கதைத்தொகுப்பு: குடும்பம்

4786 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மறு மகள்

 

 காலில் சக்கரம்தான் கட்டிக்கலை நான், இந்த வீட்டிற்கு மாடாய் உழைச்சு தேய்கிறேனே! யாருக்காவது என் மேலே அக்கறை கொஞ்சமாவது இருக்கா? அவங்கவங்க வேலை ஆக வேண்டும், அதற்கு நான் உழைக்கனும், என் நல்லது கெட்டது என்று ஒன்றும் கிடையாது, அப்படித்தானே?என்று ஏகமாய் பொரிந்துத் தள்ளினாள் தன் கணவன் சீனிவாசனிடம் ராதா, பின்னே! மணமாகி வருடங்கள் உருண்டோடி விட்டது, கூட்டுக் குடும்பத்தில் விரும்பி வாழ்க்கைப்பட்டு வந்தவள், தன் அப்பாவை இழந்த பின் இந்த ஐந்து வருடத்தில் அம்மா தனியாக


கடன்

 

 மருதண்ணே என்ன பலத்த யோசனையில் இருக்கீங்க நான் கூப்பிடுவது உங்கள் காதில் விழவில்லையா? ஒண்ணுமில்லை வேலு நம்ம சுரேஷ் மனைவி இரண்டாயிரம் ரூபாய் கடனாக வாங்கினாள், சம்பளம் வந்ததும் கொடுத்துவிடுகிறேன் என்றாள். சரி மருதண்ணே இப்படி யோசிக்கிற அளவுக்கு இப்போ என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? அதில்லை வேலு அவள் வாங்கிட்டு போய் மூன்று மாதம் ஆச்சு அதற்கு பிறகு அவள் வரவே இல்லை நானும் அவளை பார்க்கவேயில்லை அதான் எப்படி கேட்க என்று யோசித்தேன். அட என்ன


மஹேஸ்வரியின் பிள்ளை

 

 இன்றைக்குத்தான் அந்த நாள் என்று முடிவெடுத்து நான்கு வாரங்கள் ஆகிவிட்டன. அதாவது நாள் குறித்ததுதான் நான்கு வாரங்களுக்கு முன். முடிவு பல மாதங்களுக்கு முன்பே எடுத்தது. மஹேஸ்வரியின் மூத்த அக்காளின் மகனுக்குக் கல்யாணம் குறித்து கார்டு வந்தது. “உங்கள் மேலான வருகையை எதிர்பார்க்கும்…” என்ற தலைப்பின் கீழ் அவள் பெயரும் அவள் கணவனாக என் பெயரும் கூடப் போட்டிருந்தார்கள். “நான் தூக்கி வளர்ந்த பையங்க….!” என மகேஸ் பெருமூச்சு விட்டாள். அந்தப் பெரு மூச்சுக்கு விளக்கம் “எப்படி


பாதை தெளிவானது..!

 

 இதைக் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டு விடலாமா. .? – நிதானித்தாள் சுமதி. இத்தனை நாட்களாகக் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்ததிலினால்தான் …. ‘ மனைவி கண்டு கொள்ளவில்லை. அங்கீகரித்துக் கொண்டாள் ! என்கிற தவறான எண்ணம் தோன்றி, பயம் விலகி.. அவரை இரண்டு நாட்களாக அங்கேயே தங்க வைத்து விட்டது.! குழந்தைகள், ‘ அப்பா எங்கேம்மா. .? எங்கே போயிருக்கார். .? என் வரலை. .? ‘ என்று கேட்க வைத்து விட்டது. தவறை ஆரம்பத்திலேயே சுட்டி, தட்டிக்


ஒரு கல்லில் ரெண்டு மாங்கா…

 

 அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. சோபாவில் உட்கார்ந்துக் கொண்டு அன்றைய வாரப் பத்திரிக்கையைப் படித்துக் கொண்டு இருந்தார் கந்தசாமிப் பிள்ளை. எதிரே அவன் மனைவயும், மகள் கவிதாவும் நின்றுக் கொண்டு இருந்தார்கள் மனைவி மறுபடியும் “அந்த விஷயத்தை” சொன்னதும் “இன்னொரு தடவை அந்த சரவணன் பேச்சை நீ எடுத்தா,நான் கொலைகாரனா மாறிடுவேன் கமலா. உன் பேச்சை இத்தோடு நிறுத்திக்க” என்று உறுமினார் கந்தசாமிப் பிள்ளை. ‘இந்த பிடிவாதம் பிடிச்ச முரட்டு புருஷன் கிட்டே இனி பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லே’ என்று


சிலிர்ப்பு

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘பெரிய டாக்டர்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). ஆனால் அக்கம் பக்கத்திலுள்ள மாமிகள் எங்களை அழைத்து வைத்துக்கொண்டு வம்பு பேசுவார்கள். “ஏண்டி பசங்களா, உங்க அம்மா எங்கேடி?” என்று கேட்பார்கள். நாங்களும் அப்பாவியாக உள்குத்து புரியாமல், “அம்மா மானத்து ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கா என்று ஆரம்பித்து அத்தையும் பாட்டியும் எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த கதைகளை எல்லாம் சீரியசாகச் சொல்லுவோம். அவர்களும் ரொம்ப அனுதாபத்துடன் கேட்டுக்கொண்டு “பாவம் குழந்தைகளுக்கு அம்மா செத்துப்போனது கூடத் தெரியலை…


உபயோகமில்லாத தியாகம்

 

 மாமா ஏதாவது உயில் எழுதிட்டு போயிருக்கிறாரா? கேள்வியிலேயே தமக்கை விமலாவின் பேராசை வெளீப்பட்டதாக தேவகிக்கு தென்பட்டது.இதற்கு பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள் தேவகி. சிறிது நேரம் தேவகியின் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்த விமலா அவள் பதில் எதுவும் பேசாமல் இருப்பதை பார்த்து தோளை குலுக்கி விட்டுக்கொண்டு உள்ளே சென்றாள். என்ன மனிதர்கள் இவர்கள்? கணவன் இறந்து இரண்டு நாட்கள் கூட ஆகவில்லை. அதற்குள் எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள். இருக்கும்போதும் மாமாவிடம் எவ்வளவு கிடைக்கும் என்று சுற்றி வந்த கூட்டம்


வெறுப்பைத் தந்த வினாடி

 

 எவ்வளவுதான் யோசித்துப் பார்த்தாலும் அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவள் அவனை எப்பொழுதிலிருந்து வெறுக்க ஆரம்பித்தாள்? இந்த அருவெறுப்புக் கலந்த வெறுப்பு அவள் மனதில் எத்தருணத்தில் தோன்றியது? வெறுப்பைத் தந்த அந்த வினாடி எது? அவன் தட்டை வழித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். நடு நடுவே பாயசத்தை ‘சுர்’ என்று உறிஞ்சிக் குடித்துக் கொண்டு இருந்தான். (எந்த மனநிலையிலும் அவள் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடத் தவறுவதில்லை. அப்படிச் செய்வதன் மூலம் தன் வாழ்க்கை ‘அப் நார்மலானது’ இல்லை என்று அவள் தனக்குத்தானே நிரூபிக்க


சாவு

 

 வீட்டு சொந்தக்காரர் வாடகை வாங்க வந்தபோது, “என் பெண் வரப் போகிறாள். இந்த ஊரில் சில மாதம் தங்க வேண்டுமாம். ஆகையால், வீட்டை அவளுக்காக காலி செய்ய வேண்டி வரும். நீங்கள் ஒரு மாதத்திற்குள் வேறு வீடு பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இம்மாத வாடகை போக மீதி உள்ள அட்வான்சு பணத்தை நான் இரண்டொரு நாளில் கொடுத்து விடுகிறேன்” என்று சொன்னார். “என்ன, நீங்கள் திடீர் என்று இப்படிச் சொல்லுகிறீர்களே? வேறு வீடு கிடைக்கா விட்டால் நாங்கள் எப்படி


என்னாச்சு இவளுக்கு?!

 

 முந்தானையால் மூடிய குழந்தையை இன்னும் நெருக்கி மார்போடணைத்து ஜன்னலோரம் இன்னும் நெருக்கி அமர்ந்து, வெளியே வெறித்தாள் தனலட்சுமி. பேருந்து ஏறி இவளுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்த அம்புஜம் இவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள். தனலட்சுமியின் அழுதழுது வீங்கிய முகமும், பரட்டைத் தலையும், அழுக்கில் கசங்கிய புடவையுமாக இருந்தவளை பார்க்க மனசுக்குக் கலக்கமாக இருந்தது. வாசல்படியிலேயே… பயணிகளை நடத்துனர் மடக்கி எல்லோருக்கும் டிக்கெட் கொடுத்துவிட்டதால் நேரம் பிசகாமல் எந்தவித அலட்டலுமில்லாமல் அந்த காரைக்கால் டூ காரைக்கால் பேருந்து பேருந்து நிலையத்தை விட்டுப்