கதைத்தொகுப்பு: கிரைம்

217 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாறிப்போன திட்டம்

 

 வெளியே வந்த ஸ்டீபனுக்கு வெளி உலக வெளிச்சம் கண்களை கூச செய்தது. ஒரு நிமிடம் நிதானித்தவன், அடுத்து எங்கே செல்லலாம் என்று யோசித்தான். அம்மாவை பார்க்க போகலாம் என்று நினைத்தவன், வேண்டாம், ஒரு பாட்டு அழுது தீர்ப்பாள், கடைசியில் மூக்கை சிந்தியவாறு, எதோ ஒரு ஊரில் பெண் பார்த்து உள்ளேன், கல்யாணம் செய்துவிட்டால் நல்ல பையனாகி விடுவாய் என்று அறிவுரை கூற ஆரம்பித்து விடுவாள். வீட்டுக்கு போகும் யோசனையை விட்டவன் ஹென்ரியை போய் பார்ப்போம் என்று முடிவு


கொல்வதற்கு வருகிறேன்

 

 முப்பது டிகிரி கோணத்தில் திறந்திருந்த அந்தக் கதவு எனக்கு போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால் ஒரு சின்ன தப்பு நடந்து விட்டது. ‘க்ளக்’ என்ற ஓசையுடன் கதவு சாத்திக் கொண்டது!! குளிரூட்டப் பட்ட மிகப் பெரிய அறை. சிறிய ஓசை கூட மிகத் துல்லியமாக உள்ளே கேட்டது. முக்கியமாக அஜய் சிங்குக்கு! நான் யாரைக் கொல்ல வேண்டும் என்று வந்திருக்கிறேனோ, அவனுக்குக் கேட்டு விட்டது! மிக அருகிலேயே, அரை இருட்டில், நெளியும் பாம்பு மாதிரியான இரானியத் தட்டிகள் இருந்தன.


விலங்கு – ஒரு பக்க கதை

 

 “சார்.. உங்க நண்பர் விஜயன் கொலை செய்யப்பட்டு இருக்கிறார். கொலை நடந்த அன்று நீங்க அவர் வீட்டுக்குப் போயிருக்கீங்க உண்மைதானே?’ என்றார் இன்ஸ்பெக்டர் குமரன். “சார், நான் அவரைப் பார்க்கப் போனது செவ்வாய் கிழமை. அன்று அவரும் வீட்டில் இல்லை. வராண்டாவில் கிடந்த நாற்காலியில் கொஞ்சநேரம் குமுதம் படிச்சிட்டு வந்துட்டேன்… சார். மறுநாள்தான் அவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். அன்று நான் ஊரில் இல்லை…’ என்றா சதீஷ். “குமுதம் அங்கேயே கிடந்ததா?’ “இல்ல சார்.. வர்ற வழியில் ஹன்சிகா சிம்பு


எத்தன் – ஒரு பக்க கதை

 

 ‘‘மிஸ்டர் குமாரசாமி… நீங்க எப்படியாவது முப்பது லட்சத்தை ரெடி பண்ணிக் கொண்டு வாங்க. கபாலிகிட்ட பணத்தைக் குடுக்கும்போது, ஒளிஞ்சிருக்கிற நாங்க அவனைப் பிடிச்சிடுறோம்’’ என்றார் இன்ஸ்பெக்டர். ‘‘வெறும் பேப்பர உள்ள வச்சு மேல சில ரூபாய்களை வைக்கட்டுமா சார்?’’ – குமாரசாமி கேட்டார். ‘‘நோ… நோ… உண்மையான ரூபாய்தான் வைக்கணும். அவன் செக் பண்ணும்போது தெரிஞ்சுட்டா, உங்க பொண்ணுக்குத்தான் ஆபத்து… புரிஞ்சுதா?’’ மறுநாள்… கபாலி சொன்ன இடத்துக்கு பணத்துடன் வந்தார் குமாரசாமி. பணத்தைக் கொடுத்தவுடன், அவர் மகளை


தடயம் – ஒரு பக்க கதை

 

 லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களின் கனவுக்கன்னி நடிகை சித்தாராதேவி செத்துக் கிடந்தாள். அவள் அருகில் தூக்க மாத்திரைகள் சிதறிக் கிடந்தன. அவள் கையருகில் இருந்த கடிதத்தை பிரித்துப் படித்தார் இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டுரெங்கன. “என் சாவுக்கு நானே காரணம். இது தற்கொலைதான். மானேஜர் காரணம் அல்ல. வேலையாட்கள் காரணம் அல்ல… சித்திராதேவியின் கடிதத்தை ஊன்றிப் படித்தபின், இன்ஸ்பெக்டர் பார்வை மானேஜரின் பக்கம் திரும்பியது. “சித்திராதேவியை ஏன் கொலை செய்தாய்? உண்மையை ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டால் ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிப்போய் தலைகீழாக கட்டி வைத்து அடித்து


தப்பிக்க முடியாது…! – ஒரு பக்க கதை

 

 சிவா கையில் லைசென்ஸும் இல்லை, ஹெல்மெட்டும் கொண்டு வரவில்லை. தூரத்தில் போக்குவரத்து போலீசார் சோதனை செய்தபடி இருந்தனர். பயம் உடலெங்கும் பற்றிக் கொண்டது. டிராஃபிக் சார்ஜண்ட் ஒருவர் ரோட்டுக்கு முன்னேறி வந்து, சிவாவின் வண்டியை ஓரம் கட்டச் சொன்னார். எங்கிருந்து வர்றே.? சார், குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லை… லைசன்ஸ் எங்கெ? மருந்து வாங்க வந்த அவசரத்துல மறந்துட்டேன் சார்! உண்மைதானே? சத்யம் சார்..! அவரிடமிருந்து விலகி, ‘அப்பாடா, எந்தஃப் பிரச்னையும் இல்லாம தப்பிச்சோம் என்ற நிம்மதிப் பெருமூச்சோடு


சட்டென நனைந்தது இரத்தம்!

 

 யாழ்ப்பாணம் வழமை போலவே அதிகாலையிலேயே விழித்திருந்தது. வெளிச்சம் இன்னும் பரவலாக படரத் தொடங்கவில்லை. மார்கழி மாத பருவமழையில் திருநேல்வேலி சந்தை சாக்லட் தொழிற்சாலையாக காட்சியளித்தது. வியாபாரிகள் சைக்கிளில் கட்டிக்கொண்டுவந்திருந்த மரக்கறி மூட்டைகளை இறக்கி அன்றைய ஏலத்துக்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர். Special Task Force officer குமரன் Splender Motorbike இல் வந்து இறங்கும் போது நேரம் சரியாக நான்கு மணி. யாழ்ப்பாணம் ASP திலீபன் spot இல் ஏற்கனவே காத்துகொண்டிருந்தார். “எப்பிடி தெரியும் திலீபன்?” “சந்தைல தேங்காய் கடை


13ஆம் இலக்க வீடு

 

 எனக்கு எண் ஜாதகத்தில் நம்பிக்கையை வளர்த்தவர் என் தந்தை சிவராசா. உலகில் வாழும் பலரும் 13 என்ற எண்ணில் வீடுகளையோ, அல்லது வீட்டின் படிக்கட்டுகளையோ கூட அமைப்பதில்லை . சில வைத்தியசாலைகளில் ஒரு வார்ட்டில் 13 ஆம் நம்பர் கட்டில் இருப்பதில்லை. அவ்வளவுக்கு ஏன் அலுவலகங்களையும் கூட அந்த இலக்கத்தில் அமைப்பதில்லை. ஏன் என்றால் அது அபசகுன எண்ணாகவே பலரால் கருதப்படுகிறது என்று என் அப்பா சொல்லுவார். எனது பிறந்த தினத் திகதியில் வரும் எண்களின் கூட்டுத்தொகையின்


எல்லாம் கணக்குத்தான்

 

 கண் விழித்த எனக்கு, ஒரே கும்மிருட்டாகவும், கண்களின் எதிரே பூச்சி பறப்பது போலவும், எங்கும் ஒரே கூக்குரல் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. தலையை உயர்த்தி பார்க்க முயற்சி செய்தேன். முடியவில்லை, உயிர் போகும் வேதனைதான் இருந்தது. இப்படி படுத்திருப்பதற்கு உயிர் போயிருக்கலாம என்ற எண்ணம் உதித்தது.கூடாது, மனதை விட்டு விடக்கூடாது, உதவிக்கு யாராவது வருவார்கள், சிறிது சத்தம் இட்டு பார்ப்போம் என்று எண்ணி “உதவி” “உதவி” என்று வாய் விட்டு கூவினேன், எப்படி கேட்கும்? என்னைப்போல் ஒரு


அச்சம் தவிர்

 

 திருவாரூர் மாவட்டம், வேதபுரி கிராமம்….. மொத்த மாவட்ட காவல் துறையும் அமைச்சர் பாண்டியன் வீட்டில்…. அமைச்சர் கொடூர முறையில் கொலை செய்யப்பட்டு கிடக்க, மோப்ப நாய் சகிதம் காவலர்கள், கட்சித் தொண்டர்கள் ,பொது மக்கள் சைரன் ஒலிக்க வாகனங்கள் என ஏகக் கூட்டம். காவல்துறை மேலதிகாரி வருகை, விசாரணைகள்,அதிகாரம் என அல்லோகோலப்பட்டது. எப்படி நடந்திச்சு, என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க? பாதுகாப்பு காவலர்கள் யார், யார்? அவங்க எங்கே போனாங்க? கூட இருந்த தொண்டர்கள் எங்கே? என கேள்வியால்