கதைத்தொகுப்பு: ஆன்மிகக் கதை

182 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தியானத்திற்கு ரெடியா?

 

 (தியானம் – 3) “பரங்கி மலையை, பத்து நிமிட நேரம் என் தோளில் சுமந்து காட்டுகிறேன்” என்று சவால் விட்டான் ஒரு பலசாலி பயில்வான், தன் திரண்ட முஷ்டிகளை தட்டிய படியே. சுற்றி நின்றவரிடம் அசால்டாக கேட்டான் “ என்ன பந்தயம் ? என்னால் சுமக்க முடியவில்லை என்றால், நான் ஒரு லக்ஷம் ரூபாய் கொடுக்க தயார்! சுமந்து காட்டினால், ஒரு லக்ஷம் கொடுக்க நீங்க தயாரா?” யாரும் அவனை நம்பவில்லை. இது முடியாத காரியம், ,


காது!

 

 குதூகலமாக கொக்கரித்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான் துரியோதனன் “ சகுனி மாமா! நமக்குத்தான் வெற்றி ! பாண்டவர்கள் போரில் தோற்பது நிச்சயம்!” . எதிர் கொண்டு அழைத்தான் சகுனி !. “ என்ன ஆச்சு துரியோதனா, போன காரியம்? காயா? பழமா? நம்மோடு சேர்ந்து பாண்டவர்களை எதிர்க்க, பலராமனும் கிருஷ்ணனும் ஒப்புக் கொண்டார்களா? அவர்கள் சைனியம் நம்ம பக்கம் என்னிக்கு வந்து சேருமாம்?” ஆவலோடு கேள்விக்கணைகளை வீசினான் சகுனி மாமா ! “இல்லே மாமா! பலராமன் மாமா,


கோயில்

 

 இருநூறு வருடங்களுக்கு முன் மதுரை மாவட்டம் காட்டுப் புத்தூர் குளம்., அது ஒரு சிறிய கிராமம். அந்த கிராமத்தை தள்ளி, ஊருக்கு வெளியே இரண்டு கிலோ தூரத்தில் ஒரு ராமர் கோயில் சந்நிதி. மிக சாந்த சொருபீயாக , பத்து அடி ராமன் சிலை மண்ணால் ஆனது. அதனால், ராமருக்கு திருமஞ்சனம் எண்ணும் நீராபிஷேகம் கிடையாது. வெறும் பூ அலங்காரம் மட்டுமே. ராமன் அருளால், ஊர் செழித்து இருக்கிறது , சக்தி வாய்ந்த இறைவன் என ஊர்


சீதாயனம்

 

 அன்று அசோகவனத்திற்கே கொண்டாட்டம். அசோகவனத்து அரக்கிகளில் காலம் தந்த பாடத்தால் பூரண மனமாற்றம். பிதற்றும் பேதை என்று எண்ணிய சீதையை அவதாரம் என்று கண்ணுற்று அசோகவனத்து அரக்கிகள் அதர்ம தடுமாற்றம் நீக்கி நியாயத்தின் மீது நிலையாக காலூன்றிய கணங்கள். அசோகவனத்திற்கு அன்னை சீதையை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருந்த பூமி என்கின்ற பாதகச் செயலில் இருந்து இனி நிரந்தர விடுதலை. அசுர மாதாவிற்கும் அந்தண முனியிற்கும் பிறந்த இரமபக்தனான இலங்காபுரியின் புதிய வேந்தன் அன்னையை இராமபிரானிடம் அழைத்துவரும் பணியைச் செயற்படுத்தினான்.


பாலன் யேசுவின் பரிசு

 

 “பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி உங்களை ஆசீர்வதித்துக் காப்பாற்றுவாராக” “ஆமென்” “இறை இயேசுவின் அன்பிலும், சமாதானத்திலும் சென்று வாருங்கள். திருப்பலி முடிந்தது” “சர்வேசுரனுக்கு நன்றி” ஞாயிறு திருப்பலியில் கலந்துகொண்டு, திருச்சிலுவை ஆலயத்தினின்று வெளியில் வர எத்தனித்தவளை “ஃப்ரைஸ் த லோட் ஷெரின்” என்ற ஒரு குரல் அழைக்க “ஹாய் ஜெசி, ஃப்ரைஸ் த லோட்” என சமாதானத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டாள். “என்னடி எப்படியிருக்க, வீட்ல எல்லாரும் எப்படி? என்ன முகத்துல சிரிப்பையே காணல” எனக் கேள்விகளை அடுக்கிக்


விமுக்தா – மீட்சி

 

 **தெலுங்கு எழுத்தாளர் திருமதி ஒல்காவின் “விமுக்தா”விற்காக அவருக்கு சாகித்ய அகாடமி விருது (2015) கிடைத்துள்ளது** பதினான்கு வருட வனவாசத்தை, பல விதமான இன்னல்களை, மாபெரும் சாகரத்தைத் தாண்டி அயோத்தியாவுக்குத் திரும்பி வரும் சீதை, ராம, இலக்குமணர்களை வரவேற்பதற்கு அந்தப்புரம் முழுவதும் திரண்டு வந்திருந்தது.. ஊர்மிளா ஒருத்தியைத் தவிர! ஆர்வத்துடன் நாலாப்பக்கமும் தேடிய சீதையின் கண்களுக்கு ஊர்மிளா எங்கேயுமே தென்படவில்லை. மாமியார்களின் அரவணைப்புகள், குசல விசாரிப்புகள், மாண்டவி, ஸ்ருதகீர்த்தியின் நட்பு கலந்த பேச்சுக்கள், உபசரிப்புகள்…இவை எதுவும் சீதையின் மனதில்


மோகத்தீ

 

 பேரழகி இந்த வார்த்தைக்கு ஏற்ற வனப்புடையவள் உலகில் ஒரே ஒருவள் தான், அவள் தான் அகலிகை. அழகு என்பது பெண்களுக்கே உரித்தான ஒன்று. பெண்ணின் ஒளிவீசும் கண்களை எந்த ஆடவனாலும் எதிர்நோக்க முடியாது. பெண் அதீத கனவுகளுடன் தான் வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறாள். தான் ஒரு தேவதை என்ற எண்ணம் இறக்கும் வரை அவள் மனதில் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. வெளி விஷயங்களால் உள்சமநிலைகுலைவு எளிதாக ஏற்படுவதில்லை அவளுக்கு. அவளுடைய கடைக்கண் பார்வைக்காக எத்தனையோ சாம்ராஜ்யங்கள் இவ்வுலகில் வீழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த


சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்

 

 அது 1932ம் ஆண்டு, கிருஷ்ண ஜெயந்தி நாள். திருநெல்வேலிக்கு அருகில், திம்மராஜபுரம் என்கிற கிராம அக்கிரஹாரத்தில் ஒரு அழகிய பெண் குழந்தை பிறந்தது. குழந்தைக்கு கிருஷ்ணவேணி என்று பெயரிட்டனர். அந்தக் குழந்தை சிறுவயது முதலே பக்தியுடன் நிறைய ஸ்தோத்திரங்களையும், பக்திப்பாடல்களையும் கற்றுக்கொண்டாள். பதினைந்து வயதுமுதல், குழந்தைக்கு கோவில்களின்மீது தீராத ஒரு லயிப்பும் ஆர்வமும் ஏற்பட்டது. தன்னால் எவ்வளவு கோவில்களுக்குச் செல்ல முடியுமோ அத்தனை கோவில்களுக்கும் சென்று, அங்கு இருக்கும் கடவுள்களின் தாத்பர்யம், கோவிலின் தல புராணம் ஆகியவற்றை


மாயை

 

 கபிலவஸ்து நாட்டின் அருகாமையில் காட்டிலுள்ள ஒரு குடில் தன் மகன் ராஜ்யத்தின் மீது பற்று இல்லாமல் இருப்பதைக் கண்ட மன்னர் சுத்தோதனர் காட்டிலுள்ள துறவியிடம் சித்தார்த்தனை அனுப்பிவைத்தார். குருவின் முன்பு பத்மாசனத்தில் நன்றாக நிமிர்ந்து கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தான் சித்தார்த்தன்.எதிரில் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த குரு கண்களைத் திறந்து சித்தார்த்தனை கருணையுடன் நோக்கினார்.தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த போதே உணர்ந்திருந்தார் சித்தார்த்தனின் எண்ண ஓட்டத்தை .பல பிறவிகாய் உண்மையின் வாசல் வரை வந்த சித்தார்த்தன் இம்முறை மெய்யாகவே உள்ளே நுழைந்து விடுவானா?


சரதல்பம்

 

 குருகுல வம்சத்தில் தோன்றிய சந்தனு ராஜனுக்கு கங்கையின் மூலம் பிறந்த ஏழு குழந்தைகளையும் நதிக்குள் வீசியெறிந்துவிட்டாள் கங்காதேவி.எட்டாவது குழந்தையை வீசச் செல்லும் போது, தான் கொடுத்த வாக்கையும் மீறி சந்தனு அரசன் அவளைத் தடுக்க முற்பட்டான்.உரிய வயதில் உன் புதல்வன் உன்னிடம் வருவான் எனக் கூறி நதியினுள் போய் மறைந்து போனாள் கங்கை.வாக்கை மீறிய சந்தனுவின் ஒரு கேள்வியால் உயிர் பிழைத்த கங்கா புத்திரனான பீஷ்மர் வாலிப வயதை எட்டியிருந்தார்.அவர் உலாவும் நதிக்கரையோரம் ஒரு விடிகாலைப் பொழுதில்