கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: March 8, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நடுக்கம்

 

 வண்டி லேசாக நடுங்கி ஆடுவதுபோலிருந்தது. சிவராமன் உடனடியாக வேகம் குறைத்து, சாலையோரமாக ஒதுங்கி, வண்டியை நிறுத்தினான். மண் பாதையில் வசதியாகக் குத்திட்டு அமர்ந்தபடி பின் சக்கரத்தை கவனித்தான். டயரில் காற்று குறைந்திருக்குமோ என்பதுதான் அவனுடைய முதல் சந்தேகம். ஆனால், அப்படியின்றி, போதுமான அளவு காற்று இருப்பதாகத் தெரிந்தது. கையால் அழுத்திப் பார்த்தபோது கட்டைவிரல் லேசாக வலித்தது. எரிச்சலுடன் கைகளை உதறிக்கொண்டபடி சக்கரத்தின் மற்ற பகுதிகளைச் சோதித்தான் அவன். தூசும் சேறும் படிந்த எல்லா நட், போல்ட்களும் சரியாக


அந்த ரகசியம் – ஒரு பக்க கதை

 

 ராகவன் சார் ரிட்டயர்டு ஆகி அடுத்த நாளே இரண்டு கம்யூட்டர்,ஒரு ஜெராக்ஸ் மிஷினுடன் மெயின் ரோட்டில் அந்தக் கடையை ஆரம்பிப்பார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.அவருடைய பக்கத்து ஆபிஸில் வேலை செய்யும் நானும் எதிர்பார்க்கவில்லை! அவர் அரசாங்க வேலையில் இருக்கும் போதே மிகவும் சின்சியரானவர் என்று பெயர் எடுத்தவர்.ஆபிஸீக்கு முதல்ஆளாக வருபவர் கடைசியில் தான் வீட்டுக்குச் செல்வார்.அவருடைய வேலை முடிந்தாலும் மற்றவர்களுக்கான வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்வார்.அதனால்தான் அவர் ரிட்டயர்டு ஆனவுடன் ஹாயாக ரெஸ்ட் எடுப்பார் என நினைத்தேன்.


விழியின் விதைகள்

 

 கலைஞனுக்கு முதல் ரசிகன் வெளியில் இல்லை, அவனுக்குள் இருக்கிறான். கல்லூரி கவின்கலை விழாவில் பாடிக்கொண்டு இருக்கும் மைதிலி அதை உணர்ந்து பாடினாள். காற்று அங்கு நின்று ரசிக்க தொடங்கியதில், இசை தேன்சாரல் அங்கு வீசிக்கொண்டு இருந்தது. வெளியே பாடகியாய், உள்ளே ரசிகையாய் இருபெரும் உள்ளத்தில் இயங்கிக்கொண்டு இருந்த மைதிலி கூட்டத்தை கவனிக்கவில்லை. பாட்டால் அவளும், அவளால் பாடலும் மலர்ந்ததில், அந்த கல்லூரி அரங்கம் இசைச்சோலையாகி பார்வையாளர்களை வண்டுகளாக்கியது. வானத்தில் இருந்து இறங்கும் கண்ணுக்கு தெரியாத இசை தந்திகளாலான


ரோசக்காரி

 

 சுபத்ரா காலையில் எழுந்து குளித்து உடைமாற்றித் தலைவாரி சின்னதாகக் கூந்தலைப் பின்னிக் கொண்டாள். கண்ணாடியைப் பார்த்துப் பொட்டு வைத்துக் கொண்டாள். பெட்டியைத் திறந்து ‘சார்டிபிகேட்’ எல்லாவற்றையும் எடுத்து கவரில் வைத்தாள். ‘நான் போறேன்…!’ என்றாள் மொட்டையாக. ‘எங்கே.. பிறந்த வீட்டிற்கா..?’ என்றான் சுரேஷ் கிண்டலாக. முறைத்துப் பார்த்தாள். அவள் உதட்டில் எப்போதும் நிறைந்திருக்கும் மெல்லிய புன்னகை மறைந்து போயிருந்தது. கண்கள் சிவந்து கலங்கியிருந்தன. வார்த்தையில் பிடிவாதம் தெரிந்தது. ‘நான் ஏன் பிறந்த வீட்டிற்குப் போகணும்?’ ‘பின்னே எங்கே?’


யாருக்கு நிறைவு?

 

 சடக் சடக் என ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த பிரமாண்டமான இயந்திரத்தில் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த கோனிலிருந்து நூல் செல்வதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த கண்ணபிரான் முகத்தில் சோகம் படிந்து கிடந்தது. பையன் ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட நாளையோட கடைசி நாள். பணத்துக்கு என்ன பண்ணறது? எல்லாத்து கிட்டயும் கடன் வாங்கியாச்சு, யோசித்து கொண்டிருந்தவன் ஒரு கோனிலிருந்து நூல் பிரிந்து விட்டதை கூட கவனிக்காமல் நின்று கொண்டிருந்தான். அந்த வழியாக வந்த பரமன் சட்டென அந்த கோனிலிருந்த நூலை இணைத்து மீண்டும் இயங்க விட்டான்.