கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: July 11, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

காய்க்காத பூக்கள்

 

 அத்தியாயம் 4 | அத்தியாயம் 5 | அத்தியாயம் 6 “வாட்? அப்ப ராஜேஷ் சேலத்த விட்டு வெளியவே போகலயா?” “ஆமாம் மேடம். உங்கள கேட்காமயே இன்னும் சில விஷயங்கள் சேகரிச்சேன். அதுல சில புது விஷயங்கள் கூட கிடைச்சு இருக்கு” “அது என்ன?” “ராஜேஷோட லாஸ்ட் 6 மன்த்ஸ் கால் டீடெயில்ஸ் வாங்குனேன் மேடம். அதுல கடைசி 3 மாசம் அவர் ஃபோன் கால்ஸ் ரொம்ப அதிகமாகி இருக்கு. அதுவும் 4 பேருக்கு தான் ஃப்ரீக்வண்ட்


கண்ணம்மா

 

 யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில், வலிகாமம் வடக்கில், பாக்கு நீரணையைத் தழுவி உள்ள கடலோரக் கிராமம் மயிலிட்டி. ஒரு நெய்தல் நிலக் கிராமம் அக் கிராமம் தமிழ் நாட்டில் உள்ள கோடியக்கரையில் இருந்து தெற்கே 22 மைல் தூரத்தில், பாக்கு நீரணையின் இலங்கைக் கரை ஓரத்தில் அமைந்த கிராமம் என்பதால் அடிக்கடி அவ்வூர் மக்கள் தமிழ் நாட்டுக்குச் சென்று வருவதுண்டு. ஒருகாலத்தில் இலங்கையின் பிரசித்தமான மீன்பிடி துறைமுகங்களில், இரண்டாம் துறைமுகமாய் திகழ்ந்த இடம் மயிலிட்டித் துறைமுகம். மாவீரர்கள் பலர் பிறந்த


பிஞ்ச செருப்பு

 

 வழக்கமாக காலையில் நான் கண் விழிக்கும் பொழுது, பறவைகள் மற்றும் அணில்களின் இனிய குரல் ஓசையைக் கேட்டோ, “கீர! கீர!” என்று கூவி வரும் கீரைக்கார அம்மாவின் குரல் ஓசையைக் கேட்டோ, குப்பை வண்டிக்காரரின் விசில் சத்தத்தைக் கேட்டோ கண்விழிப்பது வழக்கம். ஆனால், அன்று காலை ஒரு ஆணின் குரல் தெருவில் நாராசமாக ஒலித்துக்கொண்டு இருப்பதைக் கேட்டு எரிச்சலுடன் கண் விழித்தேன். அவன் யாரையோ, தெருவில் வசிக்கும் அனைவரும் காதை மூடிக்கொள்ளும் அளவிற்கு மிகவும் தரக்குறைவான வார்த்தைகளை


நேசம் சுமந்த வானம்பாடி

 

 “என்னங்க உங்கப்பாக்கிட்ட இது வேணுமான்னு கேளுங்க… சும்மா பரண்ல தூக்கிப் போட்டு வச்சி என்னத்துக்கு இடத்தை அடச்சிக்கிட்டு கிடக்குது…” மருமகள் சுந்தரி, உள்ளிருந்து குரல் கொடுக்க “என்னது… ரேடியோதானே… அட அவரு ஆசையா வச்சிருக்காரு… கிடந்துட்டுப் போகுது போ” என்றான் பேப்பரில் இருந்து கண்ணை எடுக்காமல் சுதாகர். “ஆமா… பழசு பட்டையெல்லாம் சேத்துச் சேத்து வச்சிருக்கிறாரு… அவரு மாதிரித்தான் நீங்களும் இருக்கீங்க… பேப்பர் பேப்பரா சேத்து வச்சிக்கிட்டு…” என்று முணங்கியபடி பரணைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள் சுந்தரி. இந்த


நானும் மனைவியானேன்

 

 நானும் மனைவியானேன். ஒரு நல்ல மனைவியானேன். ஒரு கணவனைப் புரிந்து நடந்துகொள்ளக்கூடிய ஓர் அன்பான மனைவியானேன். கணவன் என்பவன் எப்படிப்பட்ட குணமுடையவனாக இருந்தாலும் அதை மனதார ஏற்றுக்கொள்ளும் மனைவியானேன். பதின்ம வயது வாழ்க்கையை என்னவென்று அறிந்துகொள்ளாமலேயே அடுத்த கட்ட வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்த்தப்பட்டுவிட்டேன். அதுக்குள்ள என்ன கல்யாணம் என்ற தோழிகளின் கிண்டலையும் உறவுக்காரர்களின் பார்வையையும் நான் பெருசாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சொல்பவர்கள் எப்போதும் ஏதாவது சொல்லிக்கொண்டுதான் இருப்பார்கள். அது அவர்களின் தன்மை. அவர்களின் பார்வையின் சுமையைவிட என் தோளில்