கதைத்தொகுப்பு: இளம் எழுத்தாளர்கள்

11 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தேடினால் கிடைக்கும்

 

  சோம்பலால் வறுமையில் வாடிய ஒருவன் ஒரு மகானைச் சந்தித்து, தனது வறுமையைப் போக்கும்படி வேண்டினான். அவனது சோம்பலை உணர்ந்த அந்த மகான் அவனுக்கு அதை உணர்த்த ஒரு கதையைக் கூறினார் – ஒரு மரங்கொத்திப் பறவை, தன் கூரிய அலகால் டொக் டொக்கென்று மரத்தைக் கொத்திக் கொண்டே அந்த மரத்தின் மேல் தாவித் தாவி ஏறியது. அதைப் பார்த்த ஒரு மனிதன், “”மூடப் பறவையே, எதற்காக மரம் முழுவதையும் கொத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்? இது வீண் வேலையல்லவா?”


பாம்பு

 

 ஒரு பாம்பு வயல்வெளியில் ஊர்ந்து சென்றபொழுது, தூரத்தில் பெருத்த எலி ஒன்றைக் கண்டது. பாம்பு தன்னை சாப்பிட வருவதைக் கண்டுவிட்ட எலியால் உடனடியாகத் தப்பிக்க இயலவில்லை. அதற்குக் காரணம் வாய்க்கால் நீரில் தவறி விழுந்து, அதன் உடம்பெல்லாம் நனைந்துவிட்டது. எப்படியாவது தப்பித்தாக வேண்டும் என்றெண்ணிய எலிக்கு சட்டென்று ஒரு யோசனை தோன்றியது. அருகில் வந்துவிட்ட பாம்பைப் பார்த்து, அஞ்சாமல் தைரியமாகப் பேசியது: “”பாம்பண்ணே… என்னைச் சாகடிச்சிடாதீங்க… இப்ப என்னை விட்டுவிட்டால் ஆயுள் முழுக்க உங்களுக்கு உதவி செய்வேன்”


குட்டிப் பூனையின் கதை

 

 ஒரு குட்டிப் பூனை காடு வழியே போய்க் கொண்டிருந்தது. போகும் வழியில் ஒரு நரியைக் கண்டது. நரி, பூனையிடம், “”உன் கால்கள் மிகவும் அழகாக இருக்கின்றன. எனக்கு அவற்றைத் தருவாயா?” என்று கேட்டது. குட்டியாக இருந்தாலும் அந்தப் பூனைக்கு புத்திசாலித்தனம் அதிகம். அது நரியைப் பார்த்து, “”நான் மிகவும் மெல்லியதாக இருக்கிறேன்… அதனால் வீட்டுக்குச் சென்று நன்றாகச் சாப்பிட்டு கொழுகொழு என்று ஆன பிறகு வருகிறேன். அப்போது நீ கேட்டபடி எனது கால்களை உனக்குத் தருகிறேன்” என்றது.


தாத்தாவின் மனசிலே

 

 நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே எனக்கு, அப்பாவை விட தாத்தா மீதுதான் கொள்ளைப் பிரியம். நான் குழந்தையாய் இருக்கும்போதே, அருமையாக, நிறைய கதைகளைச் சொல்லுவார். நான் தாத்தாவின் கதைகளில் ஐக்கியமாகி, கற்பனையில் இளவரசனாக இந்த உலகையே வலம் வருவேன். ஆனால், இதெல்லாம் பழைய கதை. ஏனோ, இப்போது, தாத்தாவைக் கண்டாலே பிடிப்பதில்லை. அவர் ஆசையாகக் கொஞ்சினாலும் எனக்கு வெறுப்பாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த வருடம் அரசுத் தேர்வை எழுத வேண்டும் என்பதால் நிறையப் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. விளையாட்டை மூட்டை கட்டிவைத்துவிட்டு


அப்பாவின் சட்டை!

 

 வாசலில் ஸ்கூட்டரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்த கேசவனின் அப்பா சிவகுமார் தனது மேல்சட்டையைக் கழற்றி தனது அறையிலுள்ள ஹேங்கரில் மாட்டியதைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான் கேசவன். அம்மா சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சட்டையை மாட்டிய சிவகுமார் துண்டை எடுத்துக் கொண்டு முகம் அலம்புவதற்காக குளியலறை நோக்கிச் சென்றார். மெதுவாக எழுந்த கேசவன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். தன்னை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டான். அப்பாவின் அறைக்குள் சென்று அவருடைய சட்டைப் பைக்குள் கைவிட்டான். பத்து, இருபது,


சாந்தினி

 

 பொம்மை… பொம்மை… வாசலில் குரல் கேட்டவுடன், வாணி ஓடோடி வந்தாள். தலையில் பொம்மைக் கூடையுடன் பொம்மைக்காரர் கூவிக் கூவி விற்றுக் கொண்டிருந்தார். “”அங்கிள்… பொம்மை அங்கிள்… இங்கே வாங்க, எனக்கு பொம்மைகளைக் காட்டுங்க… நான் வாங்கணும்” என்றாள் வாணி. அழகான மாடி வீடு… உற்சாகமாக அழைக்கும் குழந்தையைக் கண்டதும் பொம்மை விற்கும் வேலு மனதுக்குள் குதூகலித்தார். “”ஆஹா… இன்னிக்கு சரியான வியாபாரம்தான்…” என்று மனதுக்குள் மகிழ்ந்தபடி வாணியை நோக்கி வந்தார். பொம்மைக் கூடையை கீழே இறக்கி, ரயில்,


விவரமான வேலைக்காரன்!

 

 ஓரு ஊரில் பண்ணையார் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பலே கில்லாடி. வேலைக்காரர்களைக் கசக்கிப் பிழிந்து வேலை வாங்குவதில் பெயர் பெற்றவர். ஆனால் வேலைக்கு ஏற்ற கூலி கொடுக்க மாட்டார். அதே ஊரிலிருந்த தனசேகரன் என்பவன் அவரிடம் ஒரு நாள் வேலை கேட்டுப் போனான். அவனிடம் பண்ணையார், “”ஒரு நாளைக்கு நூறு குடம் தண்ணீர் எடுக்க வேண்டும்; நூறு கட்டுப் புல்லு சேகரித்துக் கொண்டு வர வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் உனக்கு மூன்று வேளையும் வடை பாயசத்தோடு சாப்பாடு


உண்மை…

 

 ஓரு ஊரில் சிறுவன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் மிகுந்த கடவுள் பக்தியும் நல்ல உள்ளமும் கொண்டவன். அவனது தாயார் அவனுக்கு நல்ல நீதிக் கதைகளைக் கூறி வளர்த்து வந்தார். அந்தத் தாய், கஷ்டப்பட்டாலும் தனது மகன் நல்லவனாக பிற்காலத்தில் வாழ்ந்து சிறப்புப் பெற வேண்டும் என்று மிகவும் ஆசைப்பட்டாள். அதனால் அவனுக்குத் தீய பழக்கங்கள், தீய நண்பர்கள் சேர்ந்துவிடாமல் மிகவும் கண்ணும் கருத்துமாக வளர்த்து வந்தார். அவன் வாலிபனான். வேலைக்குச் சென்றால்தான் தாயைக் காப்பாற்ற முடியும் என்ற


நல்லதென்றால் வைத்துக்கொள்…

 

 ஒரு சமயம் புத்தர் தனது சீடர்களுடன் பயணம் சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருடைய சீடர்களில் ஒருவருக்கு ஒரு கேள்வி தோன்றியது. புத்தரைப் பார்த்து, “பெருமானே, அடியேன் தாங்கள் சொல்லியபடி பிச்சையெடுக்கும்போது சிலர் என்னைப் பார்த்து ஏசுகிறார்கள். தகாத வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார்கள்… இதற்கு என்ன செய்வது?’ என்று கேட்டார். புத்தர் பெருமான் சிரித்துக் கொண்டே, ‘நல்லதென்றால் வைத்துக் கொள்… இல்லையென்றால் அதை உடனே மறந்துவிடு’ என்றார். சீடரோ, “எனக்குப் புரியவில்லையே…’ என்று இழுத்தார். புத்தர் இதை விளக்குவதற்கு ஒரு


மந்திரக்குச்சியின் மகிமை!

 

 ஒரு நாள் வியாபாரி ஒருவர் வினோதமான வழக்குடன் அரசவைக்கு வந்தார். “அரசே, ஒரு தோல் பையில் தங்க நாணயங்களை வைத்து, அதனைப் பத்திரமாக அலமாரியில் பூட்டி வைத்திருந்தேன். ஆனால் மறுநாள், அலமாரியைத் திறந்து பார்க்கையில் அந்தத் தோல் பையைக் காணவில்லை. என்னிடம் நான்கு வேலைக்காரர்கள் உள்ளனர். அவர்களுள் ஒருவன்தான் இத் திருட்டைச் செய்திருக்க முடியும்!’ என்றார். “ஆனால், அவர்கள் நால்வரும் தாங்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று கூறுகின்றார்கள். அவர்களுள் ஒருவனை நான் அடித்தாலும் மற்ற மூவரும் வேலையை விட்டுப்

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: