கதைத்தொகுப்பு: காதல்

759 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

விடியலைத் தேடும் உறவுகள்

 

 விடியலை தேடும் நள்ளிரவு நேரம். தட தடவென கதவு தட்டுவது என்னை தட்டி எழுப்புவது போல இருந்தது. விழித்துக் கொண்ட நான், இந்த நேரத்தில் கதவை தட்டுவது யாராக இருக்கும் என்று யோசனையில் ஆழ்ந்தேன். படுத்திருந்த படியே இரவு விளொக்கொளியில் தலையை தூக்கி திரும்பி பார்த்தேன். முற்றத்தின் அடுத்தப் பக்கத்து தாழ்வாரத்தில் அப்பாவும், அம்மாவும் ஜோடி புறாக்களாய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். மீண்டும் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்கவே யாரது இந்த வேளையில் என்று கேட்டு புரண்டு எழுந்து


அந்தக் காதல் காதலா?

 

 காதல் வெறும் உணர்வா? அல்லது, அது உண்மையான அனுபவமா?? இதெல்லாம் தெரியாத வயசு. ஆனால் காதல் வலையில் விழ ஆசை. மனசு கிடந்து தவித்தது! தாவணிக் கனவுகள் மாதிரி. ‘மச்சி, என் ஆளு இப்ப வருவா பாரு’ என்று எகிறிக் கொண்டே வந்த அம்பலவாணன். ‘இருடா கொஞ்சம் என் ராகினிகிட்ட போன் பேசி வந்துடரேன் என்ற வாசு. இவை எல்லம் நடை பெறும் களம்- லஸ் நவசக்தி ஆபீஸ் கிட்ட, கச்சேரி ரோட்டில். காலம் அந்தக் காலம்!


காதல் களம்

 

 அறம் என்கிற அறச்செல்வன், திவ்யா இருவரும் காதலர்கள். அறம் பொறியியல் நான்காம் ஆண்டிற்குள் நுழையும் போது திவ்யா அந்த கல்லூரியில் காலடி எடுத்து வைத்தாள். திருப்போரூர் முருகன் கோயிலில் தான் இருவருக்கும் முதல் சந்திப்பு ஆனது. அந்த பொழுது வினோதமாகவும் இருந்தது. பிரசித்திப் பெற்ற அந்தக் கோயிலில் எப்போதும் கூட்டம் இருந்துக் கொண்டே இருக்கும். அன்று கூட்டத்தின் நடுவே திவ்யா அவனை மிகவும் கவர்ந்தாள். சாதாரணமாக சுரிதார் அணியும் பெண்கள் சிலர் துப்பட்டாவை மார்பக மறைப்புக்கு போட்டுக்


பக்கத்து சீட் தேவதை

 

 பேருந்தில் என் பக்கத்து சீட்டில் வந்தமர்ந்த சிகப்பு நிற சுடிதார் தேவதையைப் பார்த்தவுடனே சட்டென்று மாறுது வானிலையாகி விட்டது எனக்கு. படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை அப்படியே விட்டு அவளை கவனிக்க ஆயத்தமானேன். வேக நடையில் வந்திருக்க வேண்டும். மூச்சிரைத்தது அவளுக்கு. முகமெங்கும் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவளது செயல்கள் பின் வருமாறு இருந்தன. ஹேண்ட் பேக் திறந்து கர்ச்சீப் எடுத்து முகம் துடைத்துக் கொண்டாள். செல்போன் எடுத்து முகம்


எம்மை ஆளுடையாள்

 

 தலைக்குமேல் மத்தாப்பாய் பொரியும் அக்கினி நட்சத்திர சூரியன். தனா என்கிற தனசேகரன் கிழக்கு மேற்காய் விரிக்கப்பட்டதுபோல் கிடந்த ஒழுங்கையில் நின்று ஆயா வீ்ட்டைப்பார்த்தார். ஒழுங்கைமணல் சூட்டில் பழுத்துக் கொண்டிருந்தது. சடைச்சி மடியில் படுத்திருப்பதுபோல் அந்த புளியமரத்தின் முன்னால் அகலம் நீண்டு கிடந்தது ஆயாவீடு. பாதி மண்டைவரை நெற்றி வளர்ந்து விரிந்ததுபோன்ற வழுக்கை. கிருதாவில் தொடங்கி பின் தலை முழுவதும் பஞ்சு ஒட்டியிருப்பது போன்ற முடி. மெல்லிய தங்கபிரேமில் பதிந்த மூக்கு கண்ணாடி. பிடித்து முறுக்கமுடியாதளவு வெட்டப்பட்ட வெள்ளைமீசை.


மேரி

 

 வானம் இலவம் பஞ்சுக் கூட்டத்தால் நிறைந்து கிடந்தது. சுற்றிலும் ஆள் அரவமற்ற தனிமையின் சூழலை உணர்ந்தேன். மனம் ஒரு நிலையற்றுத் தாவித்தாவி அலைந்தது. ஏனோ என் நினைவுகள் எங்க ஊர் கடற்கரையை நோக்கி நகர்ந்தது. கொடியில் காயப்போட்ட ஆச்சியின் சேலையைப்போல் பரவைக்கடல் பரந்து விரிந்து உறக்கமற்று என்னைப்போல் கிடந்தது. சிந்தையில் ஏதேதோ நினைவுகள் வந்து மனதை அலைக்களித்தது. கடந்துவிட்ட என் வாழ்க்கையில் வந்துபோன உறவுகளின் நினைவுகள் ஏக்கத்தைச் சுமந்தும், ஒருசில வலிகளைச் சுமந்தும் இதயத்தை வருடிச் சென்றன.


ஒரு காதலின் கதை

 

 இந்தக் கதை நடக்கிற காலம் டெலிபோன்கள் மட்டுமே இருந்த காலம். பேஜர் அறிமுகமாயிருந்த காலம். அவளுடைய சில கவிதைகள் பத்திரிகைகளில் வெளியாகி இருந்தன. அவளுக்கு நிறைய கடிதங்கள் வரும். பெரும்பாலான கடிதங்கள், ஒரு பெண் பெயரைப் பார்த்தாலே, பெண் பெயருடன் ஒரு முகவரியைப் பார்த்தாலே வருகிறவை. சில, ‘உங்கள் கவிதை இப்படியிருந்தது அப்படியிருந்தது’ ரகம். சில மிரட்டும் ‘நீ என்ன பெரிய இவளா..? ரதியா? நல்லா எழுத மாட்டியாடி நீ…’ இப்படி. இவை எதிலும் சேராமல், எங்கிருந்து


சின்ன முள் பெரிய முள்

 

 காதலியர் கடைக்கண் காட்டிவிட்டால், மாமலையும் கடுகு என்பதெல்லாம் கூட சரி, ஆனால் ஐஏஎஸ் படிப்பதென்பது அத்தனை லேசுப்பட்டதா என்ன? கல்யாணி அப்படிச் சொன்னபோது ‘‘அப்படியே மூக்கு மேல குத்திடுவேன்… ஓடிப் போயிடு!’’ என்றான் ரகு. “ஏன்… ஏன் நீங்க படிக்கக்கூடாது?” “உனக்குத்தான் வேற வழியில்லை, உங்க அப்பா தொல்லை…” “…” “என்ன பதிலே காணும்?” “நம்ம விஷயம் பத்தி வீட்ல பேசும்போது கொஞ்சம் ஈஸியா இருக்கும்னு பார்த்தேன்…” “எப்படி?” “அவரும் ஐஏஎஸ் படிக்கிறார்னு சொல்லி ஆரம்பிக்கலாம்ல…” “ஹலோ…


ஒரு காதல் கதை!!

 

 பேசி முடித்து தொலைபேசியை அதன் இடத்தில் வைத்த சந்திராவைப் பார்த்து ‘‘என்னடி ஆபீஸ் கிளம்பணுமா?’’ என்றாள் அவள் அம்மா. அன்று சனிக்கிழமை விடுமுறை நாள். விடுமுறையில் கூட வேலைக்குப் போகணுமா என்பதுதான் அம்மா கேட்க வந்தது. ஆனால், அம்மா எப்போதும் இப்படித்தான் கேட்பாள். “ஆமாம்மா, கொஞ்சம் வேலை…’’ என்றபடி கைப்பையை எடுத்தபடி கிளம்பினாள்.“தலையை வாரி கிளிப்பாவது போட்டுட்டுப் போடி…” என்றாள் அம்மா. அம்மாவுக்காக இல்லையென்றாலும் ஆனந்துக்காகவாவது கண்டிப்பாக தலைவாரிப் போகவேண்டும். இல்லையென்றால் அதை முன்னிட்டு ஒரு ஐந்து


நான் – அவள் – காதல்

 

 நான் – (உண்மையில் நான்) என்னுடைய கல்யாணம், நான் காதலித்த பெண்ணோடு இல்லாமல், பெற்றவர்கள் பார்த்து நிச்சயித்த பெண்ணோடு நடந்தது. ஏன் அவள் என்ன ஆனாள்..? அவள் நேசித்து என்னுடன் பழகி இருந்தால், ஒரு வேளை என் கல்யாணம் காதல் கல்யாணமாக இருந்திருக்கும். நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், ஒருதலை காதல் கூட பெற்றவர்களால் நிறைவேறி இருக்கிறது. என் காதல் அவளது குடும்பத்தினரால் அழிக்கப்பட்டு விட்டது. நடுநிலைப் பள்ளியில் படித்து முடித்து மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு மாறும் போது தான் எனக்குள்