கதைத்தொகுப்பு: குடும்பம்

4611 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு ஐந்து வருடங்கள்…

 

 வாழ்க்கையில் நான் ஐந்து வருடங்கள் பின்தங்கியுள்ளதாய் உணர்கிறேன்…. இவ்வளவு நாளும் அதனை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை.. அவருடன் நெருங்கி பழக ஆரம்பித்த நாள் முதல் இதனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உணர துவங்கினேன்.. எனது பெயர் ரஹீம்.. நான் பிறந்து வளந்த ஊர் ஒரு காலத்தில் முத்தூர் என்றழைக்கப்பட்ட மூதூர். என் வாழ்வின் கடந்தகாலம் எதுவுமே நானாக தேர்ந்தேடுத்தது கிடையாது… எனக்கென நடந்துமுடிந்த ஒவ்வொரு கட்டங்களும் யாரோ ஒருவரால் எனக்காக தெரிவுசெய்யப்பட்டு திணிக்கப்பட்டது.. அல்லது சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளால் தானாக பிணைந்துகொண்டது..


தந்தையுள்ளம்

 

 சேரன் எக்ஸ்பிரஸ் புறப்படத் தயாராக இருந்தது. தமது இருக்கை எண்ணைத் தேடிப் பிடித்து அமர்ந்தார் குமாரசாமி. தோள் பையை இருக்கையில் வைத்து, சின்ன மாம்பழக் கூடையை அலுங்காமல் சீட்டுக்கு அடியில் தள்ளிவிட்டு அமர்ந்தார். “அடடே… வாத்தியாரய்யா!’ எதிர் சீட்டில் தென்பட்ட முத்துராஜா சிநேகமாகச் சிரித்தார். “சௌக்கியமா அண்ணா?’ முத்துரஜாவின் மனைவி தமயந்தி வெகுவாகவே மகிழ்ந்தாள். “நல்ல சௌக்கியம்மா… அடேயப்பா… எவ்வளவு நாளாச்சு உஙகளைப் பார்த்து!’ “உங்க சன் வித்யாகர் எப்படியிருக்கான் ஸார்?’ “நல்லா இருக்கான். அவனைப் பார்க்கத்தான்


பட்டுப் போன பசுமரங்கள்!

 

 காலை… வழக்கம் போல் குளித்து, உடையணிந்து, கண்ணாடி முன் நின்று முகத்திற்குப் பவுடர் பூசி…ஒட்டுப் பொட்டெடுத்து கவனமாய் நடு நெற்றியில் ஒட்டிய நித்யா….சாமி மாடத்திற்கு வந்தாள். அங்கு கண்மூடி கைகூப்பி ஒரு வினாடி வணங்கி முடித்து கொஞ்சமாய் குங்குமம் எடுத்து நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டவள் அடுத்ததாய்….முருகன், சரஸ்வதி சாமி படங்களோடு படங்களாய் இருக்கும் கணவன் படத்திற்கு முன் இருக்கும் தன் தாலி சரட்டை எடுத்து தலைவழியே கழுத்தில் மாட்டி…எடுக்க வேண்டிய சாப்பாட்டுத் தூக்கு, தோள் பையை எடுத்துக்


தீர்ப்பு உங்கள் கையில்…

 

 அத்தியாயம்-12 | அத்தியாயம்-13 ’சரி இவருக்குப் போன் பண்ணி நாம விஷயத்தை சொல்லலாம்’என்று நினைத்து அந்த நம்ப ருக்கு ‘போன்’ பண்ணினார்.’செல் போன்’ மணி அடித்தது.’நல்ல வேளை இந்த ஆசாமி நமக்கு கிடை ச்சாரே,இவர் கிட்டே நாம இந்த ‘அக்ஸிடென்ட்’ விஷயத்தை சொல்லலாம்’ என்று நினைத்து ”ஹலோ நீங்க ஏகநாதனா பேசறேது சார்”என்று கேட்டார் அவர்.’செல் போனில்’ தன்னுடைய அண்ணன் நம்பர் தெரிந்தது.’என்னடா இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறமா நம்முடைய அண்ணன் பேசறானே’என்று நினைத்து போனை ‘ஆன்’ பண்ணினார்


பொருந்தாக் காதல்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘முடிவிற்கான ஆரம்பம்’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) சபரிநாதன் இயல்புக்கு மாறாக மதிய வெயிலில் இரண்டுமணி நேரங்கள் குளித்துக் கொண்டிருந்ததின் மனப் பின்னணி தெரியாமல் போனது போலவே; அன்றே மாலை அவரின் இயல்புக்கு எல்லா விதத்திலும் மாறாக; ஏழை மாடசாமியின் கூரை வீட்டுத் தரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு சுப்பையாவால் காப்பாற்றப்பட்ட புவனாவுடன் ரொம்ப இதமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்ததின் உள்மனப் பிளவையும் ராஜலக்ஷ்மியால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. முரண்பாட்டுத் தன்மையுடன் சபரிநாதன் புவனாவுடன் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.


விதியின் சதி

 

 அப்பா என்ன வியர்வை ,குளித்து உடை மாற்றுவதற்குள் இப்படி வியர்த்துக் கொட்டுகிறதே , இதே வீட்டில்தானே பிறந்து வளர்ந்தோம் ,அப்போதெல்லாம் இப்படி வியர்ப்பதில்லையே ,மனிதர்களைப்போலவேகாலநிலையும் மாறிவிட்ட்து ,என மனத்திற்குள்சொல்லிக்கொண்டான் .முன்னர் ஒரு வீடு இருந்த வளவிற்குள் ,மரங்களை தறித்து இரண்டு மூன்று வீடுகள் எழும்பியிருப்பதும் ,சுற்றிவர மாடிவீடுகள் அமைந்திருப்பதும் காற்றோட்டமற்று இப்படி புழுங்குவதற்கு முக்கியகாரணமென எண்ணியபடி ,உடைமாற்றி வெளியே வந்தான் மதன் ,தங்கை காலைச் சாப்பாட்டுடன் காத்திருந்தாள் .இன்று எத்தனை பிரச்சனைகளுக்கு முகங்கொடுக்க வேண்டுமோவென எண்ணும்போதே சலிப்பாயிருந்தது


தீர்ப்பு உங்கள் கையில்…

 

 அத்தியாயம்-11 | அத்தியாயம்-12 | அத்தியாயம்-13 ’இந்த ‘நர்ஸிங்க் ஹோம்’லே ஒரு பிரசவத்துக்கு, இவ்வளவு பணம் செலவு ஆறதே.நம்மால் இவ்வளவு பணம் குடுத்து பிரசவம் பாத்தே இருக்க முடியாதே’என்று நினைக்கும் போது‘அடுத்த ஜென்மத்திலாவது நான் ஒரு பணக்கார குடும்பத்திலே பொறக்கணும்’என்று கடவுளை வேண்டிக் கொண்டாள் லதா. ‘பணக்காரா ஆத்லே இப்படித் தான் தினமும் எல்லாம் மாத்திக் கொண்டு படுத்துப்பாளோ என் னவோ நம்ம வீட்டில் நம் தலையணை உறையை நமக்கு புத்தி தொ¢ஞ்ச நாள்ளே இருந்து நாம


முடிவிற்கான ஆரம்பம்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘தாமிரபரணி’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) சபரிநாதன் பேருந்து நிலையம் வந்து நின்றாரே தவிர, அவருடைய மனசு பூராவும் சுப்பையாவையும் ராஜலக்ஷ்மியையுமே நினைத்துப் பயந்து கொண்டிருந்தது. இருவருக்கும் இடையே உடலுறவு நிகழ்வது போலக்கூட மனசில் காட்சி விரிந்து சபரிநாதனை கதி கலங்க வைத்தது. மச்சக்காளையின் சாவுக்குப் போவதில் இருந்து அவருடைய மனசு பின்வாங்கப் பார்த்தது. உடனே கிளம்பிவர தோதுப் படவில்லை என்று கழுகுமலைக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லிவிட்டு, சாவகாசமாக ராஜலக்ஷ்மியுடன் போய்


அறக்கிளி

 

 நிழலை உதிர்த்துக்கொண்டே இருந்த பேரீச்சை மரத்தடியில், நீல ஜீன்ஸ்பேண்ட் பையில் வலது கையை நுழைத்துக்கொண்டு இடது கையை உயர்த்தி ஈச்சயிலை ஒன்றை பிடித்தப்படி மூவளைவு கொண்டு நின்றான் சரவணன். தேன் வண்ணக்கனியும், மஞ்சல் வண்ண செங்காய்களும் நிறைந்த பேரிச்சைக்குலைகளோடு பாலையில் முலைத்த தேர்போல் நின்றது அந்த வெயிலுக்கு மறத்துபோன மரம். ஈச்சயிலையின் நிழல் அவனின் வெள்ளை டி-சர்ட்டில் விழுந்து புதிய வடிவங்களை கணம்தோறும் வரைந்து அழித்துக்கொண்டு இருந்து. பாலைமண்ணில் வேட்டைநாய்போல அலையும் வெயில் மின்துகள்கள் வழிவதுபோல நீந்திக்கொண்டே


காயங்கள் மாறும்

 

 நர்மதா வீதியில் செல்லும் வேளைகளில் எப்போதுமே அங்கு நடப்பவற்றையும் ,தெரு ஓரங்களில் சடைத்து இருக்கும் மலர்களையும் ,ஆங்காங்கே ஓய்வாக அமர்ந்திருப்பவர்களையும் ,அழுது அடம்பண்ணும் குழந்தைகளையும் ,விரையும் மனிதக்கூட்டத்தையும் ரசித்து வேடிக்கை பார்த்து ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் மனதில் ஒவ்வொரு படம் வரைந்து வேடிக்கை பண்ணியபடியே செல்வாள் .அவளுடன் வருபவர்கள் விரைந்து இழுத்துச் செல்லும் அளவிற்கு மெதுவாக ரசித்து மகிழ்ந்தபடியே செல்வாள் .ஆனால் இன்று வெறும் உணர்வுப் பொம்மையாக நடந்து செல்கிறாள் .கால்கள் துக்கிவைக்க முடியாதபடி கனத்தது .குளிரற்ற காலநிலை