Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: May 2020

100 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அரட்டைக் கச்சேரி

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘முட்டைக் கோழி’ கதையை படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). நாட்டு மருந்து நாச்சியப்பன் எதிலுமே ரொம்ப ‘அத்தாரிட்டியான ஆள்’. அடாவடியான மனுஷன். சகலவிதமான நோய்களையும் தீர்க்கிற மாதிரியான பல்வேறு நாட்டு மருந்துச் சரக்குகள் அவரிடம் கிடைக்கும் என்கிற மாதிரி எல்லா தினுசான மனிதப் பிரச்சினைகளுக்கும் அவரிடம் உடனடியாக நல்ல யோசனைகள் கிடைக்கும். எதற்கும் யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார். கொஞ்சம் அடிதடியில் இறங்கவும் யோசிக்க மாட்டார்; அப்படி இரண்டொரு தடவைகள் அடிதடியில் இறங்கிய விவகாரத்தில்,


கணவன்

 

 சிந்து, “என்னங்க மின் கட்டணம் செலுத்த இன்றுதான் கடைசி நாள் செலுத்த மறந்துடாதீங்க, ஒரு வாரமாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன், மறந்துட்டேன் என்ற பதிலையே திரும்ப திரும்ப சொல்றீங்க, இன்றும் செலுத்தவில்லை என்றால் அதுக்கு வேற தண்டம் அழனும்” “சரி நீ எதுக்கு தொண தொணத்துகிட்டே இருக்கே, மறக்கமாட்டேன் போதுமா, அலுவலகம் கிளம்பற வழிய பாரு” “ஆமா நான் சொல்றது அப்படிதான் இருக்கும், இன்றும் மட்டும் பணம் செலுத்தாம வாங்க, உங்களுக்கு அதுக்கு பிறகு இருக்கு, நீங்க அலுவலகம்


காதல் – சாதல்

 

 மூன்று வருடங்கள் கழித்து கலைவாணி கல்லூரி படிப்பை முடித்து விட்டு, தன் ஊரான மேட்டுப்பாளையம் வருகிறாள். அதனால் அவள் அப்பா ரயில்வே ஸ்டேசன்லில் காத்திருக்கிறார். கோயம்புத்தூர் ரயில் சற்று நேரத்தில் மேட்டுப்பாளைத்திற்கு வரும் என்று அறிவித்தனர். அங்கு இருந்த டிவியில், “சாமூத்திரிக்காப் பட்டு சர்வ லட்ஷணம் படைத்தது. உங்கள் சென்னை சில்க்ஸ்யில்” என்ற விளம்பரம் ஓடிக்கொண்டு இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும், தன் மனதில் மகளின் கல்யாணம் எண்ணம் ஓடியது. ரயில் வந்தது. தன் மகள் இரண்டு பேக்களை


ஊரடங்கு!

 

 வானத்து சூரியன் மேகத்துக்குள் தன்னை மறைத்துகொண்டிருக்கும் போது பரபரப்பு இன்றி இயங்கி கொண்டிருந்த சாலையில் வேகமாக டூவிலரில் சந்துக்குள் இருந்து வந்தவனை மறைத்தார் முனியாண்டி எங்கடா போற?!. போலீஸ் நிக்குது எங்க பாத்தாலும் நீ எதுக்கு பைக்க எடுத்துக்கிட்டு இவ்ளோ வேகமா போற!. போங்க ஐயா நான் கடைவரை போய்ட்டு வந்திடுறேன்!. தேவையில்லாம எங்கேயும் சுத்தாம சீக்கிரம் வா ஊர் கிடக்கிற கிடையில., சரி சரி நீ போய்யா நான் வந்திடுவேன்!.. இன்னைக்கு உள்ள புள்ளைக எங்க


இளைஞர்களுக்கு இதோ என் பதில்

 

 வாழ்ந்து முடித்துவிட்ட களைப்பு, எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கல்லெறி பட்டது போன்ற விரக்தி, தம்மைச்சுற்றிலும் கடன் தொல்லை, வறுமை, பணிப்பளு, பெருந்தோல்வியடைந்துவிட்டது போன்றதொரு பிரம்மை… இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இவ்வளவையும் தாங்க முடியாமல், சகித்துக்கொண்டு ஏதோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது. எங்களுடைய சிரமம் யாருக்கு புரியப் போகிறது என தாங்களாகவே தங்கள் மீது சுய பச்சாதாபப்பட்டுக்கொண்டு வலம் வருகிறவர்கள் முக்கால் வாசி இன்றைய இளைய தலைமுறைகள், குறிப்பாக டீன்ஸ் என்று சொல்லக்கூடிய பள்ளி, கல்லூரி இளைஞர்-இளைஞிகளே ! இவர்களுக்கு


துன்பம் போக்கும் அன்பர்

 

 மாமன்னர் அசோகர் ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. அசோகர் இனிமேல் போரே நடத்துவதில்லை என்று உறுதி எடுத்துக்கொண் டிருந்தார். போரினால் மக்கள் அடையும் துன்பங்களை நேரில் கண்டறிந்து மனம் மாறியபின் அவர் இவ்வாறு உறுதி செய்து கொண்டார். இந்தச் செய்தி பரத கண்டம் முழுவதும் பரவியது. ஒரு சிற்றூரிலே இருந்த பெரியவர்கள் ஒருநாள் இதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ”துன்பம் அடைந்தவர்களைக் கண்டால் அரசர் அப் படியே கண்ணீர் விட்டுவிடுகிறாராம் ! யாராவது ஏதாவது கவலை


ஆண்கள் மட்டும்

 

 இது லேசாக கெட்டுப்போன சில இளைஞர்களின் கதை. எனவே, படிக்கும் காலத்தில் படிப்பை மட்டும் கவனித்த, அம்மா சொல்படி வாரா வாரம் சனிக்கிழமை சனீஸ்வரனுக்கு எள் விளக்கு ஏற்றிய நல்ல பிள்ளைகளுக்கு இக்கதையை ஜீரணிப்பதில் சிற்சில சிரமங்கள் உள்ளன. அவ்வாறான நபர்கள் இதைப் படிப்பதைத் தவிர்க்கவும்! (என்ன… அப்படி யாருமே இல்லையா?) இப்போதெல்லாம் இளைஞர்கள் தங்கள் பருவ வயது தாபங்களை தீர்த்துக்கொள்ள மொபைலிலேயே ‘சகலத்தையும்’ பார்த்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், ஏறத்தாழ 1990கள் வரை, இளைஞர்கள் இதற்காக காலைக்காட்சி மலையாளப்


அம்மா..!

 

 ‘தாயினும் சிறந்ததோர் கோவிலும்மில்லை ! ‘ என்று யார் சொன்னது..? தவறு. ‘ தந்தையிலும் சிறந்ததோர் கோவிலுமில்லை ! ‘ – என்றிருக்க வேண்டும். ஆமாம் ! எனக்கு அப்படித்தான் சொல்லத்தோன்றுகின்றது. அம்மாவை நினைக்க நினைக்க…. அப்படியொரு ஆத்திரம் வருகின்றது. அப்பாவை அவள் அந்த பாடு படுத்துகிறாள். வாலிப காலத்தில் முரண்டு, மூர்க்கமாயிருந்தாலும் வயதான காலத்திலாவது வாயடக்கம், கையடக்கமாக இருந்து கொண்டவனை அணைக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாத அம்மா அம்மாவா..?! சும்மா….!! அம்மா வேதவல்லிக்கு ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே


அவசர முடிவு எடுத்தது தப்பு தான்!

 

 அத்தியாயம்-1 | அத்தியாயம்-2 ராஜா ஆபீஸில் நுழைந்ததும் அவன் பின்னாலே வந்து “குட் மார்னிங்க் சார்” என்று அவனுக்கு வணக்கம் தெரிவித்தாள் அவன் ‘செகரட்ரி’ லதா. ”சார் நீங்க இன்னைக்கு ரொம்ப ‘ட்ரிம்மாக’ இருக்கீங்க.’யூ லுக் க்ரேட் டுடே சார்” என்று ‘ஐஸ்’ வைத்தாள் லதா. “என்ன இன்னைக்கு காத்தாலேயே எனக்கு ஐஸ் வைக்கிறே,என்ன விஷயம் லதா” என்று சொல்லி வழிந்தான் ‘ஆபீஸ்’ மானேஜர் ராஜா. ”நான் ஐஸ்ஸெல்லாம் வக்கலை சார். நான் ’சின்சியரா’த் தான் என்


முட்டைக் கோழி

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘குண்டாஞ்சட்டி மனைவிகள்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). ராஜாராமனோ திருப்பித் திருப்பி அவனுடைய கட்சியையே பேசிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு வாரம் வரைக்கும் விஷயம் இப்படியே முடிவில்லாமலேயே போய்க் கொண்டிருந்தது. இப்படி இருக்கையில், அங்கு எர்ணாகுளத்தில் வேணுகோபால் திம்மராஜ புரத்தில்இருந்து ஒரு தகவலையும் காணோமே; விஷயம் கிணற்றில் போட்ட கல்லாக இருக்கிறதே என்கிற கவலையில் தீவிர யோசனை செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு ராஜாராமனை விட்டுவிட மனசே இல்லை. எப்படியும் அவனை அவரின் மூன்றாவது