Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: காதல்

673 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

என்ர அம்மாளாச்சி!

 

  “மெல்பேர்ன் சென்ரல் செல்லும் அடுத்த புகையிரதம் இன்னமும் ஐந்து நிமிடத்தில் புறப்படும்” எப்பிங் நிலையத்தில், பச்சை நிற பொத்தான் அழுத்தியபோது சொல்லியது. ஆஸ்திரேலிய வசந்தகாலம் காதில் கூசியது. ஜாக்கட்டின் ஜிப்பை இன்னும் மேலே இழுத்துவிட்டேன். ஐபாட் காதுக்குள் இளையராஜா “தென்றல் வந்து தீண்டி”னார். சற்று தூரத்தில் ஐந்து இளைஞர்கள், VB பியர் கானில் பெனால்டி கோல் போட்டுக்கொண்டு இருந்தனர். இருவர் ஆஸிக்காரராக இருக்கவேண்டும். மற்றவன் நெற்றியை பார்த்தால் கிழக்கு ஐரோப்பாவாக இருக்கலாம். மாசிடோனியனா? எனக்கு முன்னமேயே


நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி

 

 `ஒரு சிறந்த இசையைக் கேட்கும்போது, நீங்கள் அனைத்தையும் மறக்கிறீர்கள் அல்லது அனைத்தையும் நினைக்கிறீர்கள்!’ – யாரோ ஒருவன். அந்த வெள்ளைக் காகிதத்தைப் பிரித்துப் படித்தான் ரவீந்தர். அதில், `தயவுசெய்து ‘நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி…’ என்ற பாடலைப் பாடவும்’ என ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தது. கையெழுத்தைப் பார்த்தவுடனேயே தெரிந்துவிட்டது. அதே நபர்தான். ரவீந்தர் சுற்றிலும் தேடினான். சென்னை கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் இருக்கும், ஒரு ரிசார்ட் பார் அது. வழக்கமான ஈ.சி.ஆர் பார்களைப்போல் இளைஞர்கள் கும்மாளமிடும் பார் அல்ல.


அழகி…!

 

 கடற்கைரையில் ஒன்றாக அமர்ந்து, பேசிப் பிரியும் ஜோடியைப் பார்த்ததும் நளாயினிக்கு அதிர்ச்சி. ” ஏய்ய்…! நில்லு… நில்லு. ..! தன்னைக் கவனிக்காமல் சென்ற தோழியைப் போய் வழி மறைத்தாள். ” ஏய்ய். ..! நளா….! ” அவளுக்கும் தோழியைப் பார்த்த மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம். ” நான் கேட்குற கேள்விக்கு மொதல்ல பதில் சொல். .? ” நளாயினி நேரடியாகவே விசயத்திற்கு வந்தாள். ” என்ன கேள்வி. .? என்ன பதில். .? ” இவளும் அவளைக் கேட்டாள்.


கெளதமனின் வாழ்வு!

 

 அ. கெளதமனும், மனோரஞ்சிதமும்! வானமிருண்டு கறுத்துக் கிடந்ததொரு அந்திப் பொழுதில் வழக்கம்போல் கெளதமன் தான் வசிக்கும் ‘அபார்ட்மென்ட்’ பலகணியிலிருந்து முடிவற்று விரிந்து, பரந்து கிடக்கும் மெல்லிய இருளில் கறுப்புப் படுதாவாகக் காட்சியளிக்கும் நீல வானைப் பார்த்தபடி பல்வேறு விதமான சிந்தனைகளில் மூழ்கிக் கிடந்தபோது அவனது சிந்தனைகளில் வழக்கம்போல் அதிக இடத்தினை ஆக்கிரமித்திருந்த சிந்தனையாக ‘இருப்பும் அது பற்றிய காரணமும்’, அடுத்ததாக ‘மனிதரும் அவர்தம் உணர்வுகளும், செயல்களும்’ இருந்ததென்பதை நிச்சயமாகக் கூற முடியும். விடைதெரியாப் புதிரெனத் தொடரும் இருப்புப்


காதலுக்கு மூடுவிழா

 

 (இதற்கு முந்தையை ‘காதல் யதார்த்தம்’ கதையைப் படித்த பின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) திடீரென சடசடவென்று மழை பெரிதாக பெய்ய ஆரம்பித்தது. மழையில் நனைந்தபடி மூவரும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தனர். சிவா “நாம எல்லோருமே இப்ப குற்றால பசு மாடுகள்…” என்றான். தொப்பலாக நனைந்தபிறகு மூவரும் மெதுவாக எழுந்தனர். மேன்ஷனை நோக்கி மெல்ல நடந்தனர். அப்போது கவிதா திருவல்லிக்கேணி குளத்தைத் தாண்டி தேரடித் தெருவில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். சிவா, சுந்தர், குமரேசன் மூவரும் சற்றும் எதிர்பாராமல்


புதிய விதை

 

 உலகம் அதன் இயல்பாய் சுற்றிவருகின்றது.. இரவு வந்தால் விடிந்துதானே ஆகவேண்டும்..விடியற்காலையில் மனிதர்களை விடுத்து மற்ற எல்லா உயிரினங்கள் தன் இரையை தேட ஆயர்தமாகின்றன , பட்சிகளுக்கு மட்டும் ஒரு கூடுதல் வேலை என்னவென்றால் மனிதர்களை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்புவது.. சேவல் அதன் பங்குக்கு ‘கொக்கரக்கோ’ என, குயிலோ ‘குக்கூ’ என, கிளிகள் ‘கீகி’ என என்ன ஒரு ரம்மியமான காலை.. அதனை அனுபவிக்க விடியற்காலையில் அழகை ரசிக்க வேண்டும்.. ரசிக்க தெரியாதவனுக்கு குழல், யாழ் மற்றும் பறவைகள் எதற்கு,


காதல் யதார்த்தம்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘சதுரங்க சூட்சுமம்’ கதையைப் படித்த பின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) ராணி மேரிக் கல்லூரியின் எதிரே அகன்ற நடைபாதையில் இன்னமும் சிவா வராததால், குமரேசன் அங்கும் இங்கும் நடை பயின்று கொண்டிருந்தான். பிறகு மகாத்மா காந்தி சிலையின் கீழ் நின்று நிமிர்ந்து பார்த்தான். சிலையின் பீடத்தை ஒருமுறை சுற்றி வந்தான். “என்னடா காந்தி சிலையைச் சுத்தி வந்து பாத்துகிட்டு இருக்கே?” சிவாவும் சுந்தரும் அங்கு வந்தார்கள். “இன்னும் பத்துப் பன்னிரண்டு நாள்ல காந்தி


சதுரங்க சூட்சுமம்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘நட்பதிகாரம்’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) அந்த உணர்வுத் தளும்பலில் பொல பொலவென்று இனிய மழைத் துளிகளும் விழுந்தது போலிருந்தது – சற்று தூரத்தில் அவனுக்கு முன்னால் தாழம்பூ வர்ணப் புடவையில் கவிதா போய்க் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும். அவள் தன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை குமரேசனுள் உதித்தது. ஆனால் அவளைத் தாண்டிச் செல்லாமல், ஆசிரியரை தாண்டிச் செல்லப் பயப்படுகிற மாணவன் போல கவிதாவின் பின்னால் மிக மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தான்.


சத்யாவைத் தேடி…!

 

 நிறுத்தத்திலிருந்து விலகி சற்றுத் தள்ளிப் பேருந்து நின்றபோது கீழே குதித்தான் மனோபாலா. பிறகுதான் உணர முடிந்தது படி சற்று உயரம் என்று. இறங்கிய வேகத்தில் நிதானிக்கும்முன் ஆட்டோ ஒன்று உரசுவது போல் கடந்து சென்றது. கவனிக்காமல் இறங்கிவிட்டோமா அல்லது இடிக்காமல் கடந்து விடலாம் என்று அது பறக்கிறதா தெரியவில்லை. மனக் கலக்கத்தோடேயே எந்தக் காரியம் செய்தாலும் இப்படித்தான் நிதானமில்லாமல் இருக்கும், அவ்வப்போதைய வேலைகளில் கவனமிருக்க வேண்டும். பயணத்திற்காக, தான் கிளம்பியதிலிருந்தே இப்படித்தான் இருக்கிறோமோ என்று நினைத்தான். இனி


வானம் மெல்ல கீழிறங்கி!

 

 “விளக்கு வச்சாபிறகு தான் அந்த ஈர்வலிய எடுத்தோண்டு போய் நல்லா இழு, உள்ள தரித்திரம் எல்லாம் வந்து சேரட்டும்” இரண்டு ஈர் அடிப்பதற்குள் அம்மா குசினிக்குள் இருந்தவாறே திட்ட ஆரம்பிக்க கரண்டும் கட்டாக சரியாக இருந்தது. செவ்வாய்க்கிழமை என்றால் கம்பஸ் பகுதிக்கு மின்வெட்டு என்பதை ஏதோ ஒரு ஞாபகத்தில் மேகலா மறந்துபோயிருந்தாள். சிமினி எதையுமே துடைத்துவைத்திருக்கவில்லை. உடனேயே தட்டுத்தடுமாறி எழுந்துபோய் மெழுகுதிரி ஒன்றை கண்டுபிடித்து ஏற்றிக்கொண்டு, பழைய உதயன் பேப்பரை கிழித்து அரிக்கன் லாம்பையும், மேசை லாம்பையும்