Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: May 2020

100 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கொரோனா சோகங்கள்

 

 ராமரத்னம் மிகவும் மனமுடைந்து போனார். ஒரே மகள் சித்ராவின் சீமந்தக் கல்யாணம் நின்று போனது. பத்திரிகை அடித்து சிலருக்கு அழைப்பும் விட்டாயிற்று. இப்போது அவளின் சீமந்தக் கல்யாணத்தை நடத்துவதற்கு இனி சந்தர்ப்பமே கிடையாது என்றால் அவருக்கு எப்படி இருக்கும்? கொடுத்தது போக மிச்சம் இருந்த சீமந்தப் பத்திரிக்கைகளை வெறித்துப் பார்த்தார். இனி அவரால் என்னதான் செய்ய முடியும்? அவர் மனைவி கமலா, “நம்ம கையில எதுவுமே இல்லைங்க… எல்லாம் பகவத் சங்கல்பம்” என்றாள். இந்த வருடம் மார்கழி


தானியங்கி

 

 “நீங்கதான் என்னோட அம்மாவா?” சாதாரணக் கேள்வியா அது? கல்லூரிக் காலப் புகைப்பட ஆல்பம் திடீரெனக் கையில் அகப்பட்டால், படபடவென நினைவுகள் பொங்கி வருமே! அதுபோல அந்தக் கேள்வியும் எழிலரசிக்கு பலபல நினைவுகளை எழுப்பிவிட, உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் எழிலரசியின் முகம் பல வண்ணங்களை மாறிமாறிப் பிரதிபலித்தது. கேள்வி கேட்ட மதுமிதாவோ தன் கைகளில் மாட்டியிருந்த வெண்ணிற ’ஃபிட்-மைண்ட்’(Fit-Mind)’ வளையத்தை உருட்டிக்கொண்டே பதிலை எதிர்பார்த்து எழிலை நோக்கினாள். கேள்வி கேட்ட பெதும்பை தன்னையே பார்த்திருப்பது அந்த மடந்தைக்குப் புரிய, எழில்


நான் அம்மாவாகிட்டேன்

 

 நான் மட்டும் குத்த வைத்த இடத்தை விட்டு நகராமல் விட்டத்தைப் பார்த்தபடியே இருந்தேன். ஊர்க்காரர்கள் சிலர் வந்திருந்தனர். இப்படி நடக்கும் என்று தெரிந்தால்… அழுகையாக வந்தது. இனியும் நான் வாழ்ந்துதான் ஆக வேண்டுமா? அழ வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. யாரை கட்டிபிடித்து அழுவது. ஆறுதல் சொல்ல ஆள் இருந்தால் மட்டும் தானே அழ முடியும். மழையில் நனைந்து அழுது கொண்டு போனால் யாருக்குத் தெரியப் போகிறது. அப்படித்தான் என் நிலைமையும் என்றாகிப் போனது. அடியே… இப்படி ஒக்காந்து


குதிரை குட்டியின் வழக்கு – ஒரு பக்க கதை

 

 ஒரு வழிப்போக்கன் குதிரையோடு அந்த வழியே வந்து கொண்டிருந்தான். குதிரையோ நிறைமாத கர்ப்பம். இவனுக்கும் சரி குதிரைக்கும் சரி அதிக தூரம் நடக்க முடியவில்லை. பசி வேறு வயிற்றைக் கிள்ளியது. வழியிலே ஒரு இட்லிக் கடையைக் கண்டான் அவன். சாம்பார் வாசனை மூக்கைத் துளைத்தது. பிடித்திருந்த குதிரையைப் பக்கத்தில் உள்ள எண்ணெய் ஆட்டுகின்ற செக்கில் கட்டினான். கையோடு கொண்டு வந்திருந்த கொல்லை கரைத்து குதிரைக்கு வைத்தான். சுடச்சுட இட்லியை புட்டு வாயிலே போட்டு வயிற்றை நிரப்பிக் கொண்டான்.


கண்காட்சி

 

 ‘அந்த ஆண் விந்தணு சுரைக்காய்க்குள் வைக்கப்பட்டு நாற்பது ண்-நாள்கள் ஒரு குதிரையின் கர்பப்பைக்குள்ளோ அல்லது அதற்கு சமமான வேறொன்றிலோ அசைவு தெரியும் வரை வைக்கப்பட வேண்டும். இப்படிச் செய்யின் அது உருவத்தில் ஓரளவிற்கு ஒரு மனித ஆணையொத்த ஆனால் உடல் முழுவதும் ஒளி ஊடுறுவும் வகையினதாக மாறிவிடும். இதற்குப் பிறகு மனித ரத்தம் அதற்குள் புகுத்தப்பட வேண்டும். இப்படி நாற்பது வாரங்கள் அந்த கரு உயிர்ச் சத்தூட்டப்பட வேண்டும். பிறகு அது மீண்டும் ஒரு குதிரையின் கர்ப்பப்பையில்


நல்ல காரியம்

 

 உலகம் மிகவும் பயங்கரமானது நண்பரே, மிகவும் பயங்கரமானது. “வாழ்க்கை மிக மிகக் கொடியது நண்பரே, மிக மிகக் கொடியது”. ஒவ்வொருவரும் எத்தனையோ தடவைகள் சொல்லி விட்ட, அல்லது ஒரு தடவையாவது சொல்ல விரும்புகிற அல்லது சொல்லியே தீரக்கூடிய இந்த வார்த் தைகளை இப்பொழுது தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட உண்மையென எடுத்துக்கொண்டு “ஆர்க்கிமிடீஸின் பேரன் மாதிரி நான் ஓலமிடத் துணிந்திருப்பதாக நீங்கள் நினைக்க வேண்டியதில்லை. பம்பாயிலிருந்து எனது நண்பர் ஒருவர் எனக்கு எழுதியுள்ள கடிதம் இப்படி ஆரம்பமாகிறது. எனக்கு எப்பொழுதாவது


கால்படி அரிசி ஆத்மா!

 

 “ஆமாங்க, செட்டியாரே! இந்த ஆலமரத்தடிக்கிழவன் சொன்னா சொன்னதுதான்!” “என்னங்காணும், இப்படி ஒரேயடியாய் விலையை ஒசத்திச் சொல்றீரே?” “கட்டினாப் பாருங்க; இல்லாட்டி நடையைக் கட்டுங்க, ஐயா!” … தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டார் கிழவர். குவியல் குவியலாக இருந்த கத்தரிக்காய் தக்காளிகளை பிள்ளையை வருடுகின்ற பாவனையில் மெல்ல வருடிவிட்டார். “தாத்தா, கருகப்பில்லை இருக்குதுங்களாங்காட்டி?’ என்று ஒரு சிறுமி கேட்டாள். “தாத்தாகிட்டே கிடைக்காத சாமான் சட்டு ஏதாச்சும் உண்டா, ஆத்தா ?” “மெய்தான்.” “எம்புட்டுக்கு வேணும்?” “மூணு காசுக்குக் குடுப்பீங்களா?” “ஓ!”


நேற்றைய தவறுகள்… இன்றையத் திருத்தங்கள்

 

 வினிதா வீட்டில் துடைத்து வைத்தாற்போல் நாதிகள் இல்லை. நானும் அவளும் வெகு அருகில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தோம். சில பல வருடங்களுக்குப் பிறகு…. சற்று முன் இப்போதுதான் நானும் வினிதாவும் எதிர்பாராத விதமாக கடைத்தெருவில் சந்தித்தோம். இருவரும் தனித்தனி ஆளாக நின்றதால் அறிமுகப் புன்னகை. ” நலமா..? ” நான்தான் முதலில் விசாரித்தேன். ” நலம் ” சுருக்கமான பதில். அப்புறம் நெருங்கி… ” எப்படி இங்கே…? ” ” இரண்டு வருடங்களாக வாசம். சொந்த வீடு…நீங்க…? ”


சிக்கலைத் தீர்த்த சிங்கார வேலன்

 

 ரமேஷ் அண்ணா பல்கலைக் கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு B.E. படித்து வந்தான். ரமேஷ் பெற்றோர்கள் ஒரு பிராமண குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.மிகவும் கர்னாடகமானவர்கள். மிகவும் ஆசாரமானவர்கள் கூட.இதை அறிந்த ரமேஷ் அவர்கள் பெற்றோர்கள் மனம் கோணாமல் நட ந்து வந்து,அவர்கள் சொல்தை கேட்டு வந்து,அவர்கள் இஷடப்பட்டது போல செய்து வந்தான்.ரமேஷ் நண்பர்கள் எல்லோரும் அவன் அறிவு கூர்மையை மிகவும் புகழந்து,அவனை அவர்கள் ஒரு ‘நடமா டும் பல்கலைக்’ கழகம் என்று அழைத்து வந்தார்கள்.ரமேஷ் வகுப்பில் கூட படித்து வந்த


கொரோனா விதிகள்

 

 ‘தஸ்புஸ்தான்’ நாட்டு அதிபர் ‘மஜீல்’ ஆளுயரக் கண்ணாடி முன் நின்றுகொண்டு தன்னுடைய புஷ்டியான மீசையை வாஞ்சையுடன் நீவி விட்டுக்கொண்டார். முகத்துக்கு மெலிதாக பவுடர் அடித்துக் கொண்டார். அவர் இன்று காலை பத்து மணிக்கு தொலைக்காட்சியில் தோன்றி நாட்டு மக்களுக்கு ‘கொரோனா’ பற்றிய விழுப்புணர்வை ஏற்படுத்தப் போகிறார். கொரோனா தொடங்கிய முதல் அடிக்கடி தொலைக்காட்சியில் தோன்றி மக்களுக்கு உரையாற்றுகிறார். அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்பும்; பாரதப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும்தான் அவரது ஆதர்ஷ தொலைக்காட்சி புருஷர்கள். ஆனால் தஸ்புஸ்தான்