கதைத்தொகுப்பு: காதல்

599 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பெண் வீணை

 

 (இதைப்புரிந்து கொள்ள இதற்கு முந்திய பாகம் : ஒரு கோலமயிலின் குடியிருப்பு மற்றும் பாகம்: 2 – சேற்றில் மலர்ந்த தாமரை என்ற கதைகளை வாசிக்கவும்) பாகம் – 3 மேக மூட்டமாக இருந்ததால், டவுனிலிருந்து ஜங்க்ஷனுக்கு நடந்தே சென்றோம். நாம் இருந்த நிலையில் பலர் எங்களையே கவனித்தனர். ஹோட்டலில் நடந்த நிகழ்சியை நினைவு கூர்ந்து, இனி நாம் ஜாக்கிரதையாக இருந்து மற்றவருக்கு ஒரு காட்சிப்பொருளாகாமல் பார்த்துக்கொள்வது என முடிவெடுத்தோம். படிக்கச் செல்லும் இடத்திலும் ஒழுக்கத்தை கடைபிடிக்க உறுதி


சுபத்திராவிற்கு என்ன நடந்து விட்டது?

 

 அன்றைய அதிகாலைப்பொழுது வழக்கத்திலும் பார்க்க அழகாகவே புலர்ந்தது போலிருந்தது சுபத்திராவுக்கு. தூரத்துக் கோயிலிலிருந்து ண்ங்க்! ண்ங்க்! என்று மணியோசை காற்றோடு மெல்லியதாய்த் தவழ்ந்து வந்து யன்னல் திரைகளைச் சுண்டிச் சுருதி சேர்க்க முயன்றது. யன்னலினூடே வழுக்கியபடி விழுந்து சூரியன் முதலில் சுபத்திரா படுத்திருந்த கட்டிலின் கரையைத் தொட்டு அடுத்து அவளின்மீது ஏறித் தவழ எத்தனித்தவன்போல் ஊர்ந்து வந்தான். சுபத்திரா தன்னைச் சுற்றிப் பார்வையை ஓடவிட்டாள். இன்றோடு நான்கு நாட்கள். இப்படியே வெளியுலகை நோக்குவதும் பகலில் தன்னைக் காண


சேற்றில் மலர்ந்த தாமரை

 

 (இதைப்புரிந்து கொள்ள இதற்கு முந்திய பாகம் : ஒரு கோலமயிலின் குடியிருப்பு என்ற கதையை வாசிக்கவும்) பாகம் 2 சிற்றுண்டி பில் கொடுக்க சர்வரிடம் கேட்ட பொழுது என் கையை தடுத்தி மல்லிகாவே அதை வெடுக்கென்று சர்வர் கையிலிருந்து இழுத்துக்கொண்டார். பூப்போன்ற இந்த மங்கைக்கு எத்தனை சோதனைகள், எத்தனை அல்லல்படும் இன்னல்கள் இடற்பாடுகளின் தொடர்ச்சி, பாதுகாப்பற்ற இருப்பிடம் ஒரு நிரந்தரமற்ற கேள்விக்குறியான ஒரு வாழ்க்கை, எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆபத்து காத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அகோர சூழ்நிலை.


மாமரங்கள்

 

 கெளதம புத்தருக்கு சிறிய வயதில் போதி மரத்தினடியில் ஞானோதயம் ஏற்பட்ட மாதிரி, என்னுடைய சிறிய வயதில் எனக்கு பெண்களைப்பற்றிய சுவாரஸ்யமான ஆர்வம் ஒரு மாமரக்கிளையில் அமர்ந்திருந்தபோது ஏற்பட்டது என்றால் அது மிகையல்ல. அப்போது எனக்குப் பதினைந்து வயது. நெல்லை திம்மராஜபுரம் அக்கிரஹரத்தில் வீடு. பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அக்கிரஹாரத்தின் வலது இடது புறங்களில் வரிசையாக நூறு, நூறு வீடுகள். அதில் இடதுபுற வீடுகளின் பின்னால் கொல்லைப் புறத்தில் நீண்ட வாய்க்கால். அது தாமிரபரணியின் கிளை. கோடை காலங்களைத் தவிர,


இரவும் இசையும்

 

 யாரும் இல்லாத இரவு. துணைக்கு நிலவும் இல்லாத அமாவாசை இரவு. ஓடும் நதி அப்படியே அசைவன்றி நின்றால்? அது போல் ஏறி விழும் ஆனைக்கோட்டை மானிப்பாய் வீதி. இனந்தெரியாத பயமும் இன்பமும் ஒன்றே சூழ்ந்த இரவு 1 மணி. 80 Km/hல் என் அறைக்கு அவசரமாய் சென்று கொண்டிருந்தேன். என் pulsarஇன் சத்தம், அதன் வெளிச்சம், இவை மட்டுமே வீதியை நிரப்பியது. “சனியன்”. ஒரு நாய் குறுக்கே. bike தடம்புரண்டது. சிறிது நேரம் கழித்து கண்திறந்தேன். நெற்றி,


கிருபாகரனின் டைரி

 

 இன்று ஓர் ஆச்சர்யம் நடந்தது. ஆபீஸில் இருந்து திரும்பி வரும்போது, பார்க் ஸ்டேஷனை ரயில் நெருங்குவதை உணர்ந்து எழுந்தபோதுதான் கவனித்தேன். எனது ஸீட்டில் அந்த டைரி கிடந்தது. சுற்றும்முற்றும் பார்த்ததில் கம்பார்ட்மென்ட்டில் என்னைத் தவிர யாரும் இல்லை. முதலில் அது ஏதோ ஒரு புத்தகம் என்றுதான் நினைத்தேன். புத்தகத்தின் உள்ளே அடையாளத்துக்காக வைக்கப்படும் சிவப்பு நிற நாடா வெளியே நீண்டிருந்தது. நீல நிற அட்டை, பைபிளோ எனச் சந்தேகிக்கச் சொன்னது. கையில் எடுத்துப் பிரிக்க… டைரி. யார்


காதலுக்கா கல்லறை..?!

 

 சந்திரன்…. நினைவில் நிற்கும் தன்னுடன் படித்த, பழகிய அனைவருக்கும் திருமணப் பத்திரிக்கை நீட்டிவிட்டு கடைசியாக கண்ணகிக்காக திருவண்ணாமலைக்குப் பேருந்து ஏறினான். கண்ணகி இவனுடன் படித்த கல்லூரி தோழி மட்டுமல்ல…..காதலி.! பிரிவு அவள் அப்பா மூலம் வந்தது. அவர் பெண்ணைக் கண்டித்தாரோ இல்லையோ…தன் கௌவரம், அந்தஸ்து, சாதி, மதமெல்லாமம் காப்பாற்ற நான்கு கூலிகளை ஏவினார். அவர்கள் வாங்கிய பணத்திற்குப் பழுதில்லாமல் கச்சிதமாக வேலை செய்தார்கள். காத்திருந்து….. தனியாக வந்த சந்திரனை உயிரை மட்டும் வைத்து உடலை துவைத்துப் போட்டுவிட்டு


முதிர் கன்னியும், முதிர் காளையும்

 

 அவள் பெயர் டாக்டர் சரோஜினி. முப்பத்திரண்டு வயது. திருமணத்தில் ஆர்வமில்லை. தனிமையில் வாழ்கிறாள். சிறிய வயதிலிருந்தே தனக்கென்று ஒரு நேர்கோட்டை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்பவள். படிப்பில் நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுத்து, ஆர்வத்துடன் தாவரவியலில் பி.எச்டி வாங்கி இன்று அவள் டாக்டரேட் பட்டத்துடன் பெங்களூர் யுனிவர்சிடியில் சிறப்பாக பணி புரிகிறாள். காலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்துவிடுவாள். வீட்டினுள்ளேயே ட்ரெட் மில் வைத்திருக்கிறாள். அதில் தினமும் அரைமணிநேரம் வியர்க்க வியர்க்க ஓடுவாள். பின்பு சற்று ஓய்வு. அதன் பிறகு யோகா; ப்ராணாயாமம்;


தப்புத் தாளங்கள்

 

 காலை ஆறு மணி. எனக்கு மாயா மொபைலில் போன் செய்தாள். எடுத்தேன். “குட் மார்னிங் மாயா… உடனே வரட்டுமா?” “விளையாடாதே பாஸ்கர். நான் சரியில்லை”. “ஹேய் வாட் ஹாப்பண்ட்?” “ராத்திரியெல்லாம் ஒரே வாந்தி.” “என்னத்தை சாப்பிட்டாய்?” “எதையும் சாப்பிடலை.” “அப்ப எதுக்கு வாந்தி?” “உன்னால யூகிக்க முடியலையா பாஸ்கர்?” “முடியலை.” “நீ அப்பாவாகப் போகிறாய்… நான் அம்மாவாகப் போகிறேன்.” நான் ஷாக்காகி படுக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தேன். “நேற்று நான் தூங்கவே இல்லை. எனக்குப் பயமாய் இருக்கிறது..” “இனி


ஒரு தலைக்காதலும் ஒரு வழிப்பாதையும்

 

 நான் பிரபு,படிப்பு முடிந்து கடந்த இரண்டு வருடங்களாக தனியார் கம்பெனியில் வேலை செய்து வருகிறேன். தினமும் மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிவிடுவேன். அதே நேரம் வீட்டிலிருந்து வாழைப்பழத் தார்களை வியாபாரத்துக்காக என் அப்பா தள்ளுவண்டியில் எடுத்துச் செல்வார்.அவர் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட அரைமணி நேரத்தில் நானும் புறப்பட்டு என் அப்பாவின் கடைக்குச் செல்வேன்.கடையானது என் வீட்டிலிருந்து சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும்.எங்கள் தெருவை கடந்ததும் வீடுகளின் எண்ணிக்கை குறைய ஆரம்பித்துவிடும்.சற்று தூரத்தில்