கதைத்தொகுப்பு: குடும்பம்

3557 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பாரம்

 

  வஜ்ரவேலுவுக்கு கொஞ்ச நாளாகவே ஒரு பாரம் மனதில். கரெக்டா சொன்னா அவன் ரெண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிகிட்ட நாளில் இருந்து. வஜ்ராவேலுவுக்கு வயசு 50 ஆகிறது. ஒரு விபத்தில் முதல் மனைவியை இரண்டு வருடம் முன்னால் இழந்த அவன், இரண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டது தன் மகனுக்காக. ஆனால் அவன் இரண்டாம் மனைவிக்கும் மகனுக்கும் ஒத்துப் போகவில்லை. தன் தாயிடத்தில் இன்னொருத்தியை வைத்துப் பார்க்க அவன் மகனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. மனத்தாங்கல் முற்றி சண்டையில் முடிந்து மகனை வேறு


விடியும் நாள் பார்த்து…

 

 “என்னம்மா யோசனை..? காசு போடுங்கம்மா.. எங்களுக்கு செஞ்சா சாமிக்கு செஞ்ச மாதிரி.. “ என்று நாங்கள் கைத்தட்டி எலக்ட்ரிக் டிரைய்னில் காசு வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம். பிச்சைதான். அந்தம்மாவுக்கு மனசு இறங்கியது. ஐந்து ரூபாயைத் தந்தார்கள். சாந்திக்கும் ஐந்து ரூபாய் தந்தார்கள். அந்தம்மாவை நெத்தியில் நெட்டை எடுத்து மனசார வாழ்த்திவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தோம். சைதாப்பேட்டை ஸ்டேஷனில் ஏறின சித்ராதான் அதைச் அற்புத செய்தியை எனக்குச் சொல்லிவிட்டுப் போனாள். அவள் அதை சொன்ன போது அது எனக்கு ஒரு


அமெரிக்க நாகரிகம்!

 

 அன்று அதிகாலை. குருமூர்த்தியின் வீட்டுப் போன் அலறியது. “ காந்திமதி உடனே போய் போனை எடு..கண்மணி தான் இந்த நேரத்தில் கூப்பிடுவாள்!….” காந்திமதி ஓடிப் போய் போனை எடுத்தவுடன் “ நல்லா இருக்கிறாயா அம்மா… ஏன் இந்த ஒரு வாரமா போனே பண்ணலே” என்று கேட்டாள். “ காந்திமதி!………… நான் ரத்தினம் பேசுகிறேன்…கண்மணி இல்லே!…கொஞ்சம் குருமூர்த்தி இருந்தா பேசச் சொல்லம்மா…” “என்னங்க நம்ம கண்மணி இல்லே!….உங்க பிரண்ட் ரத்தினம் பேசுகிறார்..உங்களைக் கூப்பிடுகிறார்….” வந்து ரிஸிவரை வாங்கிக் கொண்டு


இந்த வரன் வேண்டாம்…..!

 

 தோழி வீட்டிற்கு இரண்டு நாட்கள் விருந்தாளியாகச் சென்று திரும்பிய மகள் தீபிகா வீட்டில் நுழைந்த அடுத்த நொடியே அந்த அதிர்ச்சி செய்தி சொல்லி தலையில் குண்டைத் தூக்கிப் போடுவாள் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை திருவேங்கடம். வரன் அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம். வேண்டாமென்றால் கிள்ளி எறிய அது ஒன்றும் கிள்ளுக் கீரை இல்லை! நான்கு நாட்களுக்கு முன்புதான் திருச்சியிலிருந்து தஞ்சை வந்து தீபிகாவை அம்மா, அப்பா, அருண் மூவரும் பெண் பார்த்து விட்டுச் சென்றார்கள். அக்கு தொக்கு


கல்யாணமாம் கல்யாணம்

 

 என் தம்பியின் மகள் லதாவுக்கு கல்யாணம் என்று நான்கு நாட்கள் முன்னதாகவே நானும் என் மனைவி சரஸ்வதியும் பெங்களூரிலிருந்து சதாப்தி ரயிலில் சென்னைக்கு கிளம்பினோம். நங்கநல்லூரில் கல்யாணம். காலை பத்தரைக்கு சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்திற்கு, தம்பியின் பக்கத்து வீடடுப் பையன் குமரேசன் வந்திருந்து எங்களை பொறுப்பாக அழைத்துப்போனான். எனக்கு அவனை கடந்த பத்து வருடங்களாகத் தெரியும். சொந்தமாக வெல்லமண்டி வைத்திருந்தான். ரொம்ப மரியாதைப் பட்டவன். பக்கத்துவீடு என்பதால் என் தம்பிக்கு அவ்வப்போது உதவியாக இருப்பான். இந்தக்


மிக்கி மவுஸின் புன்னகை

 

 ”அந்த வழியாக போக வேண்டாம்..” என்றாள் நிம்மி. ”ஊஹூம் நான் வந்தா அந்த வழியாகத்தான் வருவேன்.. நீ வேணுன்னா வேற வழியாக போ..” என்றாள் பவித்ரா. “இல்லடி.. நான் சொல்றத கேளு.. வீட்டுக்கு அந்த வழியா போனா தூரம்..” “ஏன் எப்பவும் அந்த வழியாத்தானே போவோம். இன்னைக்கு என்னாச்சு..? திடீர்னு எப்படி தூரமாச்சு..? அந்த வழியா போனா அந்த துணிக்கடையில புதுசா ஒரு மிக்கி மவுஸ் வந்திருக்காம். பார்த்துட்டு போலாம்.. கை கொடுக்கலாம்.. பேசலாம்.. ஜாலியா இருக்கலாம்..


நாகபாம்பு மனைவி

 

 மனித நடமாட்டமில்லாத ஒற்றையடிப் பாதையில் நான் தனியாக நடந்து போனேன். நிறைய பிசாசுப் பூக்கள் இருந்தன. பிசாசுப்பூக்கள் காற்றில் சலசலத்ததும்ää பூமணம் நாசியைத் துளைத்ததும் நான் ஆடிப்போனேன். சிறுவயதில் பிசாசுக்குப் பயந்து ஓடியதைப்போல் வேகமாக நடந்தேன். முடியவில்லை; தள்ளாடினேன். நூறுக்கு மேல் துடிப்பு ஏறியிருக்கும்; இதயமடித்திடும் ஒலி கேட்டது. இருமருங்கிலும் அடர்ந்த காட்டுமரங்கள். காற்றோடு பேசுவதும், பாம்புகள் கிசுகிசுப்பதும், படர்ந்தகொடிகள் நளினத்துடன் ஆடுவதும், ஐயகோ! கதை கேட்பவளே, ஒளியிலும் கடிதாக என்விழிகளுக்கு தென்படு! நான் அச்சத்தால் விதிர்விதிர்த்துப்


சிறகு

 

  ராமசாமி ஒரு தனியார் கம்பனியில் வேலை செய்து வந்தார்.அவர் தன் வாழக்கையில் நன்றாக செட்டில் ஆனதும்,தன் அம்மா ஏற்பாடு பண்ணின ஒரு தூறத்து உறவு பெண் பத்மாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டார். ரெண்டு வருஷம் ஆனதும் அவர்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தைப் பிறந்தது.அந்தக் குழந்தைக்கு ஆனந்தி என்று பேர் வைத்து செல்லமாக வளர்த்து வந்தார்கள். ஆனந்திக்கு நாலு வயசாக இருந்த போது திடீரென்று ஒரு நாள் பத்மா விஷ ஜுரம் வந்து,போதிய மருத்துவ வசதி இல்லாமல்


சில கேள்விகள்

 

 அந்த வினாடி மீண்டும் மீண்டும் அவள் நினைவிலே கிளர்ந்தது. அஸ்வினியை ஈரத்துணியாய் முறுக்கிப் போட்டது. டாக்டர் படிப்பையே பாதித்தது. அவள் படிக்க வேண்டிய கேஸ் ஹிஸ்டரி பல வால்யூம் பக்கங்கள் பாக்கி இருந்தன. அழுது அழுது முகம் வீங்கியிருந்தது. எந்தத் தொழில் பார்த்தாலும் பெண்ணின் தனிப்பட்ட விஷயங்களில் பெண் பெண்ணாகவே இருக்கிறாள். அடி பட்ட பெண் – நாகம் காயமடைந்த பெண் – சிங்கம் நிராகரிக்கப்பட்ட பெண்ணும் அப்படியே. “”விடமாட்டேன்டி அவனை. எதுக்காக என்னை நிராகரிச்சாங்க? என்ன


குங்கிலியக்கலய நாயனார்

 

 அந்த வாடி வீட்டு மாடியிலே ஒரு மாலை நேரத்தில் நாங்கள் மூன்று பேரும் கூடியிருக்கிறோம். பதினாலு வருடம் ரஸ்ய துருப்புகளுடன் போராடியும் முற்றிலும் அழிந்து விடாமல் நொண்டிக் கொண்டு நிற்கிறது. அப்ப கானிஸ்தானிலுள்ள ‘ஹெராத்’ என்ற நகரம். நான் சுற்றிலும் பார்க்கிறேன். அழகிய மலைகள் சூழ்ந்து இருக்கின்றன. மெல்லிய குளிர் காற்று உடம்பை வருடுகிறது. ‘ஹுமெலின்’ கனடாக்காரர், நீண்டதாடி வைத்திருப்பவர், அறிவுஜ“வி. கனடாவில் பேராசிரியராக இருந்து இப்போது (U.N) ஐ.நாவின் போதைப் பழக்கம் தடுப்பு பிரிவில் வேலை