கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: August 12, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு சிபிஐயின் போன் கால்

 

 மங்களூரின் ஒரு பெளிகே (காலை) நேரம். காப்பி டம்ளரைக் கையிலெடுத்து ரசித்துக் குடிக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. அதற்குள் மொபைல் மிரட்டி முணுமுணுத்தது. தோரணையுடன் பேசினவர் அடுத்த முனையில், “ மிஸ்டர்.சேகர்! நான் சி.பி ஐ. நட்ராஜ். உங்களை எப்ப மீட் பண்ணலாம்? இப்ப எங்கே இருக்கீங்க? …” என்றார். “என்ன சி.பி.ஐ யா?” (மனதுக்குள்) – ஃபேனுக்கடியில் நின்றாலும் நெற்றியில் பொடிப் பொடியாக வியர்க்க ஆரம்பித்தது. நட்ராஜ் குரலில் நட்பா? கடமையா என்று புரிபடவில்லை. சில வருஷங்களுக்கு முன்னால்,


சைபார்க் மனிதன்

 

 இமையமலை பகுதியில் ஏலியன் நடமாட்டத்தை கண்காணிக்கவும், ஏலியன் பற்றிய ஆராய்ச்சிக்கும், இந்திய அரசாங்கம் ரகசியமாக ஒரு விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையத்தை ராணுவத்துடன் இணைந்து நடத்திவருகிறது. திடீரென ராணுவ தலைமை அலுவலகத்தில் இருந்து அங்கு தகவல் ஒன்று வருகிறது. எப்பொழுதும் அமெரிக்காவில் மட்டுமே தென்பட்ட UFO (UNIDENTIFIED FLYING OBJECT) எனப்படும் பறக்கும் தட்டுக்கள் முதல் முறையாக இந்தியாவில் இமைய மலைப்பகுதியில் இந்திய ராணுவ எல்லையில் ராணுவ வாகனம் ரோந்து செல்லும் பொழுது சிலவினாடிகள் அவர்கள் முன் தோன்றியுள்ளது.


முத்து வணிகரின் பேராசை

 

 முன்னொரு காலத்தில், நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வீரபுரி என்கிற ஊரில் கருப்பன் என்று ஒரு சிறிய செல்வந்தன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு காத்தாயி என்ற மனைவியும், சூரன் என்ற மகனும் இருந்தனர். தினமும் பாடுபட்டு நிறய பணம் சம்பாதித்துவந்தான். ஆனால் அவன் அந்த பணத்தை செலவு செய்யாமல் மிகவும் சிக்கனமாக இருந்தான். சம்பாதித்த பணம் முழுவதும் அவன் வீட்டுக்குள் யாருக்கும் தெரியாமல் சேமித்து வைத்தான். அதனால் அவனை எல்லோரும் கருமி என்று அழைத்தனர். அவன் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுவதில்ல


பத்து ரூபாய் கிடைக்குமா?

 

 அது ஒரு அழகான மாலைப்பொழுது சுரேஷ் பேருந்து நிறுத்தத்தில் கையில் துணிப்பையுடன் சென்னை செல்லும் பேருந்துக்காக காத்திருக்கிறான். பேருந்து வர தாமதம் ஆகிறது. அன்று நடந்த சம்பவங்களை அவனை அறியாமல் அவனது மனது திரும்ப அசை போடுகிறது. வாருங்கள் நாமும் என்ன நடந்தது என பார்க்கலாம். இராமநாதபுரம் மாவட்டம் முதுகுளத்தூர் தான் சுரேஷின் ஊர். சுரேஷ் அவ்வளவாக படிக்காவிட்டாலும் நன்கு தொழில் தெரிந்த எலக்ட்ரீசியன். தந்தை இறப்பிற்கு பிறகு படிப்ப்பை நிறுத்தி விட்டு 15 வயதிலயே வேலைக்கு


வெல்லாவெளி இரகசியம்

 

 வெல்லாவெளி[1] மட்டக்களப்பிலிருந்து தெற்கில் 30 கி.மி. தூரத்தில் அமைந்துள்ளது. வெல்லாவெளி 5 கிராமங்கள் 1155 சனத்தொகையுடன் காணப்படுகின்றது.[2] இப்பகுதி ஆரம்பகால குடியிருப்புப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். இங்கு ஆரம்ப கால பிராமிச் சாசனங்களும், வாழ்விட தடயங்களும், பெருங்கற் பண்பாட்டுச் சின்னங்களும் காணப்படுகின்றன.[3][4] மட்டகளப்பு தேசத்துக்கு சிறப்பு சேர்ப்பது அதன் நடுவில் நீண்டு கிடக்கின்ற மட்டக்களப்பு வாவி. அந்த வாவி ஏறத்தாழ 73கிலோ மீற்றர் தூரம் பரந்து கிடக்கின்றது. இந்த வாவியை எல்லையாக கொண்டுதான் மட்டக்களப்பு தேசம் ‘எழுவான் கரை’


தூது செல்லும் தோழன்

 

 இன்று மாசி மகம், சமுத்திர தீர்த்தவாரி உற்சவத்துக்கு, சிதம்பரம், புவனகிரி, காட்டுமன்னார் கோயில், ஸ்ரீமுஷ்ணம் தாலுக்கா பகுதிகளை சார்ந்த சிவ, வைஷ்ணவ, அம்மன் கோயில்களின் சாமிகள் ஒவ்வொன்றாக கிள்ளை கடற்கரைக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. இந்த கடலாடும் தீர்த்தம் மீனவர்களுக்காக, மீனவர்களை கெளரவிக்கும் பொருட்டு காலங்காலமாக நடக்கின்றது. கடலூர் தேவனாம்பட்டினம், பரங்கிப்பேட்டை, கிள்ளை, பூம்புகார், நாகப்பட்டினம் என்று ஆங்காங்கே இந்த மாசிமகம் உற்சவம் களைகட்டும். கிள்ளையில் ஏராளமான கூட்டம், தொன்று தொட்டு வரும் கலாச்சாரத்தில், பண்பாட்டின் பழமையில், பக்தி


ஆதி சிந்தனை..!

 

 (அக்கால சிந்தனைகள் தற்கால வாசகர்களின் வசதிக்காக இக்கால எழுத்துக்களில் விளக்கப் பட்டிருக்கின்றன..!) அந்த பெரிய மரத்தின் தடித்த கிளையின் மேல் படுத்திருந்தேன்..! சிலு சிலு வென காற்றில் இலைகளின் அசைவுகள்… வயிறு நிரம்பி இருந்ததால் சுகமான உணர்வு..! இப்போதுதான் ஒரு பெரிய மானை நானும் என் கூட்டத்தினரும் கட்டிப் பிரண்டு சண்டை போட்டு உண்டு முடித்தோம்..! தூரத்தில் எனது பெட்டைகள் .. குட்டிகளுடன் காரசாரமாக பேசிக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் இருப்பதை பார்த்தேன் .! அதோ அந்த பாறைக்கு நடுவே


உறுத்தல்..!

 

 வெகுகாலத்திற்குப் பிறகு நண்பன் அவினாசைப் பார்க்க ஆவல். பேருந்து ஏறிச் சென்னைக்குச் சென்றேன். பேருந்து நிலையத்தில் ஆட்டோ பிடித்து , அவன் வீட்டு வாசலில் போய் இறங்கியதுமே சொல்லி வைத்து வரவேற்பது போல் மாடியில் நின்று… “வாடா ! “மலர்ச்சியை வரவேற்றான். எனக்கே அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. வீட்டினுள் நுழைந்ததும்… “வாங்கண்ணா…! “அவன் மனைவி கோப்பெரும்செல்வி வாய் நிறைய வரவேற்றாள். ஆணொன்றும், பெண்ணொன்றும்……. அறையில் மதிய தூக்கம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். வழக்கமான விசாரிப்புகளுக்குப் பின்…. என் எதிரில்


நான் ஒரு இரவல் தாய்…

 

 அத்தியாயம்-1 | அத்தியாயம்-2 கொஞ்ச நேரம் போனதும்”தேவகி நான் உன்னே அடுத்த ஞாயித்துக் கிழமே அவங்க வீட்டுக்கு இட்டுக் கிட்டுப் போய் கேக்கறேன்.அவங்க உன்னே வச்சுக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா,அதுக்கு அப்புறமா நாம வேறே ஏதாச்சும் செய்ய யோசிக்கலாம்.நீ என்ன சொல்றே” என்று கேட்டாள் செல்வி. தேவகிக்கு என்ன பதில் சொல்றது என்று புரியவில்லை.அவள் பதில் ஒன்னும் சொல்லவில்லை. “இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கு,நாம அதேப் பணறதுக்கு.நான் நாளைக்கு காலையிலே வேலை க்குப் போயாகணும்.எனக்கு தூக்கம் வருது” என்று


முதல் கதை

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘சி.சு.செல்லப்பா’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) தமிழ் நாட்டு அரசியல்வாதிகள் மரணங்களையும் லாப நோக்குக் காய்களாக நகர்த்தி ஆர்ப்பரிக்கும் ஆடம்பரக் கண்ணீர் விழாக்கள் நடத்தத் தொடங்கி பல ஆண்டுகளாகி விட்டன. அந்த பிலுக்கத்தன மினுக்கல்கள் தமிழ் இலக்கிய உலகத்திலும் கண் சிமிட்டத் தொடங்கி உள்ளன. இது நிறுவன பின்புல மையங்களின் வலிமைதான் அன்றி வேறு எதுவுமில்லை. நிறுவன வலிமை வெறும் பொளதீக நிலையே. ஆன்ம வலிமை என்ற அறம் பொங்கி எழுகையில்