கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 2, 2021

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவள் என் மனைவி

 

 திரைகட லோடி திரவியம் தேடிய தமிழர் பரம்பரையில் வந்தது முத்து ‘கிராண் டிரங்க்’ ஏறி தில்லியை வந்தடைந்தான். பல்கலைக் கழக பட்டமா பெற்றிருக்கிறான் அவன், வேலை கிடைக்காமல் போக? இரண்டு கைகள் இருந்தன; உறுதி இருந்தது மனதில். வந்ததும் வேலை கிடைத்து விட்டது. மத்திய சர்க்கார் அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்து வந்த ஐந்தாறு உத்தியோகஸ்தர்களுடைய வீட்டையும், பாத்திரங்களையும் ‘விளங்க’ வைப்பதுதான் அந்த வேலை… மாதம் நூற்றிருபது ரூபாய் வந்தது. சேலத்தில் இடைப்பாடியைச் சேர்ந்த அவனுக்கு ஊரில் பெரிய


பேசா மடந்தை

 

 (1936ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) இடுப்பில் ஒரு வயதுக் குழந்தையுடன் பேசாமடந்தை நேற்று ஆற்று வெள்ளத்திலே இறங்கிவிட்டாள். அந்த ஜலப் பிரளயமாவது அவளுடைய மனக் கொதிப்பை ஆற்றியதா என்பது சர்வேஸ்வரனுக்குத்தான் வெளிச்சம்! சித்திரப்பாவை போன்ற பருவத்திற்குப் பேசும் சக்தியையும் அளித்திருக்கக் கூடாதா அந்தப் பொல்லாத பிரம்ம தேவன்! அதுதானில்லை; அவளுக்குப் பிறந்த பெண்ணும் பேசா மடந்தை யாகவேயா இருக்க வேணும்? வயிற்றில் சுமந்திருந்த பத்து மாதமும் தனக்குப் பிறக்க


பக்த கேடிகள்

 

 புலிபாய்ச்சல் என்பார்களே- அதை ஐயப்பனுக்கு உணர்த்த ஆசை பட்டதுபோல், அந்த தெய்வப்புலி, தனது ஐயனைச் சுமந்தபடி, சபரிமலையைத் தாண்டிக் குதித்து, காடுமலை தாண்டி, பள்ளத்தாக்குகளுக்கு மேலாப் பாய்ந்து, சமவெளிக்கு மேலாய் சஞ்சரித்து ஏவுகணை போல எகிறிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ஐயப்பன், எந்தச் சமயத்தில் புறப்பட்டாரோ-அந்தச் சமயத்தில், வள்ளிமலையில் குளிர் காய்ந்த முருகன், ஆறுமுகங்களை ஒருமுகமாக்கி மலை உச்சிக்கு ஓடினான். அந்த ஒட்டத்தைப் புரிந்து கொண்ட மயில், இறக்கைகளை ஒய்யாரமாக விரித்து ஹெலிகாப்டர் மாதிரி பாறையில் இறங்கி, அவனை


இது வியாபாரம்!

 

 மணலூரில்‌ மாரிசாமி என்பவன்‌ மளிகைக்‌ கடை வைத்து வியாபாரம்‌ செய்து வந்தான்‌. அவன்‌ மிகவும்‌ நேர்மையானவன்‌. அதனால்‌ உள்ளதைச்‌ சொல்லி சாமான்களை விற்று வந்ததால்‌ அவனுக்கு நிறைய லாபம்‌ கிடைக்கவில்லை. கிடைக்‌கும்‌ லாபமோ குடும்பத்தை நடத்‌தக்‌ கூடப்போதுமானதாக இருக்கவில்லை. அவன்‌ தன்‌ கடையில்‌ வேலையாள்‌ யாரையும்‌ அமர்த்திக்‌ கொள்ள முடியாமல்‌ தன்‌ மகன்‌ தங்கப்பனையே உதவிக்கு வைத்துக்‌ கொண்டான்‌. தங்கப்பன்‌ தன்‌ தந்தையிடம்‌ “என்னப்பா இது! வியாபாரம்‌ சரியாக. நடப்பது இல்லையே. நம்‌ குடும்பச்‌ செலவுக்குக்‌ கூடப்‌


சின்ன மீன் பெரிய மீன்

 

 சரியான போஷாக்கின்மையே தன்னுடைய குழந்தைகளினதும், மனைவியினதும் நோய்க்கான ஒரே அடிப்படைக் காரணம் என்பதை சுந்தரேஸ்வரன் நன்றாகவே அறிவான். எனினும், அதற்கு மாறாக அவனால் எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்ள முடியவில்லை. எல்லாக் கடன்களையும் கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால் அவனுக்கு கையிலே சம்பளமாக வந்து சேருவது முன்னூற்றி எட்டு ரூபா அறுபது சதங்கள் மட்டுமே. அவனது நான்கு குழந்தைகளும் ஓரமாக ஒதுங்கிப் போய்ப் படுத்திருந்தன. பொழுது இப்போதே இலேசாக விடியத் தொடங்பியிருந்தது. மனைவி ஆனந்தலோசனி கிணற்றடியிலே, கடுமையாக வந்த இருமலை லேசாக


ஆண்குரல்

 

 டெலிபோன் சில வினாடிகளுக்குச் சத்தம் செய்து விட்டு நின்றுவிட் டது. மீண்டும் இடையிடையேவிட்டு விட்டுச் சத்தம் செய்தது. யார் இந்த நேரத்தில் இப்படிப் பேசப்போகின்றார்கள் மணிக்கூடு சரியாக எட்டுக் காட்டிற்று. உத்தியோகத்தர் நாளாந்த வேலைகளை ஆரம்பிப்பதற்கு இன்னமும் ஒரு மணித்தியாலம் இருந்தது. வேண்டா வெறுப்பாக டெலி போன் றிரிவரை இழுத்துக் காதில் மாட்டிக்கொண்டேன். “ஹலோ” ‘ஹலோ” என்றேன் நான். “இங்கே நூறின்!” “எப்படி உங்கள் சுகம்?” “நல்ல சுகம், நன்றி “நீ எங்கிருந்து பேசுகிறாய்!” சற்று உணர்ச்சியோடு


பெட்டி வண்டி

 

 இதோ இந்தப் புளியமரத்தின் கீழே, ஆரங்கள் போன மூளிக் கால்கள், விரிந்து பிளந்த மூக்கணை, கிழிந்த கூண்டு இந்த லட்சணங்களோடு சீந்துவாரற்றுக் கிடக்கிறதே, இந்த வண்டிதான் என்ன என்ன சம்பவங்களையெல்லாம் ரெத்தினசாமிக்கு நினைவூட்டுகிறது! இந்தப் பெட்டி வண்டி- ஆம், இது பெட்டி வண்டி தான்; வில் வண்டி; ‘மைனர் வண்டி. ‘மைனர்’ என்றால், ‘வயசாகாத குட்டி’ என்று அர்த்தம் அல்ல. குஷியான பணக்கார வாலிபர்களை ‘மைனர்’ என்பார்கள் இல்லையா? அந்த மாதிரி மைனர்களுக்குரிய ஒரு வண்டியாகத் தான்


முரண் தொகை

 

 மூன்று சாலைகள் சந்தித்ததால் முச்சந்தி என்றனர். மூவந்தி என்றொரு சொல்லும் உண்டு. ஆனால் அதனை அத்தனைத் திருத்தமாகப் பேசுவது மக்கள் இயல்பல்ல. அவர்கள் சொல்வது, ‘மூந்திக் கருக்கல்லே எந்திரிச்சுப் போனான்’ அல்லது ‘மூந்திக் கருக்கல்லே எதுக்கு சமைஞ்ச பிள்ள தெருவாசல்லே வந்து நிக்கே?’ என்று முதற்சொன்ன மூந்திக் கருக்கல் என்பது, இரவும் பகலும் சந்திக்கிற இருள் பிரியா, ஒளி நுழையாக் காலை. பின்னர் சொன்னது, பகலும் இரவும் சந்திக்கிற ஒளி தீரா, இருள்புகா மாலை. இரணியன் வதை


கருப்புப்பசு (என்கிற) பாத்திமா

 

 இப்படி அதிகாலை ரயிலில் வந்து இறங்கி வீட்டிற்கு நடந்துபோவது நன்றாகத்தான் இருந்தது. இருட்டுக்குள் தண்டவாளங்கள் வளைந்து கிடந்தன. ஒன்றுமே தெரியாத முகத்துடன் அவை எந்தச் சம்பந்தமும் அற்றது போல அப்படிக் கிடப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. நான் கூட இறங்கி வந்த ரயிலை முற்றிலும் மறந்து விட்டிருந்தேன். எடை பார்க்கிற இயந்திரம் சிவப்பாக மினுங்கியது. குடும்பத்துடன் வரும்போது யாராவது ஒருவரை மட்டுமாவது எடை பார்க்கத் தூண்டிவிடுகிற அது ரொம்பச் சோர்வுடன் இப்போது நிற்பது போலிருந்தது. படிகளின் திருப்பங்களில் தூங்கிக்