கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: June 2, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வெளவ்வால் மனிதர்கள்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘கடைசி அத்தியாயம்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). “…அப்படியொரு விவேகமில்லாத அட்வைஸையும் பண்ணிவிட்டு, என்னை இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டுப் போ என்று சொல்ல நாச்சியப்ப மாமாவைப் போன்ற சொரணை கெட்ட ஆசாமிகளுக்கு வேண்டுமானால் வாய் கூசாமல் இருக்கலாம். நான் சொரணை உள்ளவன் அண்ணாச்சி. அவர் வாங்கித்தரும் கொத்துப் புரோட்டாவில் கை வைக்க என் கை மட்டும் அல்ல நகமே கூசும்! அன்று ராத்திரி என் படுக்கையில் யாருக்கும் தெரியாமல் நான் ரொம்ப நேரம்


வெற்றி

 

 மாயாஜாலம் செய்வதில் இப்போதுதான் முன்னேறிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.. எனது ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் நான் நினைத்ததைவிட அதிகமாக மக்கள் வந்து குவிகிறார்கள். குழந்தைகள் பெண்கள் அதிகம். ஒரு தொழில் வெற்றிப்பெற அந்த தொழில் குழந்தைகளால் பெண்களால் விரும்பப்படவேண்டும் என்பது புரிந்தது. அந்த புரிதல் என்னிடம் ஒழுங்கும் ஒழுக்கமும் உலகின்மீது அன்பும் வளர செய்து வாழ்க்கையை தழைக்கசெய்தது. ஒழுங்கும் ஒழுக்கமும் அன்பும் கொண்டு செயல்செய்யும்போது நம்மீது நமக்கு நம்பிக்கையும் உலகின்மீது நட்புணர்வும் உண்டாக்கிவிடுகிறது. அதுவே வெற்றிபடிகட்டு. எனக்கு இந்த தொழில் மகிழ்ச்சியையும்


கொஞ்சம் போர் கொஞ்சம் காதல்

 

 சியம்காவ் மலை முகடுகளும் அம்மர்கோ மலை முகடுகளும் போர் தொடுத்து கொண்டிருந்த நேரம் அது. அந்த முகடுகளினிடையே சால்சாச் நதி வெள்ள பெருகெடுத்து வழிந்தோடியது. அவன் உதடுகள் இரண்டும் அவள் இதழ்களின் மேல் கிடத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் கண்களும் அவன் கண்களும் சல்லாப்பித்து கொண்டிருந்தன. முகத்தில் வியர்வை துளிகள் வழிய இதழில் காதல் கசிந்து கொண்டிருந்தது. அவன் வலது கை அவள் கன்னங்களை வருடி கொண்டிருந்தது அவன் இடக்கையோ அவள் இடுப்பின் அளவினை அளந்து கொண்டிருந்தது. அவள் இரு


சித்தியின் தேடல்

 

 (சங்க இலக்கிய பாடலில் சிறுகதை) “வள்ளி, என் மகள் தாமரையைப் பாத்தியா” என்ற கேள்வி கேட்டப்படியே தாமரையைத் தேடி செல்கிறாள் சித்தி துளசியம்மாள். இவள் யாரு எதற்கு தாமரையைத் தேடிகிறாள். தாமரை யாரு? அவளுக்கு என்ன ஆச்சு? என்பதைக் இக்கதையில் காண்போம். துளசியம்மாள், கூலி வேலைக்காரி, அன்றாட தினக்கூலிக்கு செல்பவள். தாமரை தன் அக்கா மகள். அவள் அக்கா யாரையோ காதல் செய்து வயிற்றில் உண்டான குழந்தையை, அழிக்க முடியாமல் பெற்று எடுத்துவிட்டு இறந்து விட்டாள். சொந்தபந்தம்ன்னு


தாரா மை டியர்!

 

 ‘றெக்க கட்டிப் பறக்குதடி அய்யாவோட ரிக் ஷா! ஆசையோட, எறிக்கடி அய்யாகூட சவாரி!-ன்னு, ‘தலைவர்’ பாணியிலே பாடி கிட்டே, ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ரிக் ஷாவ சுத்தமா கழுவித் தொடச்சேன்! இன்னிலேர்ந்து ஒரு வாரத்துக்கு, ‘தாரா’-வுக்கு, நம்ம ‘ஜெட்’டுல சவாரி! எப்பேர்ப்பட்ட சான்ஸ்? மொதப் பிரைஸ் விழுந்த மாதிரி! மப்பும் மந்தாரமுமா, கொப்பும் கொலையுமா தாரா, ஸ்டாண்ட் வழியா போய் வரும்போதெல்லாம், அதுங்கழுத்து செயின்ல தொங்கற டாலரையே உத்து உத்துப் பார்த்துகிட்டிருப்பேன்! தாரா பேரு, அவுங்கப்பன் நேத்து சொன்னப்பறம்


உரிமை

 

 மனிதர்கள் மிருகங்களாக மாறிக் கொண்டிருந்தார்கள்…. இப்படிச் சொல்வது கூடத் தவறுதான்; மனிதர்களுக்குள்ளே நித்தியமாய் நிரந்தரமாய் வைகும் மிருக சுபாவம் – குலம், குணம், கல்வி, தர்ம நியாய உணர்வுகள், சமூகக் கட்டுப்பாடு, நாகரிகம், சட்ட பயம் முதலிய வேலிகளினால் ஒடுக்கம் பெற்று, உள்ளத்தி னுள்ளேயே பதுங்கிக் கிடக்கும் இயல்பு-இப்பொழுது கட்டறுத்துக் கொண்டு துள்ளி எழுந்தது : குதித்துக் கும்மாளியிடத் தொடங்கியது; தன்னிச்சையாக வெறியாட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இதுவே கண்ணுக்குப் புலனாகும் உண்மையாக ஊர் பூராவும் பரவி நின்றது.


சில்லுன்னு ஒரு கொலை

 

 வெள்ளைப் பனிக்குவியலில் ஆப்பிள் போல சற்றே வெளியே தெரிந்தது லேகாவின் முகம். கண்கள் பாதி திறந்திருந்தன. அமெரிக்க போலீசார் அந்தப் பகுதியை ஆக்கிரமித்திருந்தார்கள். போலீசின் பிடியிலிருந்த ஜெர்மன் ஷெப்பர்டு நாய் லேகாவின் முகத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து குரைத்தது. உள்ளே புதைந்திருக்கும் உடலை மோப்பம் பிடித்து பனியைக் கால்களால் குதறியெடுக்க முயன்றது. வெளிறிப் போயிருந்த லேகாவின் முகம் பூராவும் பனித்துகள்கள் திட்டுத் திட்டாய் அப்பியிருந்தன. திரும்பிய திசையெங்கும் ஆறடி உயரத்துக்குப் பனி மேடுகள். மொட்டை மரங்களின் கிளைகள்


சக்திலிங்கம்..!

 

 ” வடிவேலு வாத்தியாருக்குத் திருமணம்..! ” – செய்தி எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவருக்கு வயது ஐம்பது. இன்னும் பத்தாண்டுகளில் எங்களைப் போல் ஓய்வு. ” உண்மையா..?? ! ” நம்ப முடியாமல் தகவல் சொன்ன நண்பரைப் உற்றுப் பார்த்தேன். ” சத்தியம்ப்பா…! ” அவர் என் தலையிலடித்தார். நான் அப்படியே அசந்து போனேன். ” பொண்ணு யார் தெரியுமா…? ” – நண்பர் கேட்டார். ” எனக்கு எப்படித் தெரியும்..? ” ” சொல்றேன். சக்திலிங்கம்


எப்படி ஒட்டகங்களை பிரிச்சுக்கறது….

 

 அத்தியாயம் – 1 | அத்தியாயம் – 2 ராஜஸ்தானில் ஒரு சின்ன கிராமத்தில் வசித்து வந்தார் ரணதீர் ராணா.அவர் தன் மணைவி ராதாவுடன் சந்தோஷமாக வாழ்ந்துக் கொண்டு வந்தார்.அவா¢டம் ஆறு ஏக்கர் புஞ்சை நிலம் இருந்து வந்தது.அந்த புஞ்சை நிலத்திலே கோதுமை பயிரிட்டு வந்து தன் குடும்பத்தை நடத்தி வந்தார். அவரிடம் இருபது ஒட்டகங்கள் இருந்தது. தங்களுக்குப் பிறந்த முதல் ஆண் குழந்தைக்கு மஹாவீர் ராணா என்று பெயர் வைத்து படிக்க வைத்துக் கொண்டு இருந்தார்.அடுத்து


கடைசி அத்தியாயம்

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘ஆறாத வடு’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). ராஜாராமன் இந்த மாதிரி சொன்னதும் எனக்குச் சிறிது ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. அதே நேரம் அவனுடைய நிலைமையும் புரிந்தது. அது மட்டுமில்லை; அவனால் உடனே மட மடவென்று சொல்லிவிடக் கூடியவை, வெறும் தகவல்கள் என்கிற மாதிரிதான் இருக்க முடியும். வெறும் தகவல்கள் மட்டும் போதுமா எனக்கு? தகவல்களுக்கு மேற்பட்ட உணர்வு இயக்கங்களையும் நான் முற்றிலுமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டாமா? அதுதானே ஒரு படைப்பாளிக்கு அழகு?