கதைத்தொகுப்பு: குடும்பம்

6336 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சாத்தானின் உலகம்

 

 எலும்புக் கூடே உடைந்து நொறுங்கிப் போகுமளவுக்கு, சுவிஸ் குளிர் வாட்டி வதைத்தது. அகிலனுக்கு இதெல்லாம் பழகிப் போன விடயமாயிற்று. இந்த விடய சஞ்சாரங்களைப் பெரிதுபடுத்தினால் ,துக்கம் தான் மிஞ்சும் என்று அம்மா பல தடவைகள் சொல்லியிருக்கிறாள். ஆகவே எது நேர்ந்தாலும் சமநிலை கெடாமல் இருக்கப் பழகி விட்டதால், அவனுக்கு இந்தக் குளிர் ஒன்றும் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஊரில் இருக்கு,ம் அம்மாவின் நினைவு வரும் போதெல்லாம், அவனுக்கு இந்த மாற்றம், உன்னத இருப்பு நிலை தானாகவே வந்து விடும்.


மறுமணம்

 

 (1979 வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) மறுமணம் என்ற கதை பலதார மணத்தின் அவசியத்தை உடலியல் உளவியல் ரீதியில் சித்தரித்து. இஸ்லாமிய சோலையுள் நம்மை அழைத்துச் சென்று. கோட்பாடுகள் என்னும் நறுமலர்களை நாம் நுகரும்படி செய்கின்றன – அ.ஸ. அப்துஸ்ஸமது – B.A (Hons) *** சுபஹ் பாங்கு ஒலிக்கிறது. நான் அதுவரை ஓதிய குர்-ஆனை மூடிவிட்டு, பாங்கிற்குப் பதில் கூறினேன். அவரும் படுக்கையிலிருந்து எழுந்துவிட்டார். சுபஹ் பர்ளை முடித்துக்கொண்ட


பொறுப்பில்லாக் குடும்பம்

 

 (1999ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) ஒரு ஊர்ல – ஒரு வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்ல, ஒன்னப் பாரு, என்னப் பாருண்டு மூணு பொண்ணுக. ரொம்ப ஏழ்மயான வாழ்க்க. வாழ்ந்துக் கெட்டுப் போனா அப்டித்தான இருக்கும். ஒண்ணுக்கொண்ணு ஆளாகி வாக்கப்படுற வயசுக்கு வந்து இருக்குதுக. அப்ப, ஒரு பெரிய பணக்கார ராசா, பொண்ணு கேட்டு வாராரு. வரயில ; இந்த வாந்து கெட்டவ சொல்றா, என்னா ராசாவே!


அமாவாசை இரவில் சந்திரனைத் தேடி…

 

 தொப்பென்று ஏதோ கிணற்றுக்குள் விழுந்த சப்தம்… கிணற்றுக்குள் முங்கி முங்கி குளித்துக் கொண்டிருந்த நிலா ஒரு வினாடி நடுங்கிப் போய் தெறித்து விழுந்தது.. ஒரு நிமிடம் மறைவதும் , பின்னர் எம்பிக் குதிப்பதுமாய் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்த நிலா பயந்து போய் ஒரு ஓரமாக மறைந்து கொண்டது..! “ஏய்..நீ எவ்வளவு நேரம் தண்ணிக்குள்ளயே இருப்ப…? ஜலதோஷம் பிடிக்கப்போறது…! இல்லைனா ஜுரம் வரும்.. பேசாம மேல போயிடு….! சொன்னா கேக்கமாட்டியா? இரு இதோ வரேன்…! குமுதா சரசரவென்று


சுமந்தவன்

 

 “என்னங்க..?” என்றவாறே கட்டிலில் வந்து கணவனுக்குப் பக்கத்தில் இழைந்து, குழைந்து அமர்ந்தாள் நந்திகா. “என்ன..?” – கணேஷ் அவளை ஆசையுடன் அணைத்து தன் மடியில் கிடத்தி மனைவி கண்களை உற்று நோக்கினான். “நாம நல்லதுக்கு ஒன்னு சொல்றேன். நீங்க கேட்கனும்….” “சொல்லு..?” “நாம தனிக்குடித்தனம் போயிடலாம்.” “……………………………” “இல்ல… நாம உங்க அண்ணனைத் தனியே அனுப்பிடலாம்.” “அப்புறம்..?” \ “அவர் காய்கறி சந்தையில மூட்டைத் தூக்கி வேலை செய்யிறது நமக்கு அவமானம்.. என்னடி..! இவரா . உன்


கருப்பு அப்பா – ஒரு பக்க கதை

 

 டீச்சர் வகுப்பில் நுழைந்ததுமே முத்துவை அழைத்தார். “இன்ணைக்கும் நீ பேரண்ட்ஸை அழைச்சிக்கிட்டு வரலியா?” டீச்சரின் கேள்வியால் தலை குனிந்தான் முத்து. சுண்டினால் சிவக்கும் செம்மேனி உடைய தன் வகுப்புத் தோழர்களின் அப்பாக்களோடு, கருத்த மேனியும் தும்பையாய் வெளுத்த தலையுமாய் இருக்கும் தன் அப்பாவை ஒப்பிட்டு… அதனால் தாழ்வு மனப்பான்மை முத்துவுக்கு. ‘நான் என்ன பாவம் பண்ணினேன்… எனக்கு மட்டும் ஏன் அட்டைக் கரியில் இப்படி ஒரு அப்பா..?’ என்ற வேதனையோடு வீடு திரும்பிய முத்துவுக்கு அதிர்ச்சி. அந்த


கிரகப் பிரவேசம்

 

 (1955ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) மறுநாள் பொழுது விடிந்தால், ராவ்பகதூர் நரசிம்ம ஐயருடைய வாழ்நாட்களிலேயே முக்கியமான நாள். அந்தத் தினம், அவர் வாழ்க்கைக்கே ஒரு சிகரம் போல் அமைய இருந்தது. எந்தக் காலத்திலேயோ-சுமார் முப்பது வருஷங்களுக்கு முன் யாரும் கேள்விப்பட்டிராத ஒரு தாழ்ந்த இலாக்காவில் ஒரு தாழ்ந்த குமாஸ்தாவாக ஆரம்பித்த நரசிம்மன், இப்போது ராவ் பகதூர் நரசிம்ம ஐயர் ஆகியிருக்கிறார். மயிலாப்பூரில் சொந்தமாகப் பங்களாக் கட்டிக்கொண்டு, அதில் குடியேற


உதிரத்தில் உதித்த உறவு!

 

 கருவேல மரத்தை வெட்டி, சுள்ளிகளை சேகரித்து கட்டி, சும்மாடை சுருட்டி தலையில் வைத்து, யாரும் தூக்கி வைக்க ஆள் வருகின்றனரா என்று நோட்டமிட்டாள் செல்லாயி. “ஆத்தா, என்ன சுமையை தலையில் ஏத்தணுமா?” குரல் கேட்டு திரும்பியவள், வேலன் நிற்பதை பார்த்தாள். “ஆமாம் பா… நேரமாச்சு, தூக்கி வை. இனி வீட்டுக்கு போயி உலை வைக்கணும்.” அவன் தூக்கி வைக்க, தலையில் வாங்கியவள் நடக் கத் துவங்கினாள். “ஆத்தா, உன் மகன் விடுதலையாகி வந்துட்டான் போலிருக்கு…” ஒரு கணம்


சில நேரங்களில் சில நியதிகள்

 

 (1986ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) “தேவன்…தேவன்…” ‘கேற்’ வாயிலில் அவசரமான அழைப்புக் குரல் கேட்ட போது எட்டிப் பார்த்தேன். இரண்டு இளைஞர்கள் சைக் கிள்களுடன் நின்றிருந்தார்கள். நான் தயங்கி கேற்’ ஐ அண்மித்த போது, “முகமத்…இல்லை…தேவன் நிற்கிறாரோ?” ஒருவன் தடுமாறிக் கேட்டான். “அவருக்குச் சரியான காய்ச்சல் தம்பி; டொக்டரிட் டைப் போய் மருந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து சாப்பிட்டிட்டு இப்பதான் நித்திரையாகினவன்.” நான் அவனை எழுப்ப மனமில்லாமல் கூறியபோது அவர்கள்


கொத்தைப் பருத்தி

 

 (1982ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) கோனேரி செங்க்கன்னாவின் குடும்பத்தைப்பற்றி விசாரிக் கவா வேண்டும்: பெயரைச் சொன்னாலே சுத்துப்பட்டிகளில் ‘அடேயப்பா அவுகளுக்கென்ன?’ என்று சொல்லும் வாய்கள். பெயருக்கு இப்பவும் குறைச்சல் இல்லைதான். ‘பெயர் இருந்து நாக்கு வழிக்கவா; ஒரு பயலும் பொண்ணு தர மாட்டேங்கானே என் பேரனுக்கு’ என்று நினைத்துத் தவுதாயப் பட்டார் கோனேரி, இருநாறு ஏக்கர் கரிசல். அதுவும் தெய்க்கரிசல் நிலம்; நினைச்சுப் பார்க்கமுடியுமா யாராலும்? அந்த வட்டாரத்திலேயே