கதைத்தொகுப்பு: காதல்

570 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ரூப் தேரா மஸ்தானா

 

 “வாட்? அதெல்லாம் முடியாதுடா. நீ என்ன ஏதாவது திருட்டுத்தனம் பண்றியா?” என்று பதறினான் அந்த வங்கி ஊழியன். “இல்லைடா. எல்லாம் என் ·ப்ரெண்டுக்காகத்தாண்டா” என்று என்னைக் காண்பித்தான் அசோக். ரொம்ப நேர வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகு “ஓகே. பெயரை வைத்து கம்ப்யூட்டா¢ல் அவளது அட்ரஸைக் கண்டுபிடித்துத் தருகிறேன். ஆனா என்னை மாட்டி விட்றாதீங்க” என்று வங்கிக்கு உள்ளே சென்றான். நான் தேடும் அந்த அட்ரஸ¤க்கு சொந்தக்காரி என் காதலி. எங்கள் காதலுக்கு வயது 12 மணி நேரம். நேற்று


காதலின் மகிமை

 

 “ஏண்டி காயத்ரி, எவ்வளவு வரன் வந்துண்டே இருக்கு. எதுக்கும் ஒத்துவரமாட்டேன்கிற”, என்று அலுத்துக்கொண்டாள் மாலினி. “என்ன அம்மா, எனக்கு பிடிச்சாப்புல வரன் எங்கே இருக்கு. பையன் ஆள் அழகா இருந்தா இங்கிலிஷ் பேச வரதில்லை, நல்ல சம்பளம் என்று பார்த்தா சுத்தி அம்மா அப்பா தங்கை தம்பியின் பொறுப்பு. இதுவுமில்லன்னா, சுயமா சிந்திக்கிற நிலைமையே கிடையாது. எடுப்பார் கைபிள்ளையா இருக்கவேண்டியது. எப்படியம்மா நான் இந்த மாதிரி பையன்களை கல்யாணம் செய்திருக்கிறது “, என்றாள் காய்திரி. “ஏண்டி, நம்


வாழ்க்கைச் சக்கரம்

 

 காலையில் எழுந்ததிலிருந்து சுமதிக்கு மனதே சரியில்லை. ஏனோ மனம் நிம்மதியில்லாமல் தவித்துக்கொண்டிந்தது. சுமதிக்கு மதிய சாப்பாட்டை டிபன் பாக்ஸில் வைத்துவிட்டு இப்போது சாப்பிடுவதற்கு தட்டில் இட்லி வைத்து சாம்பாரை ஊற்றிக் கொண்டே மகளின் அறையை அம்மா ராஜேஸ்வரி திரும்பி பார்த்தால். அறை கதவு இன்னும் திறவாமலே இருந்தது. திருப்பி சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தை பார்த்தால் மணி எட்டரையை காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இன்னியாரம் சுமதி ரெடியாகி சாப்பிட வந்திருக்கணுமே! ஏ இன்னும் வரல என்ற எண்ணத்தோடு மகளின் அறை நோக்கி


காதலிக்காக உயிரை தியாகம் செய்த காதலன்

 

 காதல் கதைகளை விட காதல் கொலைகளையே தற்போது அதிகம் கேட்டு வருகிறோம். கணவனை உயிர்ப்பிக்க, யமனைப் பின் தொடர்ந்த சாவித்திரியை நாம் அறிவோம். ஆனால் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட தன் காதலியை உயிர் பிழைக்கச் செய்ய தன் உயிரையே தியாகம் செய்த காதலனின் கதையை இப்போது பார்ப்போம். காதலின் இன்பத்தையும், பிரிவின் துன்பத்தையும், தியாகத்தின் சிறப்பையும், அது அளிக்கும் உவப்பையும் ருரு – பிரமத்வரா கதையின் மூலம் அழகாக வர்ணிக்கிறது மகாபாரதம் ஆதி பர்வம். கந்தர்வர்களின் அரசனான விஸ்வாவசு,


சட்டென்று சலனம் வரும் என்று…….!

 

 யாராவது மரணிக்கும் போது உயிர் போவதை வெகு அருகில் நின்று பார்த்திருக்கிறீர்களா….? அப்போது மரணிப்பவரின் உடல் இயக்கத்தை கவனித்திருக்கிறீர்களா….?…. அதுவும் தற்கொலை செய்பவர்களின் உயிர் பிரிதலைக் கண்டவர்கள் உண்டா…! உண்டெனில் அது பற்றி சொல்லுதல் ஒரு மாயக் கதையென ஒரு பனி மூட்டப் பாதையென விரிந்து கொண்டே செல்லுமே… அதன் திசைகள் அற்ற தவங்களின் கதறல் போலத்தான் நான் திரிந்து கொண்டு இருக்கிறேன்…. என் பின்னிரவு தனிமை, ஒரு வித தேடல் கொண்டவை… அது பற்றி தெரிந்தால்


நாம் நாமாகவே இருப்போம்

 

 என் பெயர் திவ்யா. நான் சாதாரண திவ்யா இல்லை. அழகி திவ்யா. பார்ப்பதற்கு செக்கச் செவேலென்று வளப்பமாக இருப்பேன். என்னுடைய எண்ணங்கள் நிஜமான சுதந்திரமானவை. நான் எனக்காக மட்டுமே வாழ்கிறேன். எந்தச் சமூக மதிப்பீட்டு அளவைகளிலும் எனக்கு மரியாதை கிடையாது. எனக்கு கவலைகள் இல்லை. ஆசைகளின் எதிர்பார்ப்பு இல்லை. மனதில் ஒன்றும், வெளியில் ஒன்றுமாய் என்கிற பொய்மை, நான் அறியாத இயல். மனதில் பட்டதை பேசுவேன், செய்வேன். எனக்கு வயது இருபத்திரண்டு. இருபது வயது வரையில் அமெரிக்காவின்


கார்த்திக் கண்மணி காதல் கதை

 

 “கண்மணிக்கு வலி எடுத்துட்டுப்பா இப்ப தான் ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு வந்திருக்கம் சீக்கிரம் வந்துடுப்பா ” அம்மா போன் பண்ணி சொன்னப்போ மனேஜருக்கு கூட சொல்லாம ஏதோ ஞாபகத்தல ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடி வந்துட்டன் ,, உன்னை எவளா பிடிக்கும்னு கேப்பியே, இந்த ஒரு நாளில உன்கிட்ட சண்ட போட்டதுக்கு எல்லாம் மானசீகமா மன்னிப்பு கேட்டு கிட்டன் டீ , ஆஸ்பத்திக்கு வந்தப்போ அம்மா அத்தை எல்லாம் அங்க நின்டுட்டு இருந்தாங்க நீ என்னை கேட்டுட்டே இருந்தியாம் என்டு சொன்னாங்க


ஒரு ஊதா பூ நிறம் கூடுகிறது

 

 “அவள் எதற்கோ திரும்புவாள்….. நான் எனக்கென்று நினைத்துக் கொள்வேன்…”-இப்படித்தான்…. இந்தக் கதையை நான் ஆரம்பிக்க வேண்டும். சரி… இது யார் பற்றிய கதை…? எப்படியும் சுற்றி சுற்றி இவன் நியந்தாவுக்குத்தான் வருவான் என்று நினைத்தீர்களானால் அதுவும் சரியே. ஆனால் அந்த சரிக்குள் இப்போது நான் போக முடியாது. எழுதும் நானே நான் அல்ல. இக் கதையை எழுதுபவன் இக் கதையின் ஒரு கதாபாத்திரம். அவன் காணும் காட்சிகளில்… காலத்தை பின்னோக்கி நகர்த்தும் வேலையை மட்டுமே நான் செய்கிறேன்…..


மெல்லிடை வருடல்

 

 “காதலிக்கிறேன்! உன்ன காதலிக்கிறேன்! ம்ஹும், எப்படி சொல்லலாம்” கண்ணாடி முன் நின்று தனக்கு தானே பேசி கொண்டிருந்தான் இனியன். “கவிதையா ஒரு லெட்டர் எழுதி கையில கொடுத்துட்டு ஓடி வந்துருவோமோ ச்ச தப்பு எதாவது சொல்லிட்டு தான் கொடுக்கனும்” என பல குழப்பங்களுடன் ஒரு காகிதத்தில் கவிதையை எழுத தொடங்கினான். காதலுக்கு கவிதையை யோசிக்க கவிஞனாக இருக்க வேண்டியதில்லை காதலனாக இருப்பதே போதும் போலும். ஜன்னல் வழியே மென்கரு மேகங்களில் ஓளிந்திருந்த அந்த வெள்ளி நிலவினையே உற்று


நான் இன்னும் குழந்தையாம்…

 

 அம்மா கேன்சரில் போனபிறகு என் நலன் பற்றி வீட்டில் யாருக்கும் அக்கறை கிடையாது. பதிலாக, என்னிடமிருந்து எல்லா உதவிகளையும் எதிர் பார்க்கிறார்கள். நீங்கள் வேலைபார்க்கும் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் இருக்கும் கிராமத்துக்கு வர விரும்புகிறேன். உங்கள் காலடியில் விழுந்து கதற வேண்டும்போல் இருக்கிறது. நான் வேலை பார்க்கும் கல்லூரியின் நிர்வாகி இந்த வருடம் என் டிபார்ட்மெண்ட் நல்ல தேர்வைக் காட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் எனக்கு நேரம் கிடைப்பதே அரிதாக இருக்கிறது. நான் அங்கு வர