கதைத்தொகுப்பு: காதல்

858 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சுடாத இரவும் தொடாத உறவும்

 

 (1980ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) ஞாயிற்றுக் கிழமை இரவில், திங்கள் வந்தது. தேய்ந்து வளர்ந்த அத்திங்களைக் கண்டு, செவ்வாய்த் தாமரைகள் அழுது கொண்டிருந்தன. அரக்காம்பல் என்னும் அல்லிகள் அப்போது சிரித்துக்கொண்டிருந்தன. அந்த ஊரும், தடாகத்திலுள்ள நீரும்; கலப்பைகள் உழுதுவைத்த சேறும், இரவு நேரத்தில் ஒற்றுமையாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், அவள் மட்டும் உறங்கவில்லை. சுடாத இரவும், இரண்டு நாட்களாகத் தொடாத உறவும், அவளுடைய இளமை உணர்ச்சிகளை எழுப்பிவிட்டதால், உள்ளத்தில்


மரகதச் சோலையே மஞ்சம்

 

 (1980ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அவள் – பல் முளைக்காமலும், நாவில் சொல் முளைக்காமலும் பிறந்தவள். முதற் பருவத்தில் அவள் ஒரு பேதை; மூன்றாம் பருவத்தில் அவள் ஒரு மங்கை; மாமன் மகன் அவளை மாலையிட்டபோது, அவளொரு மங்கல மடந்தை. அவள் வதனவட்டம் – ஒரு நிலா நிலம்! அவள் வாயிதழ்கள், சேர்ந்து பிறந்த செம்பவளங்கள். அவள் அழகு நெற்றி, ஓர் அகத்திப்பூ. அவள் அடிவயிறு ஓர் ஆலந்தளிர்.


சுயநலமி

 

 அந்தக் கவிதையை அவன் பத்தாவது தடவையாகப் படித்து விட்டான். இன்னும் அவனுக்குச் சலிக்கவில்லை. மீண்டும் ஒரு முறை – நீ என்று சுட்டு விரல் முன் நீட்டும் போதுன் கட்டை விரல் காட்டுவது முட்டாளே உன்புறமே தான்! சொற்கட்டும் கவிச் சிறப்பும் கருத்தாழமும் படிக்கப் படிக்க அவனை மெய் சிலிர்க்கச் செய்கின்றன. கவிதை என்றால் இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும். பிரபல சஞ்சிகையில் பிரபலமாகப் போகும், கவிஞர் ‘வாத்துக் குஞ்சு’ வரதராஜனின் கவிதை. எத்தனை பேர் கண்களில் படப்


கண்ணாத்தாவின் காதல் கதை…

 

 ஆத்தா….!!! கண்ணம்மா கொரலே சரியில்ல.. எப்பவும் சிரிச்சுகிட்டே வார கண்ணம்மாவா இது..? “எங்கண்ணு…எஞ்சாமி…! ஏம்புள்ள.. கண்ண கசக்கிட்டு ஓடியாராப்புல…என்ன வெசயம்.? கண்ணம்மா பதில் ஏதுங் கூறாம ஆத்தா மடியில தொப்புன்னு விழுகுறா.. விசிச்சு, விசிச்சு அழுகுற சத்தம் மட்டும் கேக்குது.. “ஏ..புள்ள..எந்திரி… சொல்லு கண்ணு… என்ன நடந்துபோட்டுதுன்னு இப்படி அழுகுறவ..? வெவரமா சொன்னாத்தானே வெளங்கும்…! கண்ணம்மா மொகத்த நிமித்தி பாக்குறா கண்ணாத்தா…!! கண்ணெல்லாம் செவசெவன்னு…மொகமெல்லாம் வீங்கி….! விசுக்குனு எழந்தவ… “ஆத்தா…அந்த கொடுமைய நான் என்னன்னு சொல்ல.. கண்ணாலத்துக்கு


விஜயா

 

 (1970ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) சர்வ சாதாரண குடியானவர்களையே மிகுதியர்கக் கொண்டிருந்த அந்தக் கிராமத்துக்கு, மருத்துவமனை வசதி ஏற்படுத்திக் கொடுத்த மகா நுபாவர்களை எத்துணை பாராட்டினாலும் தகும். ஆனால் துரதிர்ஷ்ட வசமாக அந்தத் கிராமத்து மருத்துவமனைக்கு உண்மையான தொண்டு மிக்க ஒரு டாக்டரோ – ஒரு நல்ல தாதியோ வந்தமையவில்லை. மிக நீண்ட காலமாக நிலவி வந்த இந்தக் குறையினைத் தீர்ப்பதற்காக நேர்த்தியான ஒரு தாதி மட்டும், வரப்பிரசாதம்போல்


வில்லன் என்கிற கதாநாயகன்

 

 எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்திருந்த வேளையில்தான் அது ஆரம்பித்தது. அதைத்தான் அறுபதுகளில் எழுதின கதாசிரியர்கள் விதி சிரித்தது என்று வர்ணிப்பார்கள். முகேஷ், ஸ்வேதாவை முதன்முதலில் எங்கே சந்தித்தான், அவர்களுக்குள் காதல் எப்படி ஏற்பட்டது என்பதையெல்லலாம் இது நாவல் இல்லை என்பதால், கடந்து வந்து விடலாம். இன்னும் பதினைந்து நாட்களில் அவர்களுக்குக் கல்யாணம். பட்டுப்புடவை எடுத்தாயிற்று. பந்தலக்குச் சொல்லியாயிற்று. பத்திரிகை புரூஃப் பார்த்துக் கொடுத்தாயிற்று. பாயசம் என்ன என்ற முடிவெடுத்தாயிற்று. முகேஷுக்கு உள்ளே ஒரு கன்றுக் குட்டி உதைத்துக்


நினைவுகள்

 

 குமரன் பரபரப்பாக இருந்தான் நேரம் செல்ல செல்ல ஆபிஸ் வேலைகளை முடித்து எப்போது விமானநிலையத்திற்கு ஓடுவோம் என்று ஏக்கமாக இருந்தது அவனுக்கு,காரணம் அவனுடைய காதலி சிந்து ஆபிஸ் வேலையாக இரண்டு மாதங்களுக்குப் வெளியூர் சென்று இன்று ஊர் திரும்புகிறாள், இவனுக்கு போன் பன்னி விமானநிலையத்திற்கு வரும்படி அவள் சொன்னதிலிருந்து குமரனுக்கு இருப்புக்கொள்ளவில்லை இரவு முழுவதும் தூங்க முடியாமல் பிரண்டு பிரண்டு படுத்தான் வழமைக்கு மாறாக அதிகாலையில் எழுந்துவிட்டான். ஆபிஸ்க்கு மட்டம் போடமுடியாது,இவன் பார்க்க வேண்டிய வேலைகள் நிறைய


எதிர்பாராத யுத்தம்

 

 காஷ்மீர் மக்கள் ஒவ்வொருவரும் மூட்டைகளை சுமந்து கொண்டு குடும்பம் குடும்பமாக வேற்றிடம் நோக்கி சென்றார்கள். போர் அபாயத்தை வானொலியும் தொலைக்காட்சியும் அறிவித்துக்கொண்டே இருந்தன. ஆயுதங்களையும் ஆட்களையும் இந்தியாவும் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகளும் குவித்து வைத்திருந்தனர். பனித்தூறல்களை துடைத்துவிட்டு சூரியகதிர்கள் உலாவிக்கொண்டு இருந்தன. இந்திய ராணுவ வீரர்கள் தயார் நிலையில் இருந்தார்கள். பதுங்கு குழிகள் வெட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன. இடுக்குகளிலும் மலை முடுக்குகளிலும் வீரர்கள் பதுங்கி தங்களை காத்துக்கொண்டும் எதிரிகளை தாக்குவதற்கு தயாராக இருந்தனர். சில இராணுவ வீரர்கள் முதுகில் ரொட்டிகளையும்


நூலிழை நேசம்…!

 

 கூரை குடிசைக்குள் கூதற்காற்று இறுக்கமாக அடித்தது. போர்த்தியிருந்த போர்வையையும் மீறி உடம்பிற்குள் குளிர் ஊசியாகக் குத்தியது. மாலினிக்கு…ஏதோ ஒன்று உறுத்த போர்வையை விலக்கி எழுந்து வெளியே வந்து பார்த்தாள். கேசவன் மண் தரையில் வெற்றுடம்போடு படுத்துக் கிடந்தான். ஒரு புழுவைப் போல் சுருண்டு கைகளிரண்டையும் கால்களுக்கிடையில் நுழைத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். பார்த்த மாலினிக்கு இதயம் வலித்தது. இந்த சாதாரண மனிதனுக்குள் எப்பேர்ப்பட்ட உள்ளம்! எப்படி வாழ்ந்து தன்னைக் காப்பாற்றுகிறான்! – நினைக்கப் பொங்கியது. கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு


ஆத்மாவை அபகரித்தவன்

 

 (1976ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) இனிய மாலை வேளைகளிலே யாழ் நகர் வீதிகளில் அவன் வேகமாகச் சைக்கிள் ஓட்டிச் செல்லும் அழகை நான் ரசிப்பதுண்டு. அது ஒரு இன்ப அனுபவம். அவன் முகத்திலே எப்போதும் சம்பூர்ண சௌந்தர்யம் குடி கொண்டிருக்கும். கரிய நீண்ட மயிர் பாதி நெற்றியை மறைக்க, அழகிய கண்கள் ஒளிவீச, கூர்மையான மூக்குத் தனிச் சிறப்பைக் கொடுக்க, உதடுகளோ பார்ப்பவர்களுக்கு அவன் எப்போதும் புன்னகைப்பவனோ என்னும்