கதைத்தொகுப்பு: ஆன்மிகக் கதை

196 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பாவ புண்ணியம்

 

 மணி ஒரு அரசாங்க அதிகாரி . பொது பணி துறை. சம்பளம் கொஞ்சம் . கிம்பளம் அதிகம். அரசை ஏமாற்றி , டெண்டர் விடுவது போன்ற காரியங்களில் , லட்ச லட்சமாய் சம்பாதித்தான். அவன் என்ன, அரசியல் வாதியா, கோடி கோடியாய் சம்பாதிக்க ? இறுதியில் , எல்லரையும் போல் , அவனுக்கும் மரணம் வந்தது. இறப்பு யாரை விட்டு வைத்தது? இவனை விட்டு வைக்க !! சாவுக்கு முன் இறைவனை கெஞ்சினான்.. “ இறைவா !


மாங்கனிக்காக அல்ல…

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘வராஹ அவதாரம்’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) எங்கும் வியாபித்திருந்த தண்ணீரில் இருந்து விஷ்ணு தோன்றினார். அதன் பின்னர் பிரும்மதேவன் தோன்றினான். அசரீரி வாக்கு அவனை தவம் செய்யுமாறு பணித்தது. அவன் கடும் தவம் புரிந்த பின்னர், அவன் முன் விஷ்ணு தோன்றினார். “நீ யார்?” என்று பிரும்ம தேவன் கேட்க; “என்னிடமிருந்துதான் நீ தோன்றினாய்” என்று விஷ்ணு கூறினார். இருவருக்குள் வாக்குவாதம் நடந்தது. அப்போது, அவர்கள் முன் ஒளி வீசிக்கொண்டு


வராஹ அவதாரம்

 

 புராணங்களில் விஷ்ணு புராணம்தான் சிறப்பானது என்றால் அது மிகையல்ல. விஷ்ணுவே மும்மூர்த்திகளின் காரண கர்த்தா என்று கூறுகிற இந்தப் புராணம் பக்தியின் மேன்மையை வலியுறுத்துகிறது. மற்றப் புராணங்களைப் போலவே இதிலும், உலக சிருஷ்டி போன்ற பல விஷயங்கள் வர்ணிக்கப் படுகின்றன. துருவன், பிரஹலாதன், ஜடபரதர் போன்றவர்களின் சரித்திரங்கள்; ஸ்ரீ கிருஷ்ணரைப் பற்றிய விவரங்கள்; கலியுகத்தில் தர்மங்களின் வீழ்ச்சி; ஸ்ரீ ராமரைப் பற்றிய ஒரு சிறு விவரத் தொகுப்பு முதலான விஷயங்களும் இப்புராணத்தில் அடங்குகின்றன. இது தவிர, யுக


கிழக்கு கோபுரம்

 

 தெற்கு இந்தியாவின் மிகப் புகழ்பெற்ற வைணவத் தலம் ஸ்ரீரங்கம். திருச்சிராப்பள்ளியில் அமைந்துள்ளது. எப்போதும் ஜே ஜே என மக்கள் கூட்டம் அலைமோதும். ஆறுகால பூஜைகள் சிறப்பாக நேரம் தவறாமல் நடக்கும். பிரம்மாண்டமான கோயில். புகழ் வாய்ந்த இந்தக்கோயில் விஜயநகர சாம்ராஜ்ய மன்னர்களால் (1336 – 1569) அதிலும் குறிப்பாக அச்சுத தேவராயா என்கிற மன்னரால் ஆர்வத்துடன் கட்டப் பட்டது. இதன் கம்பீரமான ராஜகோபுரம் ஏஷியாவிலேயே உயரமானது. இக்கோயிலில் மொத்தம் இருபத்தியோரு அழகிய கோபுரங்கள் உள்ளன. அவ்வளவு கோபுரங்களும்


கிரீட ரகசியம்

 

 அந்தத் தம்பதிகள் மஹா பெரியவா மீது மட்டற்ற பக்தியும், மரியாதையும் உடையவர்கள். தரிசனத்திற்கு போகும்போது ஏதாவது நவீனமாகப் பொருள் செய்து கொண்டுபோய் சமர்ப்பணம் செய்வார்கள். ஒரு தடவை வெல்வெட்டில் இரண்டு வகைக் கிரீடம் செய்துகொண்டு போனார்கள். ஒன்று சிவலிங்கம் போல் தோற்றமளிக்கும் மாடல், மற்றொன்று அம்பாள் சிரசில் வைத்துக் கொள்ளும் மாதிரி, ஒரு பிறைச் சந்திரனுடன் கூடியது. அவர்கள் கிரீடங்களை பெரியவாளிடம் சமர்ப்பித்தது மாலை வேளையில்; இருட்டும் நேரம்வரை பெரியவாளுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். சாதாரணமாக கிரீடம் சமர்ப்பித்தால்,


பிரமிப்புகள்

 

 அது 1960 ம் வருடம் என்று நினைவு… கஞ்சிமட மஹா பெரியவா மன்னார்குடி வந்திருந்தார். குன்னியூர் சாம்பசிவ ஐயர் தனது ‘குன்னியூர் ஹவுஸ்’ என்ற பங்களாவில் சகலவிதமான வசதிகளுடன் நாலைந்து நாட்கள் பெரியவாளைத் தங்கவைத்து உபசரித்தார். அப்போது ஒருநாள் காலையில், காந்தி சாலையில் உள்ள தேசிய உயர்நிலைப்பள்ளி தலைமை ஆசிரியர், பள்ளியின் வாசலில் நின்று பூர்ணகும்ப மரியாதையுடன் மஹா பெரியவாளை வரவேற்றுப் பள்ளிக்குள் அழைத்துச் சென்றார். பெரியவாளிடம், “இந்த இடம் ஒரு காலத்தில் பெரிய கீற்றுக் கொட்டகையாக


மஹரிஷிகள்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘சிரார்த்தம்’ கதையைப் படித்த பின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). மஹரிஷி அகஸ்தியர் ஆபஸ்தம்பரிடம் பொறுமையாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்: “அறம்,பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய இந்த நான்குமே உலகில் உலகியல் பிரமாணமாகச் சொல்லப் படுகிறது. இந்த நான்கு சப்தங்களை விட, வேத சப்தமே முக்கியமான பிரமாணமாகச் சிறப்பித்துச் சொல்லப் படுகிறது. வேதத்தால் எவர் துதிக்கப் படுகிறாரோ, அவரே பராத்பரர். அபரர் என்பது யார் என்றால் ம்ருதர். அதாவது அழிவை அடைபவர். பரர் என்பது யார்


சிரார்த்தம்

 

 கீர்த்திமானும், புத்திமானுமான ஒரு மஹரிஷி இருந்தார். அவர் பெயர் ஆபஸ்தம்பர். அவருக்கு, பதிவிரதையான அக்ஷசூத்ரை என்கிற மனைவியும், கற்கி என்கிற மகனும் இருந்தனர். ஒரு பிரார்த்தனையையும் இரு மந்திரங்களையும் கொண்ட ‘க்ருஹ்ய சங்கரஹசூத்ரா’ என்பதை அருளியவர் ஆபஸ்தம்பர். ஸ்மிருதி கர்த்தாக்களில் ஒருவரான ஆபஸ்தம்பர் க்ருஹ்ய சூத்திரத்தை இயற்றியதோடு ச்ரெளத சூத்திரமும் இயற்றியுள்ளார். க்ருஹ்ய சூத்திரங்களை இயற்றியுள்ள மஹரிஷிகள் இருபத்தைந்து பேர்கள் உள்ளனர். எதிர்காலத்தில் வருகின்ற சிஷ்ய ஜனங்கள், காலத்தின் கோலத்தினால் புத்திக் குறைவு ஏற்பட, அதனால் அந்தந்த


சாத்திரம் அன்று சதி

 

 அமுதமாய்ப் பொழிந்து கொண்டிருக்கும் நிலவொளியில் அதன் இனிமையும் குளுமையும் கூட உணர்வில் பதிவாகாத ஒரு மோன நிலையில் தன்னை மறந்த ஒரு மௌனத் தவத்தில் ஆழ்ந்தவனாய் அரண்மனை மேல் மாடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறான் இராமன். எதிரே வெள்ளி ஓடையாகச் சலசலத்து ஓடும் சரயு ஆறு அவனுள் பல எண்ணக்குமிழிகளை அடுக்கடுக்காகக் கிளர்த்தியபடி வேதனைப்பள்ளத்தாக்குகளின் விளிம்புகளுக்கே அவனை இட்டுச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. இதே இடத்தில் இருந்து கொண்டு இந்த நிலவொளியில் தகதகத்து ஓடும் சரயுவின் ஜொலிப்பைக் குழந்தைப்பருவத்தில் கைகொட்டி ரசித்திருக்கிறேன்


காயத்ரி அஷரங்கள்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘காயத்ரி மந்திர மஹிமை’ சிறுகதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) குடிலுக்கு வெளியே மழை முற்றிலுமாக நின்றிருந்தது. அந்த வயதான பெண்மணி தன் கைப்பையில் இருந்து தோசை போன்ற பெரிய மொபைலை எடுத்து குதிரை வண்டிக்காரனை வரச்சொல்லி போன் செய்தாள். “அவன் வர பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகும் சுவாமி… தாங்கள் தொடருங்கள்.” “காயத்ரி மந்திரம் தன்னைச் சரணடைந்து ஓதுபவர்களைக் காப்பாற்றும் என்பதை விளக்க மிகச் சமீபத்தில் குற்றாலத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம்