Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: October 6, 2021

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பரமு

 

 “பரமு காலமாகி விட்டான்!” என கணபதி கைபேசியில் தெரிவித்த போது மிகத் துயரமாகவிருந்தது. முற்பது வருசங்களுக்கு முதல் மனம் வாயு வேகத்தில் சென்று விட்டது. அகில் தாமரை இயக்கத்தில் சேர்ந்த போது இருந்த பிரதேச அரசியல் அமைப்பில், இவர்களுடைய தலைமையில், பரமுவும் ஒருத்தன். மெலிந்த தேகம்.எளிமையான ஆடை.நட்பான பார்வை. முக்கியமாய் அவனை விட ஒன்று, இரண்டு வயசு மூத்தவன். அகிலை, கிராமப்பொறுப்பாளர் ஏதோ…விசயத்திற்கு சுளிபுரம் அனுப்பி இருந்தார். அவனுடைய நண்பன் சேகருடன் சென்றிருந்தான். சேகர், ஆதரவாளன்.தோழனாகவில்லை. இருவருமே


மகள்

 

 அலாரம் அடித்தது தீப்தனா கட்டில் மீது இருந்த போனை எடுத்து அலாரத்தை நிறுத்தி விட்டு,இன்று சனி கிழமை தானே,இன்றும் ஆறு மணிக்கு அலாரம் வைத்திருக்கேன்,நான் ஒரு முட்டாள் என்று தன்னை தானே திட்டிக் கொண்டு,தலையோடு பெட்ஷீட்டை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு மறுப்படியும் சுருண்டுப் படுத்துக் கொண்டாள் தீப்தனா.சனி,ஞாயிறு என்றாள் பதினொரு மணிக்கு மேல் தான் அவளுக்கு விடியும்,சூரிய வெளிச்சம் ஜன்னல் வழியாக கண்ணுக்குப் பட்டாலும் தீப்தனா தூங்குவாள்,அம்மா கோமதி கதவை தட்டி எழுப்பி விடுவாள் என்ற பயத்தில்


அம்மா என்றால் அன்பு

 

 சித்ரா ஸ்கூல் முடிந்து வந்ததும், முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா மல்லிகா எவ்வளவு சொல்லியும் காபி, டிபன் சாப்பிடாமல், தன் தந்தை திரவியம் வருவதற்காகக் காத்திருந்தாள். “சித்ரா, எந்த விஷயமாக இருந்தாலுகம் அப்பா வந்த பிறகு பேசலாம். ஒழுங்கா அடை சாப்பிட்டு விட்டு டியூசனுக்கு போ” என்றாள் அம்மா மல்லிகா. “எனக்கு அடையும் வேண்டாம். காபியும் வேண்டாம். நான் டியூசனுக்கும் போக மாட்டேன்.” “ஏன்” “உனக்கு எதுவுமே தெரிய மாட்டேன் என்கிறது. நான் எல்லாவற்றிற்கும் டியூசன்


அப்பா, நான் உள்ளே வரலாமா…

 

 அத்தியாயம்-18 | அத்தியாயம்-19 | அத்தியாயம்-20 சாம்பசிவன் காலையிலே எழுந்து குளித்து விட்டு,சந்தியாவந்தனத்தைப் பண்ணி விட்டு,தான் இத்தனை வருஷங்களாக பூஜை பண்ணீ வந்த நடராஜரை நன்றாக வேண்டிக் கொண்டு தன் பெட்டி யை எடுத்துக் கொண்டு சிதம்பரம் ரயில் நிலையத்துக்குப் போய் சென்னைக்குப் போய் சேர்ந்தார். பிறகு சென்னையிலே இருந்து கிளம்பும் வாரணாசி துரித வண்டியில் ஏறி காசிக்குப் போய் சேர்ந்தார். இரண்டு நாள் கழித்து சாம்பசிவன் காசிக்கு வந்து சேர்ந்ததும்,நேராக சங்கர மடத்துக்குப் போய் அங்கே


சொத்தா? உயிரா?

 

 “பணம் சம்பாதிக்கறதுக்கு துப்பில்லை” சண்டை போட்டு விட்டு வெளியூரில் இருக்கும் அம்மா வீட்டிற்கு போயிருந்த மனைவி பத்து நிமிடத்தில் பேருந்தில் வந்து இறங்கப்போகிறாள். அவளை கூட்டி போவதற்காக பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தான் தியாகு. அவனும்தான் என்ன செய்வான் “சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்குது” என்கிற கதைதான். மில்லுக்கு வேலைக்கு போய் சம்பாதித்து வண்டி எப்படியோ ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.அவள் அம்மா வீட்டிற்கு போயிருப்பது கூட கொஞ்சம் பணம் மாமனாரிடம் கடன் கேட்பதற்குத்தான்..கவலையுடன் பேருந்துக்காக காத்திருந்தான் தியாகு ! நல்லா பார்த்துக்குங்க


அவளுக்கும் ஒருத்தன்…

 

 இரண்டு விரல்களை வாயில் வைத்து வாயிலிருந்த வெற்றிலைச் சாற்றை விரலிடுக்கு வழியே ‘ த்தூ’ என்று அருகில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சாக்கடையில் துப்பினாள் தனம்…. சாக்கடைக்கு நடுவில் தானே அவளது குடித்தனமே…!! முன்னால் குவிந்திருந்த எச்சில் பாத்திரங்களைப் பார்ப்பதற்கே மலைப்பாயிருந்தது.. முன்பெல்லாம் தனத்துக்கு இது ஒரு பொருட்டேயில்லை… உட்கார்ந்தாளானால் மளமளவென்று பத்தே நிமிடத்தில் புதிய பாத்திரங்களைப் போல துலக்கி போட்டு விடுவாள்…. இப்போதோ உட்காருவதற்கே யோசனையாயிருக்கிறது.. இடுப்பு சொல்வதைக் கேட்க மாட்டேனென்கிறது..வலி உயிர் போகிறது…. இத்தனை பாத்திரங்கள் எங்கிருந்து


வட்டங்களும் பரிமாணங்களும்

 

 (1980ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) சைக்கிளை நடையில் சாத்தி வைத்து விட்டு அவன் கூடத்தில் நுழைந்தபோது அங்கே ஏக இரைச்சலும், சிரிப்புமாயிருந்தது. வீட்டில் இரண்டே பேர், ராதா, அவன் மகாவி; பாலு. அவன் தம்பி, கிரிக்கெட் வர்னனையை டிரான்ஸிஸ்டர் உச்ச ஸ்தாபியில் முழங்கிக் கொண்டிருக்க, அதுவும் போதாதென்று அதற்குள்ளேயே தலையை நுழைத்துக் கொள்கிற மாதிரி அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டிருந்த விதம், அவனுக்கு இலேசான எரிச்சல் கலத்த கோபத்தை கட்டியது.


தன் வினை

 

 மகன் ஜெகன் வீட்டை விட்டு வெளியேற…. இதயம் வலித்த வலியில் சுருண்டு அமர்ந்தார் தணிகாசலம். ‘ என்ன கேள்வி..? என்ன வலி.?” நினைக்க நினைக்க முகமெங்கும் வியர்வை. சிவகாமி, கணவரின் வேதனை உணர்ந்து அருகில் வந்தாள். “நம்ம புள்ளை தானே. ! பேசினாப் பேசிட்டுப் போறான். மன்னிச்சுடுங்க, மறந்துடுங்க…”ஆறுதலாகச் சொல்லி அருகில் அமர்ந்தாள். “இ… இல்லே சிவகாமி. அவன்…..” தணிகாசலம் திக்கித் திணறினார். அவருக்கு அதற்கு மேல் பேசமுடியவில்லை. துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது மனைவி மடியில் தலை


வழித்துணை

 

 (2010ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அந்த அழகிய நீல நிற கார் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. மலைக் குன்றியிருக்கும் அந்த வீடும் அழகானதாகவே இருந்தது. ரவி காரை விட்டு இறங்கினான். இரண்டு பாட்டிமார்களும் ஒடி வந்து காரின் கதவருகே நின்றார்கள். வழமையாக அவர்கள் அவனது ஆபீஸ் பேக்கையும், வீட்டுக்கு ஏதாவது சாமான்கள் வாங்கி வந்திருந்தால், அந்த பொட்டவங்களையும் எடுத்துச் செல்வதற்கு சின்னப் பிள்ளைகளைப் போல கல கலப்பாக


வாழ்க்கை

 

 மஹாபாரதப் போருக்கு முன், கர்ணன் கிருஷ்ணரைச் சென்று சந்தித்தான். அவரிடம் மிகுந்த வேதனையுடன் “என் தாயார் நான் பிறந்த நேரத்தில் என்னை ஆற்றில் விட்டு விட்டார். என்னை முறை தவறிப் பிறந்த குழந்தை என்றார்கள்… இது என் தவறா கிருஷ்ணா? “நான் சத்ரியன் அல்ல என்று கூறி துரோணாச்சாரியார் எனக்கு கல்வியைக் கற்றுத் தரவில்லை… இது என் தவறா? “பரசுராமர் எனக்கு நிறைய கற்றுக் கொடுத்தார். ஆனால் நான் சத்ரியன் எனக் கூறி, நான் படித்த எல்லாவற்றையும்