Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: காதல்

620 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

முன்னாள் காதலி

 

 திருநெல்வேலி ரயில்வே ஜங்க்ஷன். நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் சென்னைக்குப் புறப்படத் தயாரானது. அவசர அவசரமாக ஓடிவந்து S6 கோச்சில் ஏறிக்கொண்டேன். என்னுடைய பர்த் நம்பரைத் தேடிப்போய் அதில் அமர்ந்துகொண்டேன். ஓடி வந்ததில் வியர்வை வழிந்தது. சற்று நிதானமாக சுற்றியுள்ளவர்களை நோட்டமிட்டபோது திடுக்னு நெஞ்சுக்குள் ஏதோ கனமா பரவி அடைக்கிற மாதிரி இருக்கு. திகைத்துப்போய் மறுபடியும் அவளைப் பார்க்கிறேன். ஆமாம் அவளேதான்… என்னுடைய சுமிதாதான். ஒரு நிமிஷம் உச்சந்தலையில் உணர்ச்சியெல்லாம் ஸ்தம்பித்துப்போன மாதிரி இருக்கு. எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னே


கானல் வரி

 

 எம் மேல கோபமா? அலைகளின் மேல் தாழப்பறந்து விழுந்து பரவும் அலைகளின் இரைச்சலில் விலகி பின்னும் பறந்து காகமொன்று ஏதோ ஒரு சிவப்பு நிறப் பொருளை அலகுகளில் கவ்வி வந்தது. ஈரமணலில் அமர்ந்து பரவும் அலைகளுக்கு விலகி அலகுகளால் குத்தியது. சுற்றுமுற்றும் ஒர பார்வையை வீசி புரட்டிப் பார்த்தது. சில வினாடிகள தயங்கி க்ரா க்ரா என பறந்தது. பழைய எல்லைகளைத் தாண்டி வந்த அலையொன்று அநதப் பொருளையும் நனைத்து உறிஞ்சியபடி உள்நகர்ந்தது. நான் கேட்டதுக்கு பதிலே


காதலெனப்படுவது யாதெனின்…

 

 ஜானகியைப் பார்ப்பேனென்று நான் நினைக்கவேயில்லை. அலங்கரிக்கப்பட்ட யானை,கோவில் மரத்திலிருந்து பிடுங்கிய தென்னை மட்டையின் கீற்றுக்களை துதிக்கையால் வளைத்து இழுத்து உடைத்து உண்பதை அவள் காலருகில் இருந்த குழந்தை மிரட்சியுடனும் ஆர்வத்துடனும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளை அழைப்புக்கான கார்,ஜெனரேட்டர் பொருத்தப்பட காத்திருந்தது.பட்டுப் புடவைகளில்,மின்னும் நகைகளில், தூக்கலான மேக் அப்களில் நிறைய பெண்கள். அரட்டையடித்தபடி,சிகரெட் பிடித்தபடி ஆண்கள்,வழி கேட்கிற வண்டிகளின் ஹார்ன் சப்தங்கள், அத்தனை பரபரபப்பில்,ஜானகி,ஜானகி ராகவன், நான் பார்ப்பதை அறியாமல்,அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் ஏதோ சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.கொண்டிருந்தாள் என்று


(காதலைச் சொல்ல) லண்டன்—கோயம்புத்தூர்

 

 ‘என்னடா கண்ணா, இந்தியாவுக்கு வருவேன் என்று இதுவரையும் ஒரு வார்த்தையும சொல்லாமல்; சட்டென்று வந்து குதிக்கிறேன் என்கிறாய், இந்தியாவில யாரும் சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்கு வர்றியா?’ ‘அப்படி ஒண்ணும் கிடையாது. ஹொலிடேயில எங்காவதுபோகலாம் என்று யோசித்தேன்,இந்தியாவுக்கு வந்தால் உன்னைப் பார்த்ததுமாயிற்று’ ‘அப்படி ஏன் சட்டென்று வர்ர?’ சென்னையில் வாழும் அரவிந்த் லண்டனிலிருந்து (வடக்கு லண்டனிலிருந்து) வரப்போகும் தனது நண்பனை,மிகவும் ஆச்சரியமான குரலில் பல கேள்விகளால் டெலிபோனிற் துளைத்துக் கொண்டிருந்தான். ‘ஏன் யாரும் இந்தியாவுக்கு லண்டனிலிருந்து சட்டென்று வந்து இறங்கக்


சிங்கப்பூரில் காதல் கசமுசா

 

 கம்பெனி ப்ராஜெக்ட் விஷயமாக சதீஷ் ஒருவாரம் சிங்கப்பூர் செல்ல சனிக்கிழமை இரவு பெங்களூர் ஏர்போர்ட் சென்றான். ஏர்போர்ட்டில் தன்னுடன் வேலை செய்யும் சரண்யாவைப் பார்த்தான். சரண்யா ஹெச்.ஆரில் வேலை செய்கிறாள். “ஹாய் சரண்யா… எங்கே சிங்கப்பூரா, ஜெர்மனியா?” “சிங்கப்பூர்தான்…. ஒருவாரம் ட்ரெயினிங்.” சதீஷின் மனதில் சின்னதாக ஒரு மின்னலடித்தது. ஆஹா ஒருவாரம் நானும் இவளும் சிங்கப்பூரில்… ட்ராவல் டிப்பார்ட்மென்ட் எங்களை ஒரே ஹோட்டலில்தான் போட்டிருப்பார்கள். இந்த ஒருவாரத்தில் இவளை எப்படியாவது மடக்கிட்டா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்? இருவரும்


பனி பொழியும் மலை தந்த ஒரு பதுமை

 

 குளிர் காலம் முடிந்து மலர்களும் மரங்களும் பூக்க ஆரம்பித்து விட்டன!இந்த சியாட்டில் நகரத்தின் உண்மை அழகு புடமிட்டு தெரியும் நேரம்!கண்ணனுக்கு பொழுது போகவில்லை!அந்த மலையின் முகப்பில் சென்று உருகும் பனிமலையையும் ,தெளிவான நீரோடை ,நீர்வீழ்ச்சிகளையும் பார்க்க ஆசை! மலை முகப்பு! நிறைய பேர் இருந்தார்கள். மெதுவாக நடந்து அடிவாரத்திற்கு போய்க்கொண்டிருந்தான் . ஒரு கேமரா லென்ஸ் மூடி அவன் முன் விழுந்தது! ஹலோ! அது என்னுது! உங்க கேமராவைப் பார்க்கிறீங்க! கண்ணன் மேலே பார்த்தான் ! ஆச்சர்யம்


சில உறவுகளும் சில பிரிவுகளும்

 

 “என்னை மன்னிச்சுடு திவ்யா… நாம நிரந்தரமா பிரிஞ்சுடலாம்… எங்க வீட்டுல நம்ம காதலை ஒத்துக்க முடியாதுன்னு கண்டிப்பா சொல்லிட்டாங்க… என்னால எதுவும் செய்ய முடியல… இதுவே நாம சந்திக்கிற கடைசி சந்திப்பா இருக்கும்…” மனதில் இருந்ததையெல்லாம் கொட்டி விட்டு பதற்றத்துடன் திவ்யாவின் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான் குமார் . “என்ன சொல்றே குமார் .. சீரியஸா தான் பேசறியா… என்ன ஆயிடுச்சி உனக்கு… நீயா இப்படி பேசுற என்னால


மும்பையில் ஒரு மாலை…

 

 கண் முழிச்சப்போ , வீட்டுல முன் அறையில் விளக்கு எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு . மணி ஒன்றரை. இன்னுமா ரிஷபா தூங்கல ? தூக்கக்கலக்கத்தில, தள்ளாடிட்டே ராதிகா எழுந்து வந்தா. “ரிஷப் மச்சி, இன்னும் தூங்கலையா?” “தோ, இந்த book முடிக்க போறேன் ராதிகா , just 80 pages தான் பாக்கி, முடிச்சிட்டு தூங்கணும்.” “just 80 pages? அருமை, காலைல நான் எந்திரிக்கறப்போ தான் நீ தூங்க போறே! ஏதோ பண்ணு” கொட்டாவி விட்டபடி மறுபடியும்


ஒரு கோலமயில் என் துணையிருப்பு

 

 (இதைப்புரிந்து கொள்ள பாகம்: 1 – ஒரு கோலமயிலின் குடியிருப்பு , பாகம்: 2 – சேற்றில் மலர்ந்த தாமரை, பாகம்:3 – பெண் வீணை, பாகம்: 4 – இலட்சியப் பயணம் , பாகம்: 5 – வீணான பெண் , பாகம்: 6 – சீரான அலங்கோலங்கள் என்ற கதைகளை வாசிக்கவும்) பாகம் – 7 (கடைசி) மழை அடம்பிடிக்க டின்னர் முடிந்து, விட்ட இடத்திலிருந்து பேச்சுக்களைத் தொடர்ந்தோம். 11.00 மணியளவில் அம்மா தூங்கச்


உயிரே உயிரே

 

 மனித உயிர் விலைமதிப்பற்றது… என்பது கூட வெறும் வார்த்தைகள் தான் தனது மரணத்தை எதிர் கொள்ளும் வரை… இந்த வரிகளைப் படித்த ராஜுவின் நினைவுகள் இரண்டு வருடங்கள் பின்னோக்கிச் சென்றன. அன்று… அப்படி ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியாய் இருந்தது அவனுக்கு. இது கனவா இல்லை நனவா? அவன் கண்ட அந்த காட்சியை அவனால் நம்பமுடியவில்லை. அவள் தான்… அவளேதான்… எத்தனை வருடங்களாகிவிட்டது…. அமுதாவை சந்தித்து. தாவணியில் பார்த்த தேவதை… இன்று எவ்வளவு மாறியிருக்கிறாள்! என்ன ஆயிற்று இவளுக்கு?