மாடு இன்னைக்கு லீவுன்னா எட்டு மணி வரைக்கும் தூங்குவயா?


ஒளஷதலாயம்

 

 மாவட்ட நீதிமன்றம், காலை நேர பரபரப்பு,புதிய நீதிபதி திரு. ராமன், பதவியேற்று இன்று முதல் அமர்கிறார், வழக்கத்திற்கு மாறாக போலிஸ் பாதுகாப்பு,குழு குழு வாக வழக்கறிஞர்கள்,பல தாலுக்கா மாஜிஸ்ட்ரேட்கள்,முன்சீப்கள், வாழ்த்துச்சொல்ல கூடியிருந்தனர். நீதிபதி அவர்களின் சொந்த மாவட்டம் இது,இங்கேதான் பள்ளி ,மற்றும் இளங்கலை படிப்பை முடித்து சட்டம் படிக்க வெளியூர் சென்று ,பல வருடம் கழித்து மாவட்ட நீதிபதியாக இங்கே வந்துள்ளார். அனைத்து பிரமுகர்களையும் சந்தித்து வாழ்த்துப் பெற்று,காவல் துறை அதிகாரிகளை கூப்பிட்டு சட்டம் ஒழுங்கு,எப்படியுள்ளது? அதிக


அந்தோனியாரின் ஆசீர்வாதம்

 

 என் பெயர் கந்தசாமி .என் அப்பா பெயர் சுப்பிரமணியம் என் அப்பப்பா பெயர் வேலாயுதம் அப்பப்பாவின் அப்பா பெயர் கந்தர். இந்தப் பெயர்களைக் கேட்டவுடனே என் பூர்வீகம் இந்துமதத்தைச் சேர்ந்தது என்று உங்களுக்குப் புரியும். என் அப்பப்பா, போர்துகேயரின் கத்தோலிக்க மதமாற்றத்தில் இருந்து எப்படித் தப்பினர் என்று இனி என்னைக் கேட்க வேண்டாம். என் அப்பாவின் அப்பா கந்தர் உயிரோடு இருந்தால் அந்த கதையைச் சொல்லுவார் அவரின் பிறப்பிடம் அனலை தீவு கந்தரின் பாட்டனார் ராமேஸ்வரத்திலிருந்து அனலைதீவுக்கு


ஈரம்

 

 அது ஒரு ரயில் நிலையம். அங்கே பயணிகளை நிரப்புவதற்காக எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் பத்து நிமிடம் நிற்பது வழக்கம். ரயில் நின்ற போது கருப்பு வெள்ளை தாடியும் கசங்கிய யூனிபார்மும் வியர்வை பூத்திருந்த முகத்தையும் அடையாளமாக கொண்ட ரயில்வே டீ ஊழியர் ஒருவர் “சமோசா ! டீ!” “சமோசா ! டீ !” “சமோசா ! டீ !” என ரயிலின் சன்னல் கம்பிகளின் மீது தனது ‘டீ கேனை’ தொங்கவிட்டு கூவிக்கொண்டிருந்தார். “யோவ்…எனக்கு ஒரு டீ” என


ஐயனார்

 

 வடபாதி கிராமம், அழகான கிராமத்திற்கே உரிய குடிசை வீடுகள்,வாசலில் கோலங்கள், கட்டப்பட்டிருக்கும் ஆடுகள்,மாடுகள், மேயும் கோழிகள்,தீவனத்திற்க்காக குவிக்கப்பட்ட வைக்கோல்,அதன் மீது சாத்தப்பட்ட ஏணி,தென்னையும் பணையும் நிறைந்த, தனித்தனியாக மூங்கில் படலில் வேலியிட்ட வீடுகள், ஆற்றுக்கு கரையிலே ஒரு தத்ரூபமான ஐயனார் குதிரை மீது அமர்ந்து,தலையில் கிீரீடமும்,ஒரு கையில் நீண்ட வீச்சு அருவாளும் மறு கையில் அபயமும,முறுக்கு மீசையும் உடைய சிலை, அருகில் வெள்ளை யானை சிலை, அதற்கு முன்னே ஒரு வேலும் ஒரு சூலமும் நின்று கொண்டிருக்கும்.


மாரி! – முத்து! – மாணிக்கம்!

 

 சரியாய்க் காலை மணி 7.00க்கெல்லாம் அந்த முதியோர் காப்பக வாசலில் ஆட்டோ வந்து நின்றது. பங்கஜம். வயது 82. வற்றிய உடல். சுருக்கங்கள் விழுந்த முகம். நீண்டு தொங்கும் தொல்லைக் காதுகள். சாயம் போன தொளதொள ஜாக்கெட். துவைத்துக் கட்டிய சுமாரான நூல் புடவை. இடுப்பில் சின்னதாய் சுருக்குப்பை. குளித்து முடித்துக் கிளம்பியதற்கடையாளமாய் பளீர் தோற்றம். வாசல் நாற்காலியில் தயாராய் அமர்ந்திருந்த அவள் எழுந்து சென்று ஆட்டோ அருகில் சென்றாள். எப்போதும்….பின்னிருக்கையில் எந்தவித ஆளுமில்லாமல் ஏறிப் பழக்கப்பட்டவளுக்கு…


ஏ(மா)ற்றம்

 

 சத்யன்,அதிகம் படிக்காதவன்,இறை நம்பிக்கையுள்ள 33 வயது இளைஞன்,மனைவி இல்லத்தரசி, இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் 7 வயது பெண் வாரிசு.இது தான் இவனின் எளிய குடும்பம்.வாடகை வீட்டில் பல குடித்தனங்களுக்கு நடுவில் ஜாகை. வேலை பிரபல ஓட்டலில் சர்வர். வருமானமும், செலவும் போட்டி போட்டு செலவே ஜெயிக்கும் மாத கடைசியில். வேலைப் போக மீதி நேரத்தில் அருகில் உள்ள அனைத்து சிவன் கோயில்களில் கைங்கரியம் செய்வான்,ஸ்தல வரலாறுகளும், அதனுடைய விசேஷ வழிபாடுகளும் நன்கு அறிந்தவன். ஒரு நாள் வேலைக்கு