கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: March 11, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மௌன நாடகம்

 

 காலை பத்து மணி! பத்தாம் திகதி. ஞாயிற்றுக்கிழமை…. தினத்தாள் கலண்டரின் தாளைக் கிழிப்பதற்காக நோட்டம் விட்ட அனிதா, அதில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வாசகத்தை ஒரே மூச்சில் படித்தாள்! உன் கடமையில் தவறும்போது மட்டும் வருத்தப்படு! முப்பது வருடம் வாழ்ந்தவனும் இல்லை. முப்பது வருடம் தாழ்ந்தவனும் இல்லை! “இதுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை. தத்துவம் சொல்வதைப்போல் நடந்தால் மனிதன் எங்கோ போயிடுவான். கலண்டரில் கடிந்து கொண்டவள் தாளைக் கிழித்துக் குப்பைக்கூடைக்குள் எறிந்தாள். பொங்கலுக்கு இன்னமும் ஐந்தே ஐந்து நாட்கள். தைபிறந்தால்


குணவேறுபாடு

 

 சுனைக்கனி, பலசரக்குக் கடைக்குள் உட்கார்ந்திருந்தான். மடியில் நோட்டும் சிட்டைத்தாளும். கடை பூராவும் நிதானமாகப் பார்வையை அனுப்பினான். ‘வேற ஏதாச்சும் கொள்முதல் பண்ணணுமா?’ என ஒவ்வொரு பொருளாக யோசித்து சிட்டையில் எழுதினான். கல்லாப்பெட்டியைத் திறந்தான். ரூபாயை எடுத்தான். ‘எம்புட்டு வெச்சிட்டுப் போகணும்?’ என்ற யோசிப்பு. `கரிவலம்வந்தநல்லூர் மிட்டாய் வியாபாரி, வரகுணராமபுரம் புகையிலைக்காரர், மாதாங் கோவில்பட்டி முட்டை வியாபாரி, செவல்பட்டி சேவுக்காரர், நத்தம்பட்டி பொடிமட்டைக்காரர்… இவங்கதான் இன்னைக்கு வந்து சரக்கு போடுவாக. அவுகளுக்கு ரூவா கட்டணும்’ – தோராயமாக மனசுக்குள்


கதையாசிரியர்

 

 குறளரசன் அமைதியாக அமர்ந்து தன் கதையைப் பற்றி ஆழமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான், திடீரென்று ஞானயோதயம் பிறந்தது போல் எழுதத் தொடங்கினான், மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கும் போது, அதை கலைக்கும் விதமாக ஒரே சத்தம், அந்த சத்ததில் அவன் கற்பனை ஓட்டம் கலைந்ததைக் கண்டு, முகம் சுளித்து என்னவென்று கவனித்தான், அவன் வீட்டின் முன்னால் இருந்துதான் சத்தம் வந்துக் கொண்டிருந்தது. உடனே வெளியில் எட்டிப் பார்த்தான், அவன் அப்பா நாதனிடம், ஊர் ஆட்கள் வாக்குவாதம்


நெஞ்சக்கரை

 

 ‘அது பிள்ளையார்பட்டியில்தான் இருக்குதாம்’ செலுவஞ் சொன்ன வார்த்த எனக்குள்ளே முன்னுக்கும் பின்னுக்குமா போயி வந்துக்கிட்டிருந்துச்சு. ‘புள்ளயாருபட்டியிலயா… அங்கயா இருக்கா அவோ…?’ என என்ன நானே பல தடவ கேட்டுக்கொண்டேன். வெவரமாச் சொல்லுடான்னு சொன்னா வயல்ல ஆளுவ களயெடுக்க வந்திருக்காவோ… வெவரமா பொறவு சொல்லுறே… வயல்ல ஆளவுட்டுட்டு இங்கன ஒக்காந்து கத பேசுனா ஒங் கொழுந்தியா மத்தியானத்துக்கு சோறு போடமாட்டான்னு பாதியைச் சொன்னதோட எனக்குள்ள தீயப்பத்த வச்சிட்டுப் பொயிட்டான். இந்தச் செலுவப்பய அப்பந்தொட்டு இப்பவரக்கிம் இப்புடித்தான் எதயிம் முழுசாச்


வாசகனும் எழுத்தாளனும்

 

 இடம்: பம்பாய் நாள்: 01.01.1970 எழுத்தாளர் கமலனாதன் அவர்களுக்கு உங்கள் “கற்பனையில் வாழும் மனிதர்கள்” என்னும் சிறு கதையை படித்தேன். மேலாக வாசித்ததில் நன்றாக இருந்தது. ஆனால்.அந்த சிறு கதையில் நீங்கள் என்ன சொல்ல வந்திருக்கிறீர்கள் என்று என்னை போல வாசகர்களுக்கு புரியும்படி இருந்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லி விட்டு புரியவில்லை என்று எழுதி இருப்பதால் கவலை வேண்டாம். இந்த கதையில் அந்த பெண் தன் கணவனின் ஆடம்பர செலவுகளினாலும், குதிரை